"...เราก็เลยไม่ได้ใส่ใจค่ะ"

"อย่างตอนนี้เราก็นิยามความรู้สึกอะไรไม่ได้เป็นพิเศษ.. แค่ตื่นเต้นตอนที่หารายชื่อ และมันก็หมดไป"

"หรือว่า..คุณนิยามความรู้สึกตอนนี้ว่าอะไรเหรอคะ?"

ได้ยินประโยคสุดท้าย ริริเอะก็ยกมือขึ้นแตะปลายคางคิดอยู่ครู่ถึงเอ่ยปาก

"...ก็คิดว่ามีนะคะ"
"ตามที่คุณว่า..อารมณ์ของมนุษย์ซับซ้อนกว่านั้น บางครั้งเราก็ไม่เข้าใจ"

"แต่คุณพ่อบอกว่ามันไม่ได้เป็นปัญหา.."

ขณะที่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบโดยไม่ได้มีอารมณ์ใดเจือปน
ขาเล็ก ๆ นั้นก็ก้าวนำไปทางตึกเรียนต่ออย่างเชื่องช้า

ไม่ได้ดูเร่งรีบที่จะขึ้นห้องเรียน เพียงแค่หลบจากพื้นที่หน้ากระดานที่คนจะผ่านไปผ่านมา

จนมาหยุดอยู่หน้ากระดาน ขณะที่นิ้วไล่ไปตามรายชื่อจนหยุดอยู่ที่2B ก็เอ่ยตอบขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

"..เป็นบุคคลที่สามค่ะ"

"ปกติแล้ว..เราเลี่ยงการเข้าหาคนอื่นเพราะไม่เข้าใจอารมณ์ที่ซับซ้อนพวกนั้นค่ะ"

"ขอแค่ได้รู้ก็พอ จะให้รับมือเองก็คงไม่ไหว..เพราะแบบนั้นก็เลยหันมาทำความเข้าใจผ่านการอ่านและวาดแทน"

ริริเอะเงยหน้าขึ้นมองในตอนที่อีกคนตอบกลับว่าเล่าให้ฟังได้

"—จะรอฟังค่ะ"

จากสีหน้าจะเรียกว่ายิ้มก็ไม่เชิง หน้าเรียเฉยเหมือนเดิมก็ไม่ใช่ ที่ชัดเจนกว่าคงเป็นความกังวลในน้ำเสียงก็ลดลงไปมาก

ต่อมาก็ท่าทีราวกับกำลังพินิจคำถามถัดมาอยู่ครู่ พอได้เวลาให้คิดเพิ่มหน่อยเธอก็พยักหน้ารับโดยไม่ได้ปริปากพูดอะไรเพิ่มราวกับกลัวคำพูดที่คิดอยู่จะหล่นหาย

เธอพยักหน้าหงึกๆ ให้ก่อนจะเดินไปทางป้ายประกาศ

เพราะผ้าใบที่แบกไว้อาจจะบังคนอื่นได้
หนึ่งผ้าใบมีขาจึงพาอีกคนยืนรออยู่ครู่หนึ่งจนคนเริ่มน้อยลงแล้วถึงได้ขยับเข้าไปดูรายชื่อบ้าง

นิ้วไล่ไปตามรายชื่อ.. จนมาหยุดอยู่ที่รายชื่อ'ยูกิโซโนะ ริริเอะ'

"ห้องB.."

ริริเอะพึมพำออกมาเล็กน้อย ก่อนถอยออกมาเพื่อหันไปมองทางคนที่บอกว่ายังไม่ได้ดูด้วย

"ให้..เราช่วยหามั้ยคะ"

"คุณชื่ออะไรเหรอ..?"

"ร-เรารู้ว่ามันอาจจะฟังดูแปลกค่ะ"
จบประโยคเจ้าตัวก็หลุบสายตาลงมองกระดาษแทน

"เพราะงั้นอย่าเก็บไปคิดเลยนะคะ จะเครียดตั้งแต่เปิดเทอมเอา.."

"แต่ถ้าคุณไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลก..ไว้มีโอกาสเล่าเรื่องศิลปินเหล่านั้นหรือผลงานที่คุณชอบเพิ่มได้ไหมคะ..?"

