รันมารุนั่งพยักหน้าหงึกหงัก ประกอบการเรียนการสอน(?)เขาก็ไม่พ้นทำท่าทางประหลาดใจราวกับกำลังได้รับรู้ความลับของโลกใบนี้ ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่ทริกเกมง่าย ๆ ก็เถอะ

ที่จริงมันไม่ได้เข้าหัวเขาด้วยซ้ำ

แต่ถ้าอีกฝ่ายพึงพอใจก็คงไม่มีปัญหากระมัง

รันมารุเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม

“ ผมจะรอเลยครับ♪ เพราะรุ่นพี่ไม่มีทางชนะผมหรอก ”

เจามองอีกฝ่ายเดินจากไป เมื่อมั่นใจว่าไม่มีอะไรแล้วจึงไปตามทางของตัวเอง

( จบแล้ว ขอบคุณที่มาโรลกันนะคะ ☺️🙏)

เมื่ออีกฝ่ายยกมือขึ้นมาเกี่ยวก้อย รันมารุก็พลันยิ้มร่า เกี่ยวก้อยกับอีกฝ่ายในทันที

“ ไม่ลืมแน่นอนครับ ถ้าวันไหนเจอหน้ากันอีกผมจะตามไปทวงถึงที่เลย ♪ ”

“ เธอเองก็ต้องจำผมไว้ด้วยนะครับ ถ้าลืมไปคงแย่เลย “

“ จริงสิ ของรางวัลสินะครับ.. ”

รันมารุหัวเราะ มือล้วงเข้ากระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบสิ่งที่ถูกเรียกว่า ‘ของรางวัล’ ขึ้นมา

แต่ยังไงเสียของรางวัลอะไรนั่นก็ไม่ได้มีจริงมาตั้งแต่แรก

เขาหยิบมันขึ้นมา — ความว่างเปล่า แบมือทั้งสองข้างพลางยิ้มหวานให้อีกฝ่าย

เท่านี้ก็คงรู้แล้วล่ะว่ามันไม่มีอะไร

รันมารุพยักหน้า

“ ครับ เคนจิซัง ”

ว่าแล้วก็นั่งมองว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร

“ เพราะคุณคุนิเก่งที่สุด! ”

พอพูดสลับไปมาแบบนี้แล้วก็ตลกดีเหมือนกันแฮะ — คราวหน้าคงต้องเรียกเคนจิไปตลอดแล้วล่ะ /?

รันมารุหัวเราะคิกคักกับตัวเอง จากทั้งคำพูดของอีกฝ่าย และรอยยิ้มภายในวงกลม น่ารักดีจัง

“ แหม ที่จริงผมก็ไม่ติดหรอกนะครับ ”

พูดพลางวาดเติมช่องที่เหลือลงไป อีกฝ่ายพูดจริง เขาก็พูดจริงเช่นกัน รันมารุมีเวลาทั้งหมดในโลกนั่นแหละ

“ ถ้าเธอไม่กลัวกลับบ้านดึก ผมเองก็ไม่มีเหตุอะไรต้องกังวลเหมือนกันครับ ”

รันมารุเห็นท่าทีอีกฝ่ายแล้วก็อดหมั่นไส้เป็นไม่ได้

ให้ตาย ถ้าเขามีวิธีเอาคืนได้ล่ะก็

“ รุ่นพี่เองก็เหมือนกันครับ ยังไงผมก็อยู่หอ แค่แป๊บเดียวก็ถึงแล้ว “

ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย คงได้เวลาไปแล้วล่ะ

รันมารุหัวเราะ ยกมือขึ้นราวกับกำลังบอกว่ายอมแพ้แล้ว

“ แย่เลยนะครับเนี่ย — ดันถูกแก้เกมได้ซะอย่างนั้น ”

“ ยินดีด้วยครับ ฮารุกะซัง — เธอชนะแล้วล่ะ ”

ยิ้มหวานให้

รันมาเปลี่ยนจากใบหน้าปั้นยากกลับมาเป็นรอยยิ้มแบบเดิม ถึงคิ้วจะยังขมวดอยู่นิดหน่อยก็เถอะ

“ ไม่ครับ! ”

รันมารุว่าพร้อมเด้งตัวลุกขึ้นยืน

เปลี่ยนเรื่องดีกว่า

“ รุ่นพี่ — ตอนนี้ก็เย็นแล้ว รุ่นพี่ไม่อยากกลับบ้านหรอครับ ? เราจะมาคุยกันตรงนี้ไปเรื่อย ๆ ก็ยังไงอยู่นะ ”

รันมารุเองก็ไม่พ้นหัวเราะไปกับเขาด้วย

“ ได้แน่นอนครับ — ถ้าได้เจอกันอีกผมจะไปทวงแน่นอน ♪ ”

