ก็เมื่อสักครู่มัวแต่คิดจะพยุงจนไม่ลืมเรื่องของในตัวไปเลยนี่นะ
เธอไหวไหล่ไม่ได้คิดใส่ใจกับเนื้อตัวและสิ่งที่พูดมากนัก ก่อนจะยื่นของอีกอย่างที่หยิบมาพร้อมกับร่มให้อีกคน

"เช็ดหน้าเช็ดผมก่อนนะคะ นี่ผ้าเช็ดหน้าฉันเอง"
"ไปเจอญาติผู้สูญหายทั้งที ถ้าหน้าตาเปื้อนสีแดงแบบนี้พวกเขาอาจกลัวเราแทนให้ความร่วมมือก็ได้นะคะ?"

เป็นคำหยอกล้อขบขันอีกเช่นเคย

แม้ว่าจะมีความคิดที่จะแยกย้ายแต่ในเมื่อรุ่นพี่คนดีว่าอยากสืบญาติมิตรต่อก็ไม่ติดขัด อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงประหลาดใจพลางปรบมือกับหลักฐานอีกชิ้นที่อีกฝ่ายนำมาให้ดู

"หวา สุดยอดเลยค่ะ! เก็บมาได้ตอนไหนเนี่ย?"

แสดงความคิดเห็นอย่างเลื่อนลอยก่อนจะค้นตัวและสิ่งของที่พกมาด้วย ควรจะบอกว่าเป็นความโชคดีของการไม่ชอบฝนรึเปล่านะถึงได้มีพกร่มไว้อยู่ด้วย

"ใช้ร่มตอนนี้คงยังไม่สายไปใช่ไหมคะ? ฮะฮะ"
+

วิญญาณที่ไม่รู้ที่มาที่ไปกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเส้นทางที่กำลังจะไป

"...ฮะ"

ทั้งฝน ทั้งวิญญาณ นี่กำลังมัดรวมสิ่งที่ไม่ชอบมาโยนใส่หน้ากันรึไง
ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนอง วิญญาณผู้ขวางทางเคลื่อนตัวเข้ามาหา ในระยะเผาขนแว่วเสียงยืดยานชวนให้หลอนหู
— 'มัน..หิว'

สิ้นคำที่ต้องการจะพูด วิญญาณตัวนั้นก็สลายหายไปทันควันโดยที่เธอไม่ได้ทำอะไร

"ทั้งทำให้ปวดหัว ทั้งเรียกวิญญาณ ฝนนี่เป็นลางร้ายจริงๆ ด้วยสินะคะ"

พุ่งตัวเข้าไปประคองรุ่นพี่ที่สูงกว่าเธอเล็กน้อยแทบจะทันที แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่คงไม่ได้สัมพันธ์กับรอยยิ้มที่ส่งมาให้แน่

"รุ่นพี่พักแถวนี้ไหมคะ? ควรกลับไปพักก่อนดีไหม?"

ทั้งฝนประหลาดนี้ ทั้งเนื้อตัวที่เปรอะเปื้อน และอาการรุ่นพี่ที่ไม่สู้ดี บางทีอาจสมควรกับการฟื้นตัวมากกว่าดันทุรัง

ในตอนที่พยุงร่าพาทั้งตัวเองและรุ่นพี่ออกจากจุดปัจจุบันสอดส่องดูเส้นทาง สิ่งเหนือธรรมชาติก็ปรากฎขึ้นสู่สายตาให้เห็น

+

ขบขันไปกับเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายอย่างไม่รู้สึกรู้สา ค่อนข้างจะรู้ตัวว่าคำพูดจาของตนเองอาจไม่เข้ากับสถานการณ์ไปเสียหน่อย แต่ตรงนี้ก็ไม่มีคนอื่นนี่นะ

"ค่ะ เดินทางกั—"

