ทั้งสองเดินชมตู้ปลาต่อไปเรื่อยๆ จนแสงรอบตัวเริ่มมืดลง และเพดานโค้งยาวของอุโมงค์ปรากฏตรงหน้า

อุโมงค์ปลา!

ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาก่อนจะคว้ามือรุ่นพี่ไว้โดยไม่ทันคิด

"พี่นานามิ เร็วค่ะ!"เธอลากอีกฝ่ายเข้าไปข้างหน้าเล็กน้อย

"ถ้ากระเบนราหูว่ายผ่านพอดี เราจะพลาดไม่ได้นะคะ!"

ฝ่ามือที่จับกันอยู่กระชับขึ้นอีกนิดเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เหมือนเด็กที่กำลังจะได้เห็นสิ่งที่เฝ้ารอคอยมานาน

"...พี่นานามิชวนไปไหน ฉันเองก็อยากไปด้วยอยู่แล้ว"

หัวเราะแผ่วๆหลุดออกมากลบเกลื่อนความเขิน ก่อนจะเงยหน้ามองเพดานอควาเรียมที่ทอดยาวเหนือศีรษะ แสงสีฟ้าเย็นสะท้อนอยู่ในดวงตา

"...เรื่องหิมะ ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกันค่ะ ว่าทำไมทุกคนถึงตื่นเต้นกันนัก"

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ

"...แต่วันนี้อากาศหนาวตั้งแต่เช้าเลย บางทีมันอาจจะตกจริงๆ ก็ได้นะคะ"

+

เรอิพยักหน้าทันทีที่ได้ยินคำตอบ รอยยิ้มค่อยๆกว้างขึ้นเหมือนเข้าใจทุกอย่างโดยไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติม เธอเงยหน้ามองตู้ปลาอีกครั้งราวกับกำลังจินตนาการภาพกระเบนราหูที่อีกฝ่ายพูดถึง

"...ถ้าเป็นที่นี่ ต้องมีแน่เลยนะคะ"

"กระเบนราหูตัวใหญ่ๆ ว่ายผ่านอุโมงค์ แบบนั้นน่ะ"

พอได้ยินคำขอบคุณใบหูก็ลู่ลงอย่างเห็นได้ชัด เธอส่ายหน้าเบาๆแทบจะทันที

"ไม่ต้องขอบคุณเลยค่ะ"
+

"...มันดูบอบบาง เงียบๆ ต้องมองใกล้ๆ ถึงจะเห็นว่ามันน่ารักแค่ไหน แล้วก็ไม่รีบเลย เหมือนใช้ชีวิตตามจังหวะของตัวเอง"

เธอยิ้มบางๆ ทั้งที่สายตายังไม่ละจากตู้ปลา

"แค่ยืนดูเฉยๆ ใจก็สงบขึ้นแล้วค่ะ"

ปลายนิ้วขยับเข้าใกล้กระจกเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองนานามิ

"แล้วพี่ล่ะคะ...ชอบปลาตัวไหนเป็นพิเศษมั้ย"

เรอิเดินตามไปเรื่อยๆ อย่างเพลิดเพลิน สายตาไล่มองตู้ปลาทีละตู้ ก่อนจะค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลงตรงหน้าตู้หนึ่งโดยไม่รู้ตัว

แสงสีฟ้าอ่อนสะท้อนอยู่ในดวงตาสีเข้ม ใบหน้าดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

ในตู้ใบนั้น ม้าน้ำตัวเล็กๆ ลอยตัวช้าๆ เกาะสาหร่ายอย่างเงียบงัน
เรอิยืนมองอยู่นาน เหมือนเวลารอบตัวค่อยๆ ช้าลงตามไปด้วย

"ฉันชอบม้าน้ำค่ะ"

เสียงเธอแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว

+

เมื่อได้ยินเรื่องกลัวความมืดเรอิชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเงยขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วงโดยไม่รู้ตัว แต่พอเห็นรอยยิ้มบางๆนั่นเข้าเธอก็เผลอผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เหมือนเพิ่งวางความกังวลลงได้

"งั้นก็ดีแล้วค่ะ"

เธอหัวเราะแผ่วๆ ตามมุกเรื่องคุณปู่ พลางพยักหน้าเห็นด้วย

"...ฟังดูแล้ว เหมือนพามาเยี่ยมญาติจริงๆ ด้วยนะคะ"

+

ดูท่าคำพูดเมื่อกี้คงไม่ได้เข้าหูสุนัขหนุ่มแม้แต่น้อยเพราะความกังวลว่าอีกฝ่ายจะหนาวจนเกินไป แถมพอเห็นฝ่ามือซีดเซียวแต้มไปด้วยรอยแดงๆจากอากาศเย็นก็อดเป็นห่วงไม่ได้

..

