จำนวนคนเก้าชีวิตกระโจนเข้าใส่เขาทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก ปะปนไปด้วยเสียงพูด เสียงหัวเราะและเสียงใครบางคนที่กำลังร้องไห้

" สบายดีใช่มั้ย? ไม่เป็นไรนะ?? "

" ยินดีต้อนรับกลับ ซากุระคุง "

" ซากุระจังรอพวกเราอยู่ด้วยล่ะ "

" ฮึก ซากุระซังงง "

" ซากุระคุงสบายดีนะ? กว่าจะพากลับมาได้นี่แย่เลยล่ะ "

" ถอยออกมาก่อนเจ้าพวกบ้านี่ "

คนบนไหล่ขยับตัวไปมาจนเริ่มโคลงเคลง ก่อนจะถูกอีกคนยั้งมือไว้

" อ้อ อันนี้อุเมมิยะซังกับนิเรคุงกำชับเอาไว้น่ะ ขอโทษแล้วกันนะ "

กำชับ? เจ้าสองคนนั้นมันเป็นอะไรกันถึงได้สั่งให้ทำอะไรไม่จำเป็นแบบนี้

" แผลบนตัวนายยังไม่หายดี "

" นอกจากเฝือกแขนขวาที่ดามเอาไว้แล้ว "

" แผลนายก็ฉีกอีกแล้วนะ "

ผ้าก๊อซปิดแผลเริ่มชุ่มเลือด ซากุระขยับตัวมากเกินไปจนแผลเปิดโดยไม่รู้ตัว

ไม่โอเคมาก ๆ เลยแฮะ พี่อันริอยู่ไหนนะ

“ มิโอกะ ใครใช้ให้เธอมาที่นี่ ”

“ พูดกับคู่หมั้นแบบนี้ไม่ดีนะคะ คุณซาเอะว่างั้นไหมคะ ”

“ น่ารำคาญ จะไปไหนก็ไป ”

“ ไม่ต้องเขินหรอกนะคะ ”

ถ้าเขาคิดว่าหน้าด้านจะดูแย่ไหม เห็นแบบนั้นยังคิดว่าเขาชอบอยู่รึไงนะ