( แมวตื่นตัวหมดแล้วค่— )

" อ อะไร "

ริโอะก็ใจเต้นตึกตักไปหมดหัวใจแทบจะทะลักออกมาจะอกอยู่แล้ว สายตาริโอะก็จ้องมองไทกะก่อนจะลูบปลายผมตัวเองเบาๆ

" แค่ แค่ชมไปงั้นแหละ อย่าคิดเป็นอื่นแล้วกัน.. "

หันหนีไปอีกทางพรางมองทางข้างหน้าเล็กน้อย อยู่ไม่สุขเท่าไหร่เลยทำไงดี

" ร เรื่องของฉัน "

เผลอโวยวายไปกี่รอบแล้วเนี่ย วุ่นหัวใจชะมัดหมอนี่ ทำไมถึงได้มีผลกับหัวใจขนาดนี้นะ แทบจะหลุดออกมาอยู่แล้วนะ

กว่าจะได้ขึ้นบันไดเพื่อกลับห้องนี่มันยากจริงๆ ริโอะก็แอบมองไทกะเป็นช่วงๆ

" .... "

พูดอะไรดีนะกับเจ้าบ้านี่

พออีกฝ่ายพูดกวนแบบนั้นก็ทำเอาหันไปหาด้วยท่าทีไม่พอใจ หมดแล้วท่าทีเขิน

" จะบ้ารึไง ทำอย่างกับว่ามือนายเบางั้นแหละ "

พอมาคิดๆดูก็ไม่อยากให้รู้สึกว่าปกติดีเท่าไหร่เลย อ้างเพราะอย่างอื่นดีกว่า..

" ล แล้วก็ ค แค่ แค่ บรรยากาศมัน "

" มัน ชวนพาไปตั้งหาก... "

เสียงพูดเบาลงก่อนจะเอ่ยดังขึ้นอีกครั้ง

" อย่าใส่ใจเลยถือว่าไม่ได้ยินอะไรแล้วกัน!! "

สิ่งที่เอ่ยออกไปนั้นเบามากในบรรยากาศมืดมิดที่มีแสงดาวสว่างแบบนี้ ใบหน้าขาวยังคงขึ้นสีแดงระรื่ออยู่แบบนั้นถึงจะมีรอยย่นระหว่างคิ้วเพราะเผลอขมวดมันลงมา

ความกล้าที่จะพูดของริโอะได้หมดลงแล้ว การพูดสิ่งในใจมันยากมากจริงๆ ก็เพราะเจ้าบ้าไทกะที่คอยมาทำให้ใจสั่นอยู่เรื่อย!

" ใช่! "

กระโตกกระตากสุดๆ หันหนีไปทางอื่นเหมือนกันก่อนจะเดินนำต่อ ดึกดื่นแล้วคนอื่นเขาน่าจะนอนกันแล้วมั่งนะ

" ... "

ริโอะก็เหลือบๆมองอีกฝ่ายด้วยเล็กน้อยพอสงบใจได้บ้างหัวใจก็เต้นระรัวต่อ แต่ว่านะเขาเองก็พูดไปจริงๆ

จะให้มาหนีบ่อยๆก็ดูจะไม่กล้า ไม่งั้นซุยซุยคงเหนื่อยหน่ายอีกแน่ๆ

" ...ต แต่ "

" มันก็มีความจริง...นายน่ะหล่อจริงๆนั้นแหละ "

มือขาวลูบปลายผมเบาๆ

+

" ม ไม่ใช่นะ นายตั้งหาก "

" นายน่ะ หูฟาดไปเอง! "

พยายามหนีจากที่พูดเหมือนกัน ดันเผลอพูดสิ่งที่คิดออกมาแทนสะแบบนั้นทำตัวไม่ถูกไปหมด

" ค ใครจะชมนายหล่อกัน ยิ่งคนแบบฉันแล้วไม่มีทางสะหรอกนะ! "

