จังหวะชีวิตก็จะพาเราไปเจอกับสิ่งที่ทำให้คิดว่า " เออ มึงแม่งไม่เก่งจริงๆ ดูคนอื่นสิ เค้าไปถึงไหนกันแล้ว มึงล่ะ ทำไมย่ำอยู่ตรงนี้ล่ะ ทำไมยังกล้าที่จะเขียนนิยายอยู่ ทั้งที่ก็ไม่มีใครอ่านเลย "

ทุกอย่างแม่ง วนลูปอยู่แบบนี้ บอกตรงๆเลยว่า ทรมานมาก เหมือนอยากจะตายให้ได้ในทุกวัน จนรู้สึกว่า ถ้าตัวเราในอดีตมาเห็นเราในตอนนี้ มันคงไม่กล้าแม้แต่จะเริ่มต้นฝัน ว่าอยากจะเขียนนิยายอะ