แล้วพวกมันก็ขยับไปมาอย่างน่ารักน่าเอ็นดู พอหันไปมองทางสึนะที่กำลังนั่งอยู่ไม่ไกล คนเด็กกว่าก็เอาแต่ยิ้มหัวเราะขึ้นมาไม่หยุด

"ลูกแกนี่ ก็เก่งอยู่เหมือนกันเนอะจีอ็อตโต้ ที่ไปทำให้คนน่ากลัวแบบเดม่อน ยอมใช้พลังของมันมาทำอะไรแบบนี้ได้" (219)

ส่วนสุโอเองก็พูดขอบคุณออกมา แล้วค่อย ๆ ถอยตัวเองกลับไปยืนอยู่กับซากุระเหมือนเดิมแบบเนียน ๆ

จากนั้นซากุระก็ลากทั้งพี่ชายกับเพื่อนสนิทของตัวเองไปเล่นเครื่องเล่นแต่ละอย่างแบบมีความสุข

เพราะซากุระเคยคิดมาตลอดว่า ถ้าได้ไปเที่ยวกับคนสำคัญของตัวเอง มันจะรู้สึกยังไงขึ้นมาบ้าง

และในวันนี้ซากุระก็ได้คำตอบของมันแล้ว... (284)

แล้วสิ่งที่เนสกับคนอื่น ๆ ที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นก็เกิดขึ้นมาให้รู้สึกช็อกกันเล่น ๆ เพราะไกเซอร์ดันร้องไห้ออกมาโฮใหญ่เลย

"ฉันจะทำยังไงดี ฮือ ยจจังเกลียดฉันจริง ๆ แล้วอะ ฮึก พวกแก ฉันจะทำยังไงดี" (324)

"ใช่แล้ว อากับน้าไม่ว่าอะไรหรอกไกเซอร์คุง ไม่ต้องกลัวนะ"

แล้วไกเซอร์ก็เพิ่งจะเข้าใจก็ตอนนี้ ว่าทำไม อิซางิ โยอิจิ ถึงได้เติบโตขึ้นมาอย่างดีขนาดนี้ได้

'แกนี่มันโคตรน่าอิจฉาชะมัดเลยจริง ๆ โยอิจิ' (57)

เพราะเจ้าตัวกลัวว่าซากุระจะรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาได้

"อยากลูบก็ลูบสิ จะมาหยุดชะงักทำไม" ซากุระพูดอ้อมแอ้มขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสี เพราะเจ้าตัวไม่เคยมีใครสักคนมาทำแบบนี้ให้ก่อนเลย

จิกะยิ้มขึ้นมาอย่างดีใจก่อนที่จะค่อย ๆ วางมือข้างนั้นของตัวเองลูบไปที่หัวของซากุระเบา ๆ (256)

"ไม่เอานะครับซากุระซัง ฮือ ผมกลัวจริง ๆ อะ เขาเป็นถึงหัวหน้าแก๊งโนโรชิที่มีแต่พวกนักเลงกลัวเลยนะครับ"

เมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว สุโอกับซากุระจึงหันหน้ามามองกันเล็กน้อย ก่อนที่ซากุระจะจับตัวนิเรอิล็อกเอาไว้ แล้วสุโอก็จับมือข้างขวาของนิเรอิชูขึ้นมา

"เอ๊ะ! นี่แหวนใครเหรอครับ ผมไม่เคยใส่แหวนแบบนี้เลยนี่นา" (246)