"อาจจะฟังดูไม่ดีที่ใช้คำว่าสนุกกับเรื่องแง่ลบแบบนั้น.. ถ้าใกล้เคียงคงจะเป็นคำว่า 'อยากรู้อยากเห็น' ค่ะ"

ดวงตาสีฟ้าอ่อนที่ดูจะไร้อารมณ์นั้นเจือไปด้วยความมีชีวิตชีวาขึ้นมาต่างจากก่อนหน้านี้เล็กน้อย

"เราสนุกกับการได้จินตนาการถึงสิ่งเหนือธรรมชาติ ความลึกลับ และเรื่องที่เป็นนามธรรมค่ะ.."

"มนุษย์เรามักจะสงสัยในสิ่งที่ไม่รู้ใช่มั้ยคะ เราเองก็.."

"...ชอบเรื่องพวกนั้นมากจนต้องวาดออกมาค่ะ"

ในยามที่อีกฝ่ายเป็นผู้อธิบาย เด็กสาวเองก็ตั้งใจฟังด้วยแววตาเป็นประกายสะท้อนไปด้วยความสนใจ

เธอเข้าใจสิ่งที่เขาจะสื่อ
หากแต่ไม่ใช่คนที่จะอธิบายเก่งได้เท่า ทั้งยังยากที่พูดตรงไปตรงมาท่ามกลางกลุ่มคนอีกด้วย

พอถามซ้ำอีกครั้ง อย่างน้อยก็อยากยืนยันว่าเป็นอย่างที่ตอบไปก่อนหน้านี้จริง

"รู้สึก..แบบนั้นจริง ๆ ค่ะ"

ระหว่างที่รับฟังคนผมสีซีดก็พยักหน้าตาม จนถามถึงเรื่องผ้าใบก็ส่ายหน้าให้

"ไม่รังเกียจหรอกค่ะ แต่ว่า.."
"ยังไม่ได้ไปดูรายชื่อห้องปีนี้เลยค่ะ คงต้องเดินอีกเยอะ.. ขนาดมันก็ใหญ่มากด้วย"

"จะ..ปลิวเอานะคะ"

เพราะอีกฝ่ายไม่ได้คุ้นชินนี่นา..

ถึงจะออกมาจากปากคนที่ตัวเล็กกว่าเป็นคืบก็เถอะ

เจ้าของผลงานว่าไปพลางลากนิ้วไปตามรายละเอียดต่าง ๆ ในภาพ

"เราจินตนาการเอาว่าความรู้สึกที่โกรธจนอยากเอาคืนให้ได้ก็คงจะออกมาเป็นแบบนี้..ล่ะมั้งคะ"

ถึงยังไงก็ยังคงยืนอยู่หน้าโรงเรียนที่มีคนอยู่เยอะ
ริริเอะอ้าปากงับคำคล้ายลังเลจะพูดต่อ และสุดท้ายก็ตัดบทไป

"...ทำไมถึงถามเหรอคะ?"

"รู้สึก.."

นัยน์ตาสีฟ้านั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ใช้เวลาครุ่นคิดเรื่องความรู้สึกของตนเองอยู่พักขณะที่หยิบกระดาษใบนั้นออกมาอีกครั้ง

"รู้สึก..สนุกค่ะ"
"ตอนที่วาดเรานึกถึงโมโนโนเกะจากที่อ่านหนังสือเล่มหนึ่งมา.."

"เขาบอกว่าโมโนโนเกะเป็นรูปแบบของปิศาจที่เกิดจากความรู้สึกตกค้างของมนุษย์ เราก็เลย..วาดภาพนี้ออกมาจากความรู้สึกอาฆาตแค้นค่ะ"

แต่เท่าที่ฟังเด็กสาวที่ดูเหมือนจะเป็นต่างชาติคนนี้ก็พูดภาษาญี่ปุ่นได้คล่องปกติเลยล่ะ

พอคุณเงียบไป เจ้าตัวก็เงียบกะพริบตามองก่อนพยักหน้าตอบคำถามถัดมา

จากเวลาตอนนี้ ถ้าอีกฝ่ายอยู่ข้างนอกได้ก็คงเป็นเพื่อนร่วมชั้นหรือไม่ก็รุ่นพี่
หรือบางทีอาจจะ..

"..สนใจชมรมศิลปะเหรอคะ?"

