รถถอยออกพ้นประตูบ้านแล้วแต่กลับยังไม่ได้เคลื่อนตัวออกไปตามถนนอย่างที่ควรจะเป็น ร่างสูงนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขยับหน้าเข้าไปหาคนข้างกายแล้วแนบกลีบปากลงบนแก้มนิ่ม

"คนอย่างมึงน่ะเหรอจะลืมว่ารักกู อมลูกนิมิตมาพูดก็ยังเชื่อไม่ได้เลย"

ที่กาจกล้าพูดออกไปแบบนั้นเพราะเขารู้ว่าเจ้าคนน่ารำคาญคนนี้หลงตัวเองยิ่งว่าอะไรดี ขืนวันหนึ่งลืมว่ารักเขาไป ก็ต้องดั่นด้นกลับมาตื้อเขาใหม่แน่

"นี่กูง้ออยู่นะ..."

เขาถึงกลับอดกรอกตาเอือมๆกับคำพูดคำจาของคนตัวเล็กที่บอกว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงออกมาอย่างไม่อายปาก ก่อนจะย้ายตัวขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ

"หึ..."

กาจเค้นหัวเราะออกมาก่อนจะโน้มตัวเข้าไปหาคนข้างกายเพื่อคาดเข็มขัดนิรภัยให้กับอีกฝ่าย
"นอกจากกูจะไม่ขับเบาๆแล้ว กูจะเขกมึงด้วย คำพูดคำจาแต่ละคำ"

เมื่อยัดตัวล็อคเข้าที่ดีก็ยกนิ้วขึ้นดีดหน้าผากหุนเบาๆ ก่อนจะผละออกมาเอียงตัวเพื่อถอยรถ

ร่างสูงทำเพียงพยักหน้าเห็นด้วย เพราะถึงแม้จะเลยวันเคาน์ดาวมาแล้วแต่หาดยอดฮิตอย่างบางแสนตอนนี้ก็น่าจะยังมีพวกคนติดลมนั่งกันเต็มหาดอยู่ดี

“เออ ลุกแล้วๆ”

เขายันกายลุกขึ้นยือก่อนใช้ท่อนแขนพาดโอบคอของคนรักเดินไปที่ชั้นวางของที่ห่างออกไปไม่ไกลก่อนจะหยิบกุญแจรถกับกระเป๋าสตางค์มาถือเอาไว้

“ดึกแล้ว ขับรถไปนะ”

ว่าจบก็คอกุนออกจากบ้านไปที่โรงจอดรถ โดยไม่ลืมล็อคบ้านให้เรียบร้อย

กูมั้ยควรต้องเป็นคนพูด?

เปิดอะไรบ่อยๆ แต่นี้คนก็รู้กันทั่วแล้ว

นัยน์นำสีเขียวน้ำทะเลเหลือบมองตามเสียงประตูที่เปิดออก กว่าจะทันได้ประมวลผลก็ถูกแฟนหนุ่มเข้ามาสวมกอดแล้ว

“กวนเวลาพักผ่อนกูจริงๆมึงเนี่ย…”

ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนักก่อนจะอดใจไม่ไหวที่ยกยกมือขึ้นหยิกแก้มคนตัวเล็ก

“แล้วจะไปเดินตรงไหน?”

กล่าวถามทั้งที่มือยังลงกึ่งลูบกึ่งดึงแก้มของอีกคนอยู่

เซ้าซี้จังวะ จะไปก็ออกมา

มึงคึกอะไรตอนห้าทุ่ม? ไม่เอา ขี้เกียจ

ระวังคนเขาหมั่นไส้ดักเตะมึงนะ

งั้นคืนนี้มึงก็ไปนอนกับไอ้โบ้ของมึงเลย

ถ้ามึงไม่ไปกับกูมึงจะไปกับหมาตัวไหน พูด

ไม่ตรง ดื้อ ซน

ว่างแต่อยู่ชล(?)

มึงนี้ไร้สาระจริงๆ

ไม่มีมือแล้วใช้อะไรพิมพ์

เพ้อเจ้อ

ถ้ามึงเป็นเจ้าชาย ราพันเซลไม่ต้องมีผมมึงก็ปีนขึ้นมาได้ ซนอย่างกับลิง

คิดเอง

ปีนเข้ามาเอง