เริ่มกอดอกโวยวายออกมาแต่หน้านี่แดงแจ๋ไม่หาย สถานการณ์นี่มัน ฮืออ ถ้าซุยซุยเห็นต้องโดนแซวแน่ๆเลย

( ก การที่คุนทำแบบนิ่😭😭😭😭 )

" ..เอ๊ะ? "

พอเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายก็ทำเอาสมองประมวลผล พอนึกได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไปก็หน้าแดงแจ๋ขึ้นมาไม่ต่างกัน

" ม ไม่ใช่นะ! ฉันไม่ได้จะพูดแบบนั้นสักหน่อย! "

ล่กทำตัวไม่ถูกไม่คิดอยากชมแต่ดันเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไปแบบนั้น หัวใจก็เต้นระรัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

ยิ่งเห้นอีกฝ่ายนิ่งแล้วจ้องมาแบบนั้นก็ยิ่งเขินมากกว่าเดิม

" ป่าว ดูหล่อถ้าหากดูแลตัวเองดีๆคงจะหล่อกว่านี้ "

' ใช่ ขี้เหร่มากแบบนี้ก็ดีแล้วไม่ต้องดูแลตัวเองหรอกนายน่ะ '

อยู่ๆเจ้าตัวก็พูดออกมาสะงั้นที่อีกฝ่ายกวนก็ผ่านหูไปเฉยๆ ริโอะทำหน้าเรียบๆกระพริบตาปริบๆมองอีกฝ่ายไปแบบนั้น

ไม่รู้ตัวเลยว่าความคิดกับสิ่งที่พูดมันสลับกัน...

( เค้ากลับมาจากติดธุระแน้วค่ะะ )

พอโดนทักก็ยังประมวลผลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆปล่อยออกจากแขนเสื้ออีกฝ่าย

" หายแล้วตั้งหาก! "

ลืมไปเลยวาจับแขนเสื้อหมอนี่เอาไว้อยู่

" ดูแลตัวเองบ้างเถอะหน่า นายน่ะ "

" เพราะไม่ดูแลตัวเองนายเลยดู.. "

เขาตัวหันมองอีกฝ่ายก่อนจะอยู่ๆก็คิดอะไรมากมาย

หมอนี่ต่อให้ใต้ตาดำขนาดนี้ก็ยังหล่อเลย แล้วถ้าไม่มีใต้ตาดำๆนั้นจะหล่อขนาดไหนกันนะ...

( พิ่จายนิสัยมะดีเลยค่ะคนนิ่😔 แต่เค้ามะยอมหรอกนะ .วางบอม )

พออีกฝ่ายพูดแบบนั้นก็อดพองแก้มเล็กๆไม่ได้ เพราะอะไรไม่รู้ทำไมกับหมอนิ่ถึงได้รู้สึกเขินมากขนาดนี้กันนะ

มือทั้งสองที่กำแขนเสื้ออีกฝ่ายอยู่ก็ยังคงอยู่แบบนั้น ยังไงก็ต้องเดินกลับไปทางเดียวกันอยู่แล้วด้วย...

แล้วทำไมต้องไปทางเดียวกันด้วยเนี่ย แบบนี้ก็หัวใจวายพอดีสิ

" หัดนอนบ้างเถอะ ตานายมันกำลังบอกว่าอยากนอนนะ "

( ทำไมน้ารักจังคะฮืออออไทกะคุงง🥺💖 )

" อืม.. "

ทำตัวไม่ถูกเลย สุดท้ายก็เดินออกมาพร้อมกับอีกฝ่ายทั้งที่ตัวเองก็จับแขนเสื้ออีกฝ่ายเอาไว้

" เพราะว่าฉันกลัวหรอกนะ.. "

" ไม่ได้อยากแตะตัวนายนักหรอก จำไว้ด้วย "

" เจ้าบ้า "

ริโอะพูดเบาๆแล้วหันไปทางอื่น เขินชะมัดเผลอไปกอดแบบนั้นน่ะ ใครจะไม่เขินบ้าง หัวใจเต้นโครมครามอย่างกับฟ้าดินจะถล่มลงมา

หนุดเลยนะหัวใจบ้า!

