Trzeba mieć proste przekonanie: pracujemy po to aby żyć, a nie żyjemy po to by pracować.

To są ci ludzie co po czterdziestce przeżywają burzliwe romanse z małolatami (obojga płci), po pięćdziesiątce wysiadują w klinikach a po przejściu na emeryturę zwija ich w rok/dwa, bo pojawia się gigantyczna pustka.

Przyzwyczajają się do pewnego poziomu życia i tworzy się pętla: nie mają życia poza pracą bo muszą pracować na wymienione wyżej rzeczy a i nie potrafią już niczym się interesować, więc ciągle pracują.

A współczesnemu biznesowi w to graj, w końcu może sprzedać produkty i usługi do każdego z wyżej wymienionych.

Pustkę nierzadko topią w materialnych uciechach: włóczą się po galeriach/sklepach, regularnie kupują nowe telefony/smartzegarki, ciuchy czy nawet samochody. Do tego szereg subskrypcji by zapchać czas: seriale, muzyka, jakieś aplikacje. No i all inclusive raz w roku.

Nierzadko nie mają nikogo, w czasach szkolnych i studenckich nie dość że nikogo sensownego nie poznali, to w dodatku skupiając się wyłącznie na szkole i karierze nie znaleźli sobie żadnych zainteresowań.

Dla wielu z nich to sposób na życie, zwłaszcza jeśli po pracy wracają do 30 metrowego mieszkania, Netfliksa albo do zimnego domu i średniego partnera/partnerki z którymi są z przyzwyczajenia, dla dzieci albo że podział hipoteki jest trudniejszy od rozwodu.