ในเมื่อเหลือช่องเดียวแล้ว รันมารุจะทำอะไรได้? ถึงจะโกงได้ก็เถอะ แต่เขาเป็นคนทิ้งชัยชนะไปเองแต่แรกนี่ จะทำไปทำไมกัน

เขาวาดกากบาทลงไปบนช่องที่เหลือ

“ ว้า เสมอจนได้นะครับเนี่ย ”

“ อืม... มีรางวัลปลอบใจให้คนยอมแพ้หน่อยมั้ยครับ ”

หัวเราะเบา ๆ

“ ต้องเงียบเอาไว้สิครับ ของแบบนี้ ♪ ”

เขาเอ่ย เมื่อรุ่นน้องวาดลงไปแล้วตัวเองจึงวาดตามอย่างไม่คิดมาก ท่าทางเขาจะไม่ได้ตั้งใจเล่นเกมไม่ต่างกันนัก

“ ไม่มีของปลอบใจหรอกนะครับ — แต่ถ้าเธออยากจะให้ผมแทนก็ยินดีรับเลยล่ะ ”

“ หรือจะเล่นจนกว่าจะเจอผู้แพ้ชนะผมก็ไม่ติด ”

เมื่อได้ยินคำพูดอีกฝ่าย รันมารุก็พลันหัวเราะคิกคัก

ถึงเขาจะคาดไว้ว่าจะเสมอและไม่ได้หวังจะชนะ แต่พอเอาเข้าจริงก็อดทำแบบนี้ไม่ได้

เขาวาดกากบาทลงไป

นอกตาราง

“ ไม่ต้องเสียดายไปหรอครับ — เพราะผมชนะ ♪ ”

จะยอมให้รันมารุชนะไปทั้งแบบนี้รึเปล่าก็คงแล้วแต่คุณนั่นแหละ

อ้าปากปิดปาก

“ ...ครับ?? ”

รู้ว่าแซว รู้ว่าจงใจพูดให้ได้รีแอคชั่น แต่ว่า

“ แก้มผมเนี่ยนะดูนุ่ม??? ”

รันมารุทำหน้าปั้นยาก ถึงจะยังมีรอยยิ้มอยู่แต่ก็บูดเบี้ยวไปไม่น้อย

สิ่งนี้ทำเขาอับอายนิดหน่อย ผมฝึกร่างกายมาอย่างดีคุณหาว่าผมแก้มนุ่ม???

โอ้

ที่จริงชื่อคุนิรึเปล่านะ ?

รันมารุตอบด้วยรอยยิ้มร่า

“ ได้แน่นอนครับ คุนิซังเก่งที่สุด! ”

“ แต่แบบนี้ หมายความว่าปกติให้เรียกเคนจิ และตอนชมให้เรียกคุนิหรอครับ ? ”

“ การรู้เรื่องคนอื่นก็เป็นเรื่องสนุกเสมอนั่นแหละครับ ”

ในหลาย ๆ ด้านเลยล่ะ

“ อีกอย่าง ได้กินของที่ชอบบ่อย ๆ ดีจะตายไปครับ .... คงเป็นสาเหตุที่ผมแวะไปร้านขนมแทบจะทุกสัปดาห์... ”

จะว่าไปเรามาคุยเรื่องนี้ได้ไงนะ

“ ? ”

รันมารุงุนงงกับท่าทีของอีกฝ่าย ก็พอเดาได้อยู่ว่ามีอะไรแปลก ๆ ตอนที่แนะนำตัว แต่เธอเป็นคนบอกผมเองนะว่าชื่อเคนจิ

“ เป็นอะไรไปหรอครับ เคนจิซัง ”

“ ทำไมไม่สอนล่ะ ”

เขาเอียงคอก่อนเอ่ยถามซ้ำอีกครั้ง ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มอยู่เสมอ

โอ้

รันมารุอ้าปากปิดปาก เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นรุ่นพี่คนนี้เขินอายเลยล่ะ

คนเป็นรุ่นน้องยิ้มปริ ไม่แน่ใจว่าเพราะเอ็นดูหรือแค่อยากแกล้ง

“ แหม ผมไม่เคยนึกมาก่อนเลยนะครับเนี่ย ”

“ คงต้องหาซื้อเก็บไว้แล้วล่ะ ”

☺️

รันมารุพยายามกลั้นขำ เขาพยักหน้าตามคำพูดของคนตรงหน้า พลางปรบมือแปะ ๆ

“ สุดยอดไปเลยครับเคนจิซัง! ”

แปะ ๆๆๆ 👏👏👏

“ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโรงเรียนเรามีคนที่เก่งขนาดนั้นอยู่ด้วย ! ”

“ ผมพร้อมฝากตัวเป็นลูกศิษย์เลยครับ — (?) ”