"ขออนุญาตนะครับโอโจซัง"

เด็กหนุ่มค่อยๆถอดเสื้อตัวนอกออกมาก่อนจะสวมคลุมให้อีกฝ่ายอย่างเบามือที่สุด

"ใส่ไว้..นะครับ" เสียงนุ่มกล่าวแฝงด้วยความห่วงใยก่อนจะละออกมา

..หวังว่าคงจะช่วยให้อุ่นขึ้นไม่มากก็น้อยนะ

(พี่ชอบของที่ได้ เรจังก็แฮปปี้ค่ะ🥹🤲💕)

"ฉันชอบมากเลย แต่ละตู้เหมือนมีโลกของตัวเองอยู่ข้างใน"

เธอหันกลับไปมองรุ่นพี่ สีหน้าฉุกคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะเบาๆ

"แล้วพา ‘มิมิปลา’ มาอวาเรียมแบบนี้ มันเหมือนพามาเยี่ยมบรรพบุรุษตัวเองรึเปล่าคะเนี่ย"

ทันทีที่ก้าวเข้าไปด้านใน เรอิก็เผลอชะลอฝีเท้าลงแทบจะทันที

แสงสีฟ้าจากตู้ปลาสะท้อนเข้าดวงตา จนเธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว สายตาไล่มองปลาตัวเล็กตัวน้อยที่ว่ายไปมาอย่างตั้งใจ ราวกับกลัวจะพลาดภาพไหนไปสักอย่าง

" ตัวเล็กๆ ก็น่ารัก ส่วนตัวใหญ่ก็ดูเท่มากเลยนะคะ"

เธอขยับเข้าไปใกล้กระจกอีกนิด สายตาแทบไม่ล่ะจากปลาที่แหวกว่ายในตู้เลย

"พี่นานามิเคยมาที่นี่บ่อยมั้ยคะ "
+

"ฉันตื่นเต้นมากเลยค่ะ ไม่ได้มาอควาเรียมนานแล้ว แถมวันนี้ยังได้มากับพี่ด้วย"

เรอิขยับเข้าใกล้คนตรงหน้าอีกนิดคล้ายลูกหมาที่ดีใจจนเผลอเข้าไปคลอเคลีย

"...งั้นเราเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ ข้างในน่าจะอุ่นกว่านี้นะคะ"

รอยยิ้มยังไม่จางหาย ขณะที่เธอหันไปทางทางเข้า พร้อมความคาดหวังเต็มหัวใจว่าจะได้ใช้เวลาวันนี้ไปด้วยกัน

เรอิรีบก้าวเข้าไปหาคนที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วหัวใจเต้นแรงด้วยความดีใจจนแทบลืมความหนาว มือเล็กโบกไปมาอย่างลืมตัวรอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าราวกับเด็กที่เพิ่งได้ของขวัญในวันคริสต์มาส

"...พี่นานามิ มารอนานรึยังคะ"
" ขอโทษนะคะ เป็นฉันที่มาช้าอีกแล้ว"

เธอหยุดยืนตรงหน้าอีกฝ่าย หอบนิด ๆ จากการรีบเดิน แต่ดวงตากลับเป็นประกายสุด ๆ
+

เก็บทุกความอบอุ่นที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ไว้ในใจ ก่อนที่มันจะกลายเป็นเพียงความทรงจำหนึ่ง—

ความทรงจำที่เธอไม่อยากลืมเลย

(จะตัดจบปล่อยบอทสาวๆเดินไปส่งกันก็ได้นะคะ ขอบคุณสำหรับโรลค่ะ🤲)

"ก่อนกลับ...ขอเดินไปส่งพี่ได้ไหมคะ"

เธอเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่อีกครั้ง รอยยิ้มยังคงอยู่ แต่แววตากลับจริงจังกว่าที่เคย

"อย่างน้อย…อยากให้ช่วงเวลานี้มันยาวขึ้นอีกนิดก็ยังดี"

เสียงคลื่นยังดังสม่ำเสมอ ลมเย็นพัดผ่านราวกับเร่งให้ทุกอย่างเดินต่อไป แต่เรอิเลือกจะก้าวช้าลง เดินเคียงข้างคนตรงหน้า

+

เธอพยักหน้ารับคำพูดนั้นช้า ๆ ทั้งที่ในใจก็รู้ดีอยู่แล้วว่าช่วงเวลานี้กำลังจะสิ้นสุดลง ดวงตาที่เคยสะท้อนแสงดาวค่อย ๆ ลู่ต่ำลง ความเสียดายยังซ่อนเอาไว้ได้ไม่มิดนัก

"...เหมือนกันเลยนะคะ"

เธอหัวเราะเบา ๆ แต่เสียงแผ่วกว่าก่อนหน้า

"แป๊บเดียวเอง"

มือที่เคยกุมกันไว้ค่อย ๆ คลายออกอย่างลังเล เรอิเหลือบมองทางเดินเบื้องหน้า ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง

+

(อ้ย น่ารักมากกกก แต่คนได้ใกล้ตัวกว่าที่คิด55555555)

(ฮือๆๆ น่ารักกันมาก เสพเจ้าพวกก้อน เช้า-เย็นเลย ขอบคุณค่าา😭🙏🤲)

🔵❄️: แบบนั้นมันจะไม่เหมือนงมเข็มในมหาสมุทรเหรอ…?

🔵❄️: งั้นตกลงตามนั้นเลยนะคะ ฉันจะรอเลย

🔵❄️: ถ้าดวงดีขึ้นจริงๆ คงเป็นเพราะพี่อยู่ด้วยแน่ๆ