แต่การวางตัวสบายๆ ก็ดูคล้ายจะต้องหยุดลงเมื่อรุ่นพี่คนข้างกายแสดงอาการผิดปกติทรุดลงไปกับพื้น พร้อมกับท่าทีที่เหมือนจะปวดหัวขึ้นมากระทันหันอย่างรุนแรง

+

"... ฮะฮะ เรื่องไม่คาดฝันอีกแล้ว"

หัวเราะเบาๆ พร้อมรอยยิ้มไม่เร่งรีบหาที่กำบัง น้ำเสียงในถ้อยคำดูจะเจือความหงุดหงิดเล็กน้อย

ผีเสื้อสีฟ้าตัวนี้ไม่ค่อยชอบพอฝนเท่าไหร่เลย

"ฝนสีเลือด... ลางดีหรือร้ายกันนะคะ?"

ถ้อยคำฟังดูหยอกล้อให้กับสถานการณ์ปัจจุบันพลางมือก็เก็บหลักฐานพยายามให้ไม่โดนเจ้าฝนสีประหลาดนี่

อืม...
นั่นสินะ แม้ว่าเธอเองจะไม่ได้มีปัญหากับการตามหาหลักฐานในเวลาแบบนี้ แต่ตามความปลอดภัยก็ไม่ควรจริงๆ นั่นล่ะ

"ได้ค่ะ เอาเป็นว่าไปสอบถามกับทางครอบครัวก่อนนะคะ?"

กล่าวทบทวนแผนการอีกครั้งพลางยิ้มให้ยามที่อีกฝ่ายเริ่มแนะนำถึงการเลือกใช้คำพูดจา ก็คล้ายว่าจะรู้สึกถึงสัมผัสคล้ายฝนจากท้องฟ้ายามค่ำ

นัยน์ตาสีครามทอดมองรุ่นพี่ สลับกับตัวเองและสายฝนที่นำพาสีชาดเปรอะเปื้อนพื้นที่

+

"งั้นแผนของเราตอนนี้? จะยังลองหาหลักฐานแถวนี้ หรือจะเน้นไปที่การตามหาครอบครัวเพื่อสอบถามดีคะ?"

เอ่ยถามถึงแผนการทั้งระบายยิ้มกับรุ่นพี่ ยังไงเสียทางด้านประสบการณ์อีกฝ่ายก็คงจะมีมากกว่าเธอนี่นะ

"ถ้าจะสอบถามเครือญาติก็คงต้องระมัดระวังน่าดูเลยนะคะ เพิ่งจะเกิดเรื่องกับคนในครอบครัวด้วยนี่นะ"

จริงอย่างที่ว่า ตราบใดที่ไม่มีชื่อกำกับไว้สุดท้ายแล้วไม่ว่าอะไรที่พบก็ไม่สามารถยืนยันได้ว่าเป็นของผู้สูญหายทั้งนั้น

หญิงสาวนิ่งเงียบยามคิดทบทวนถึงชื่อของเหยื่อคนปัจจุบันราวกับว่าลืมไปชั่วขณะ

"ใช่ค่ะ ... ฮานะซะมิ คิเอะนะ"
"อื้ม สอบถามเครือญาติก็น่าจะช่วยให้รู้เรื่องได้ไม่มากก็น้อยล่ะนะคะ"

ถ้าไม่ได้เรื่องของโยวไค อย่างน้อยก็เป็นเรื่องของคุณคิเอะนะที่หายไปคนนั้น

+

เธอเดินไปได้ไม่ไกลนัก ก็คล้ายว่าสายตาจะสะดุดไปเห็นอะไรเข้า สองเท้าก้าวเข้าไปสำรวจหยิบขึ้นมาพิจารณาอย่างไม่คิดเกรงกลัวตามนิสัย จดจ้องมันอยู่สักครู่

ผ้าเช็ดหน้า? จะใช่ของผู้สูญหายไหมนะ?

"อืม..."
"รุ่นพี่คิดว่าแม่บ้านจะพกผ้าเช็ดหน้าติดตัวกันไหมคะ?"