"ที่ชมรมมีคนเก่งอยู่อีกเยอะเลย.. ปีนี้เองก็เปิดรับคนเพิ่มเช่นกัน"

"ถ้าสนใจไปเยี่ยมชมได้นะคะ"

ไปคนละเรื่องแล้วนั่น

ขณะที่กำลังจะค้อมศีรษะลง คำชมที่ได้ยินถัดมาก็ทำให้เจ้าตัวเด้งกลับขึ้นมาเงยหน้ามองทันที

ถึงจะไม่ได้ถึงกับยิ้มออก แต่สายตาที่ดูจะกังวลก่อนหน้านี้ถึงดูผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง

"ขอบคุณค่ะ"

มือรับภาพวาดใบโปรดกลับมาเก็บในกระเป๋าสะพายให้เรียบร้อยก่อนพยักหน้าให้กับอีกฝ่ายเป็นเชิงอนุญาตกับคำถามนั้น

"ยินดีค่ะ"
"จะพยายามตอบเท่าที่ตอบได้นะคะ.."

เจ้าของกระดาษพร้อมเฟรมขนาดใหญ่ก้าวตามมา ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นว่าเป็นภาพใบไหนที่อยู่ในมือนั้น

คนผมสีครีมเงยหน้าเพื่อเหลือบสายตาขึ้นสบอีกฝ่าย ก่อนจะหลุบลงอย่างครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่

พูดไปก็คงจะดูแปลก
แต่จะให้ตัดใจทิ้งภาพใบนั้นที่ตั้งใจวาดก็คงทำไม่ได้เหมือนกัน

สุดท้ายก็พยักหน้าเป็นคำตอบก่อนเอ่ยตามเสียงแผ่ว

"...ค่ะ- เป็นของเราเอง"

"ขออภัยที่ทำให้เห็นภาพน่ากลัวค่ะ.."

ก่อนเงยหน้ากลับขึ้นมาใช้สายตาเหล่ไปทางผ้าใบด้านหลัง

"จะได้..ทำแคนวาสนี้ตอนเปิดเทอมได้ค่ะ"

ได้ยินเสียงหัวเราะพอให้โล่งใจเจ้าตัวก็ค่อย ๆ โค้งกลับขึ้นมา กระชับกระเป๋าและเฟรมที่สะพายอยู่ให้เรียบร้อยอย่างเคย

ขณะที่มือกำลังม้วนบรรดากระดาษที่ปลิวไปก่อนหน้านี้เก็บให้เป็นระเบียบ คนผมสีครีมก็พยักหน้าตอบ

เว้นระยะอยู่ครู่คล้ายจะพึ่งนึกได้ว่าตัวเองโทรจิตสื่อสารไม่ได้คงไม่มีใครได้ยินเสียงในหัวจึงควรจะพูดตอบด้วย

"..ค่ะ"

"ไม่ได้วาดรูปมานานแล้วก็เลยต้องวอร์มมือนิดหน่อย"

ก่อนจะค้อมศีรษะลงแสดงความขอบคุณอีก ถึงจะเห็นแค่ผ้าใบ ขา และเสียงพูดอู้อี้ก็ตาม

" ..ขอบคุณที่ช่วยเก็บค่ะ "

" ... "
" ขออภัยที่ทำให้เห็นภาพที่น่ากลัวด้วยนะคะ.. "

จะทำคนฝันร้ายตั้งแต่เปิดเทอมเลยหรือเปล่านะเรา..

แต่ละใบที่เก็บขึ้นมาล้วนเต็มไปด้วยเส้นร่างดินสอเต็มหน้ากระดาษ

บ้างก็เป็นวิวทิวทัศน์, บ้างก็เป็นบ้านเรือน และมีอีกหลายใบที่เป็นการออกแบบพวกภูติผีปิศาจโดดออกมา

พออีกฝ่ายยื่นคืนมาให้ คนตัวเล็กพร้อมผ้าใบ170เซนจึงรีบรับมาด้วยความเกรงใจ

" ..ค่ะ "

ผ้าใบเดินได้มีท่าทีคล้ายมีอะไรบางอย่างที่จะพูดต่อ แต่ก่อนจะพูดเจ้าตัวก็ถอยหลังไปไกลเพื่อไม่ให้ผ้าใบโขกหัวผู้มีพระคุณเข้า

(ยินดีค่ะ! ทักได้เลยย)