ปกติฟังเพลงแล้วไม่ค่อยร้องไห้ แต่เพลงนี้ร้องไห้เหมียนหมา ตรงท่อนแยกท้ายเพลง

เพลงมันไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ จากดนตรีเบาๆ ด้วยกีตาร์สองตัว แล้วขึ้นจุดสูงสุดด้วยดนตรีที่หนักหน่วง กลองรัวกระชากใจในตอนท้าย

เหมือนพวกเขาออกไปวิ่งมาราธอน แต่เราวิ่งได้แค่ฟันรัน ซึ่งเราก็พอใจที่ได้วิ่งฟันรันนะ เป็นการวิ่งฟันรันที่มั่นคงและสบายใจดี ซึ่งโอเค.. จริงอยู่ ถึงวันนึงเราก็เลิกวิ่งฟันรันไปเปิดศูนย์โยคะแทนแล้ว พอมองย้อนกลับไป ช่วงที่ได้วิ่งฟันรันก็สนุกและได้อะไรจากกิจกรรมนั้นเยอะมากๆ

แสนจะเงียบเหงา แต่ก็ดีละ อีกหนึ่งพื้นที่ปลอดภัย (เหรอ)

เดี๋ยวกลับไปลองบ้างงง

สวัสดีจั๊ฟ

สวัสดีครัฟ