.
.
.
.
.
.
และทันทีที่ซึนาเดะได้รับจดหมายที่นารูโตะเขียนทิ้งเอาไว้ให้ เธอก็รู้สึกใจหายขึ้นมาจนแทบจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เลย
ซากุระเองก็เอาแต่โทษตัวเองแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้นารูโตะตัดสินใจแบบนี้ (37)
.
.
.
.
.
.
และทันทีที่ซึนาเดะได้รับจดหมายที่นารูโตะเขียนทิ้งเอาไว้ให้ เธอก็รู้สึกใจหายขึ้นมาจนแทบจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เลย
ซากุระเองก็เอาแต่โทษตัวเองแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้นารูโตะตัดสินใจแบบนี้ (37)
"อื้อ!"
"แล้วอิซางิคุงคิดว่าผมน่ารักรึเปล่า?"ฮิโอริถามอีกครั้ง
"อื้อ!"
"อา...อย่างงั้นนี่เอง"แล้วฮิโอริจึงยิ้มด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัยแบบแปลกๆ
เอ๋? ทำไมรู้สึกเสียวสันหลังจัง
(32)
"อื้อ!"
"แล้วอิซางิคุงคิดว่าผมน่ารักรึเปล่า?"ฮิโอริถามอีกครั้ง
"อื้อ!"
"อา...อย่างงั้นนี่เอง"แล้วฮิโอริจึงยิ้มด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัยแบบแปลกๆ
เอ๋? ทำไมรู้สึกเสียวสันหลังจัง
(32)
ใช่...เรากำลังพูดถึงเจ้าโอเมก้าที่มีชื่อว่าบาจิระ เมงุรุ วีรกรรมเด่นๆของหมอนั่นคือชอบเกาะชาวบ้านเป็นลูกลิง (ซึ่งคนที่รับเคราะห์คือตัวเขากับคุนิงามิ) ล่อนจ้อน และลืมรอบฮีตตัวเอง
(2)
ใช่...เรากำลังพูดถึงเจ้าโอเมก้าที่มีชื่อว่าบาจิระ เมงุรุ วีรกรรมเด่นๆของหมอนั่นคือชอบเกาะชาวบ้านเป็นลูกลิง (ซึ่งคนที่รับเคราะห์คือตัวเขากับคุนิงามิ) ล่อนจ้อน และลืมรอบฮีตตัวเอง
(2)
“ อิซางิ โยอิจิ ยินดีที่ได้รู้จักนะบาจิระ “
” อือ ๆ ต่อจากนี้มาเล่นบอลด้วยกันนะอิซางิ “
” สองคนนั้นคุยกันสนุกเลยนะ “
ผู้ชายผมสีแดงหวานเดินเข้ามาคู่กับชายผมสีส้มสว่าง
” ไง ฉันจิงิริ เฮียวมะ ข้าง ๆ คุนิงามิ เร็นสุเกะ “
” อืม “
“ อิซางิ โยอิจิ ยินดีที่ได้รู้จักนะบาจิระ “
” อือ ๆ ต่อจากนี้มาเล่นบอลด้วยกันนะอิซางิ “
” สองคนนั้นคุยกันสนุกเลยนะ “
ผู้ชายผมสีแดงหวานเดินเข้ามาคู่กับชายผมสีส้มสว่าง
” ไง ฉันจิงิริ เฮียวมะ ข้าง ๆ คุนิงามิ เร็นสุเกะ “
” อืม “
“ มิโอกะ ใครใช้ให้เธอมาที่นี่ ”
“ พูดกับคู่หมั้นแบบนี้ไม่ดีนะคะ คุณซาเอะว่างั้นไหมคะ ”
“ น่ารำคาญ จะไปไหนก็ไป ”
“ ไม่ต้องเขินหรอกนะคะ ”
ถ้าเขาคิดว่าหน้าด้านจะดูแย่ไหม เห็นแบบนั้นยังคิดว่าเขาชอบอยู่รึไงนะ
“ มิโอกะ ใครใช้ให้เธอมาที่นี่ ”
“ พูดกับคู่หมั้นแบบนี้ไม่ดีนะคะ คุณซาเอะว่างั้นไหมคะ ”
“ น่ารำคาญ จะไปไหนก็ไป ”
“ ไม่ต้องเขินหรอกนะคะ ”
ถ้าเขาคิดว่าหน้าด้านจะดูแย่ไหม เห็นแบบนั้นยังคิดว่าเขาชอบอยู่รึไงนะ
เมื่อดูเหมือนจะไม่สามารถต่อต้านอะไรได้ มิคาเงะ เรโอะก็ทิ้งตัวลงกับตักเล็กๆนั่นด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง ปล่อยให้อิซางิลูบหัวพลางแกล้งทำเสียง ‘เมี้ยวๆ’ ใส่เขาไม่หยุด
“อย่าให้ถึงตาฉันเอาคืนนายบ้างแล้วกัน”
“จะรอนะ”
“เหอะ!”
เมื่อดูเหมือนจะไม่สามารถต่อต้านอะไรได้ มิคาเงะ เรโอะก็ทิ้งตัวลงกับตักเล็กๆนั่นด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง ปล่อยให้อิซางิลูบหัวพลางแกล้งทำเสียง ‘เมี้ยวๆ’ ใส่เขาไม่หยุด
“อย่าให้ถึงตาฉันเอาคืนนายบ้างแล้วกัน”
“จะรอนะ”
“เหอะ!”
ถ้านางิและรินเป็นพวกนิ่งแต่แฝงด้วยอารมณ์ร้อน มิคาเงะ เรโอะคงเป็นประเภทที่อิซางิ โยอิจิไม่อยากยุ่งด้วยมากที่สุด—หมอนี่เป็นตัวอันตราย ดวงตาสีโกเมนที่ไม่เคยปิดบัง กระแสกดดันที่ส่งออกมาแม้ในตอนที่รู้ว่าเขาเป็นไกด์ และที่แย่กว่าคือหมอนี่ทำเขาเจ็บตัวตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน
ถ้านางิและรินเป็นพวกนิ่งแต่แฝงด้วยอารมณ์ร้อน มิคาเงะ เรโอะคงเป็นประเภทที่อิซางิ โยอิจิไม่อยากยุ่งด้วยมากที่สุด—หมอนี่เป็นตัวอันตราย ดวงตาสีโกเมนที่ไม่เคยปิดบัง กระแสกดดันที่ส่งออกมาแม้ในตอนที่รู้ว่าเขาเป็นไกด์ และที่แย่กว่าคือหมอนี่ทำเขาเจ็บตัวตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน