ขำอีกอย่างคือนักอ่านคิดว่าปั้นเป็นอัลฟ่า ปูนเป็นโอเมก้า 5555555555555555 แปลว่าพวกคุรยังอ่านนิยายป๋มน้อยไป! ป๋มชอบพระเอกพูดน้อย ปากดี ๆ น่ะ ไม่งั้นป๋าไม่ได้เป็นพระเอก
ขำอีกอย่างคือนักอ่านคิดว่าปั้นเป็นอัลฟ่า ปูนเป็นโอเมก้า 5555555555555555 แปลว่าพวกคุรยังอ่านนิยายป๋มน้อยไป! ป๋มชอบพระเอกพูดน้อย ปากดี ๆ น่ะ ไม่งั้นป๋าไม่ได้เป็นพระเอก
อ๋อ น้องเฮงด้วย นี่ก็เหมือนกัน ทรอม่ามาก ร้องไห้สะอึกสะอื้นไปสามวันตอนเขียน แต่เป็นเรื่องที่อินมาก รักมาก ๆๆๆๆ ไปเยาวราชทีไรละคิดถึงเฮียไช้กับน้องเฮงสุด ๆ
เฮ้อ หวังว่าลงน้องอาลัวไปแล้วจะมีคนชอบเยอะ ๆ เป็นเรื่องที่อยากเขียนตั้งแต่ยังเขียนไอยุ้ดไม่จบอะ เคยเวิ่นลงแอกด้วยซ้ำ
อ๋อ น้องเฮงด้วย นี่ก็เหมือนกัน ทรอม่ามาก ร้องไห้สะอึกสะอื้นไปสามวันตอนเขียน แต่เป็นเรื่องที่อินมาก รักมาก ๆๆๆๆ ไปเยาวราชทีไรละคิดถึงเฮียไช้กับน้องเฮงสุด ๆ
เฮ้อ หวังว่าลงน้องอาลัวไปแล้วจะมีคนชอบเยอะ ๆ เป็นเรื่องที่อยากเขียนตั้งแต่ยังเขียนไอยุ้ดไม่จบอะ เคยเวิ่นลงแอกด้วยซ้ำ
ละกลับไปอ่านไอเกาลัดมา อยากคอมมิชชันภาพตอนมันไปเดตกับโปรดที่เมดคาเฟ่ม้ากกกกกกก มันเขี้ยวไอ้นี่ เห้อ เป็นเรื่องที่เขียนปล่อยจอยอีกเรื่อง แต่ชอบมาก ๆๆๆ
โรงละครเป็นเรื่องเดียวที่ไม่ได้กลับไปอ่าน
ละกลับไปอ่านไอเกาลัดมา อยากคอมมิชชันภาพตอนมันไปเดตกับโปรดที่เมดคาเฟ่ม้ากกกกกกก มันเขี้ยวไอ้นี่ เห้อ เป็นเรื่องที่เขียนปล่อยจอยอีกเรื่อง แต่ชอบมาก ๆๆๆ
โรงละครเป็นเรื่องเดียวที่ไม่ได้กลับไปอ่าน
แต่ยังชอบการเขียนบทสนทนาในน้องกล้ากับจีบได้ที่สุด รู้สึกเหมือนภาษาคนพูดจริง ๆ ดี
แต่ยังชอบการเขียนบทสนทนาในน้องกล้ากับจีบได้ที่สุด รู้สึกเหมือนภาษาคนพูดจริง ๆ ดี
ช่วงนี้รู้สึกกดดันตัวเอง กลัวอาลัวไม่สนุก ไม่จับจัย แต่นักอ่านคนแรกคือผมเอง และรู้สึกว่ามันสนุกมาก ๆๆๆ แต่กลัวคนอ่านไม่รู้สึกอย่างนั้น
ช่วงนี้รู้สึกกดดันตัวเอง กลัวอาลัวไม่สนุก ไม่จับจัย แต่นักอ่านคนแรกคือผมเอง และรู้สึกว่ามันสนุกมาก ๆๆๆ แต่กลัวคนอ่านไม่รู้สึกอย่างนั้น