" งั้นหรอ.. "

พูดเสียงเบาๆก่อนจะก้มไปดูที่พื้นแถวขาตัวเองก็ไม่มี สงสัยจะรู้สึกไปเองแน่ๆ

เพียงครู่นึงริโอะก็ค่อยๆคลายกอดออก แต่ก็จับแขนเสื้ออีกฝ่ายไว้

" ก กลับกันดีไหม "

เสียงดูจะดีขึ้นแต่ดูเหมือนไม่ใช่ริโอะคนเดิมเท่าไหร่ เพราะใบหน้าไม่ได้ขมวดคิ้วกล่าวพูดโทษหรือบ่นอะไรอีกฝ่าย

กลัวจริงถ้ามองหน้าตอนนี้น้ำตาริโอะคงซึมเล็กๆ

" อยู่นานกว่านี้ถ้าเผลอไปกระโดดกอดนายเข้าคงจะแย่ "

" ข ขอโทษได้ไหมเล่า.. "

เสียงริโอะสั่นเวลาพูดพยายามสงบใจอยู่หรอกแต่พออีกฝ่ายถามว่ามีอะไรตกใส่ไหมก็กอดแน่นขึ้น

" ล แล้วมันมีรอยอะไรบนเสื้อไหม "

" ดูให้หน่อย..ได้ไหม "

พูดออกมาแม้หูจะแดงแจ๋ไปแล้วไม่กล้าผละออกมาเลยอายชะมัด

( ค ค่อยดูเถอะจะเอาคืนนนน🫵🏻🔥🔥)

ริโอะไม่ได้ตอบหรือโต้อะไรดูท่าคงจะพยายามสงบใจตัวเองอยู่ ก่อนจะเอยถาม

" ม ไม่มีอะไรใช่ไหม "

เจ้าตัวหลับตาแน่นถามอีกฝ่ายให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรที่จับตัวเขาอยู่ ไม่งั้นคงไม่ปล่อยแน่ๆ

" ...หรอ "

ความรู้สึกอยากกลับนี่มัน.. แต่ก็ไม่อยากเสียฟอร์มให้เจ้าบ้าตรงหน้าเห็น ริโอะออกเดินตามหลังไปเล็กน้อย คิดไปเองละมั่ง

" นี่ฉันว่าเรากลั— !!! "

แต่จังหวะที่กำลังจะดึงแขนให้อีกฝ่ายหยุดเดินก็ดันรู้สึกเหมือนมีคนจับหลังไว้ก็สะดุ้งตัวอย่างแรงพุ่งเข้าไปกอดอีกฝ่ายสะงั้น

" ว้ากกก-! "

" ฮือ— "

เมื่อกี้รู้สึกจริงๆนะไม่ได้คิดไปเองแล้ว ตัวสั่นงึกหูเอลฟ์ตกลงเล็กน้อย กอดอีกฝ่ายไม่ปล่อย

" นี่!- "

ไม่รู้จะพูดอะไรหน๋อย โมโหชะมัดทำไมหมอนี่ถึงได้พูดจาแบบนี้อยู่เรื่อยเลยนะ!

ริโอะไม่ได้ที่ตะหันดูแต่อย่างใดไม่อยากดรี๊ดออกมาต่อหน้าเจ้าบ้านี่!