เอ่ยถามโดยไม่ได้หันไปหาอีกคน ยังคงกวาดสายตามองหาสิ่งที่สามารถเป็นหลักฐานโดยรอบอยู่อย่างนั้น

"ค่ะ รุ่นพี่ก็ด้วยนะคะ"
"ระวังตัวด้วย"

พยักหน้าตอบรับแผนการปฏิบัติจากรุ่นพี่อย่างว่าง่ายก่อนจะเริ่มก้าวเดินหาสิ่งที่เรียกว่าหลักฐานไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวของอีกคน

ส่องไฟมือถือตามทางพลางขบคิดถึงตัวตนของผู้สูญหาย แม่บ้านวัย 30 ปี หากจะทิ้งอะไรไว้ จะเป็นอะไรได้บ้างกันหนอ...

"~♪"

ยามค้นหาก็ไม่วายจะส่งเสียงฮัมเพลงเบาๆ ราวกับกลัวว่ามันจะเงียบเกินไปอย่างไรอย่างนั้น

+

ตอบรับคำชวนร่วมมือแทบจะทันที ด้วยสถานการณ์การอยู่ตัวคนเดียวคงไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่

"เห็นว่ามีมือโครงกระดูกยักษ์โผล่มาจับคนจากเงามืดสินะคะ"
"แล้วก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา"

หลังตกลงร่วมมือก็กล่าวทบทวนข้อมูลของภารกิจที่ได้รับมาก่อนหน้าพลางทำทีครุ่นคิด

"ถ้าโดนจับไปดื้อๆ จะมีการทำของหล่นไว้บ้างไหมนะ?"

พยักหน้ารับให้กับข้อสันนิษฐานถึงตัวการเบื้องหลัง จากหลักฐานเสียงและคำว่าปากต่อปากต่างก็ส่งเสริมถึงตัวตนของเจ้าโยไคไร้เนื้อหนังนั่นทั้งหมด

"นั่นสิน้า... ถึงจะยังเป็นผู้สาบสูญก็เถอะ แต่ใครจะรู้ว่าสถานะนั้นจะเปลี่ยนไปเมื่อไหร่"

เสียงราบเรียบกล่าวอย่างนิ่งสงบ แม้จะดูเป็นการมองโลกในแง่ร้ายแต่มันก็เป็นความเป็นไปได้หนึ่งนี่นะ

"ได้ค่ะ คงต้องรบกวนรุ่นพี่ด้วยนะคะ~"

+

พยักหน้าตอบรับยามอีกฝ่ายคาดเดาถึงสาเหตุการปรากฎตัวหลับตาไปครู่หนึ่งตั้งใจฟังสิ่งที่ถูกแบ่งปันให้

เสียงหนักอึ้งราวกับมีอะไรขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนไหวอย่างไรอย่างนั้น

"ทางฉัน..."

เลื่อนนิ้วเปิดโทรศัพท์มองหาสิ่งที่ต้องการ ตามมาด้วยเสียงปริศนาถ่ายทอดออกมาจากอุปกรณ์ในมือ

"ได้ยินเสียงกระดูกลั่นมาสักพักใหญ่แล้วค่ะ"

"ดูเหมือนว่าถ้าไม่ระวัง คงจะซวยได้ง่ายๆ เลยนะคะ? ฮะฮะ"

"ลมอะไรหอบมากันคะรุ่นพี่~"

เอื้อนเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง แม้จะพอคาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงมีเหตุผลในการปรากฎตัวไม่ต่างจากตนเอง

"ได้เบาะแสอะไรบ้างไหมคะ?"

( หวา ซ่อน(?)ไม่เนียนสินะคะ แย่จัง(⁠ ⁠◜⁠‿⁠◝⁠ ⁠) /ยื่นแขนแต่โดยดี )

( ไม่เห็นค่ะเซนเซย์—)