เมื่ออีกฝ่ายหันมองแต่สิ่งที่ตามมาข้างหลังนั้นกลับไม่มีแม้แต่เงา เสียงก็เงียบไปเช่นเดียวกัน ทำให้ริโอะหยุดเดินแล้วหันไปมองตาม

" จ เจออะไรไหม "

พยายามใช้ไฟฉาดส่องดูไปรอบๆด้วยเช่นกัน

" นายน่ะสิที่น่าเบื่อ! "

" คนอะไรนิสัยเสียชะมัด "

โดนกวนแบบนั้นทีไรก็มอหอขึ้นมาสุดๆ เจ้าตัวสาดไฟฉายไปตามทาง พอยิ่งได้ยินเสียงแปลกๆไบ่หลังก็เริ่มเดินเร็วขึ้น

" .... "

ไม่พูดอะไรสักคำ เร่งเท้าเดินอย่างเดียว กลัวอ่ะ😭

( กว่าฟ้าใสจะให้เค้าตอบได้😭😭)

" ใครไม่ไหวกัน! "

" อย่ามามั่วนะ แค่เพราะฉันได้ยินไวกว่าคนแบบนายเฉยๆเอง! "

ก็เอ่ยบอกแบบนั้นไป สายตาก็มองทางข้างหน้า แค่พิสูจน์ความกล้าแค่นี้เองคงไม่มีอะไรแล้ว

" นายนั้นแหละ หึ กลัวรึไงถึงได้มาพูดจากวนกันแบบนี้น่ะ "

เจ้าตัวยกยิ้มเล็กๆแบบจะเอาคืนบ้าง

" อย่าพูดซี้ซั้วสิ! "

" ม ไม่ใช่หรอก! "

พอเริ่มกลัวขึ้นมาเพราะอีกฝ่ายดันพูดถึงก้เริ่มดึงแขนให้ไทกะตรงเข้าไปลึกขึ้น

" ค แค่เข้ามาไม่นานเองนะ จะมีอะไรได้แมวมั่ง..นะ "

พูดจบก็ค่อยๆปล่อยแขนแล้วเดินนำไปแต่ก็ยังคงให้ไทกะอยู่ข้างๆตนอยู่ เริ่มกัวแร้ว

( น่ารักจิงค่ะ😭😭😭 อิจฉาไทกะคุง😔 )

ริโอะเหงื่อตกเล็กน้อยคิ้วขมวดลงมองอีกฝ่ายที่สูงกว่า

" ตัวตั้งใหญ่ใช้ตัวใหญ่ๆให้เป็นประโยชน์บ้างสะสิ "

ริโอะเอายเสียงสั่นเล็กๆก่อนจะกวาดไฟฉายไปรอบๆ มือก็เกาะแขนไทกะอยู่ไม่ปล่อย กลัวจิง😔

" ถ้านายไม่ทำแล้วเสียงใครละ.. "

ริโอะลูบแขนตัวเองเบาๆ ไม่รู้ว่าเสียงอะไรต่อมิอะไรบ้าง ค่อยๆเดินตามทางยังดีที่อีกฝ่ายมาด้วยเลยโล่งใจไปบ้าง ถึงบางทีก็คิดว่ามาคนเดียวคงจะดีกว่า(?)

อยู่ๆก็ได้ยินเสียงเท้าเดินตามก็สะดุ้งหันขวับหลบหลังไทกะทันที

" ส เสียงอะไร "

ไม่รู้ว่าหูฝาดรึป่าวแต่เหมือนมีเสียงเดินเกินมาก้าวนึงยังไงก็ไม่รู้ ไฟฉายก็ส่องหาแต่มือข้างที่ว่างก็จับแขนไทกะอยู่ด้านหลัง

" โกหกชัดๆ "

" ไม่ได้กลัวด้วย! ตกใจเสียงเฉยๆหรอกหน่า! "

เอ่ยจบก็หันเดินฟึดฟัดเข้าไปแล้ว กวาดไฟฉายส่องตามทางเดินตามห้องต่างๆๆปพราง

ความเร็วการเดินเริ่มข้าลงเพราะเสียงก๊อกแก๊กดังเบาๆ นัยตาสีม่วงค่อยๆกวาดสอดส่องช้าๆ

" ทั้งมืดทั้งน่าขนลุกเลย "