จะวาดfaน้องเอลมีข้อห้ามอะไรมั๊ยคะ👉🏻👈🏻

เกตัวน้อยแบบเค้าขอฝากตัวด้วยนะคะ ไอเลิฟผู้หญิงฉวยๆ😭🔥✨✨

เท่อา😎✨

รูปหล่อของจิงง✨

กะตุ่ยยยยยย น้องเปงก้อนมาก🤏🏻

ฮรุก เค้าชอบอ่านชอบฟังพวกคู่ยูเมะนะคะ แต่ละคนทำกันน่ารักมากกก แต่สต.เค้ามันเป็นพวกอินกับอะไรที่ตัวเองเข้าใจค่ะ เน้นใช้ใจนำทาง เลยไม่ถูกกับยูเมะที่ส่วนนึงเป็นแคนนอนส่วนนึงเป็นโอซี มันคิดมะออก555

ส่วนเรื่องรีบอร์นเค้าได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างถึงความยิ่งใหญ่อยู่ค่ะ น่าดูมากแต่ยังไม่มีเวลาเลย😞 (ป้ายๆคู่ยูเมะคุณมาได้นะคะ🫶🏻)

ใครอยากอ่านแบบเรียงกันดีๆให้ปรับตรงนี่ก่อนนะคะ

(11)
ไม่ต้องกล่าวถึงท้องทะเล ที่บัดนี้น้ำคงแห้งเหือดเพราะความร้อนที่พุ่งสูง หยดน้ำแปรสภาพกลายเป็นไอ ลอยละล่องขึ้นไปและโดนดึงกลับมาเป็นฝนอีกครั้งหนึ่ง

เคราเมอร์ลิน... เขาต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ
.
.
END

(10)
โอเวนก็ได้เคลื่อนกายเข้าใกล้ขึ้น ตายังไม่ละจากริมฝีปากนั้น และสัมผัสมันเข้ากับส่วนเดียวกัน

เพียงสัมผัสเบาๆ ไม่ต่างจากคลื่นขึ้นแตะผืนทราย

แต่แค่สัมผัสเบาๆนั้นก็ทำเอาคนผู้เปรียบกับผืนทรายหน้าเห่อร้อน ผิวซีดขึ้นสีจนสังเกตได้โดยง่าย สายตาที่จ้องค้าง และมือที่ถูกยกมาแตะที่ริมฝีปากอย่างคนตั้งสติไม่อยู่

(9)
“ขอบใจนะ โอเวน... ควิดดิชจบไปแล้วเหรอ?”

คำถามของไซลัสไม่ได้ทะลุเข้าหัวของโอเวนเท่าไหร่นัก ยามเมื่อเห็นคนตรงหน้าค่อยๆ ขยับกายหันกลับมาหาเขา ผมที่ยังไม่ถูกจัดทรง ดวงตาฉ่ำๆ อย่างคนเพิ่งตื่นนอน และริมฝีปากบางที่เอ่ยถาม

ไม่ว่าจะเพราะเขาที่สติหลุด หรืออะไรก็ตาม

(8)
โอเวนใช้มือทั้งสองข้างของตัวเองสัมผัสบีบนวดเบาๆให้กับร่างที่บางกว่า ผิวตัวของไซลัสเย็นกว่าเขามาก ยิ่งกับตอนนี้ที่หน้าและตัวของเขาเห่อร้อนขึ้นกว่าปกติ ต้องโทษไซลัสแล้วล่ะที่ยามนี้เจ้าตัวกำลังก้มหน้าเล็กน้อยให้เขา ท่านี้ทำให้ผมยาวละต้นคอของอีกคนเผยออกจนเห็นลำคอบางๆนั่น

โอเวนเป็นเด็กปีห้าที่ในหัวเริ่มคิดเรื่องที่ไม่ควรกล่าวถึงแล้ว ระหว่างบีบนวดจึงทำได้แค่กดข่มจินตนาการอันล่องลอยของตัวเอง

(7)
สิ้นเสียงของโอเวน ไซลัสก็ส่ายหน้าปฏิเสธและเลือกที่จะลุกขึ้นมานั่งขยี้ตา เขาควรจะตื่นได้แล้ว ไม่รู้ว่าเกมการแข่งขันจบไปแล้วหรือยัง.. ตอนนี้คอของเขาปวดหนึบ พาเอาความหงุดหงิดแสดงออกทางสีหน้า มือบางพยายามบีบนวดคอคลายความเมื่อยล้า ก่อนจะมีสัมผัสจากมืออุ่นๆ ที่หลังคอ

“คอนายตึงมากเลยนะไซลัส นอนท่านั้นมานานแค่ไหนแล้วล่ะ”

(6)
เด็กชายค่อยๆ เดินอ้อมไปทางหน้าต่างและขยับผ้าม่านให้บดบังแสงเจ้าปัญหาของเด็กผมบลอนออกไป

“โอเวน... นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

เสียงที่ดูสะลึมสะลือและแปลกใจถูกเอ่ยออกมาจากคนที่ควรจะหลับอยู่
“โทษที ฉันทำนายตื่นเหรอ? ฉันแค่เผลอเข้ามาน่ะ นายจะหลับต่อก็ได้นะ”

(5)
เขากำลังนอนหลับกลางห้องพร้อมกับหนังสือสัตว์มหัศจรรย์และถิ่นที่อยู่เก่าๆ ที่เจ้าตัวมักจะอ่านมันซ้ำอยู่เสมอ มือเรียวของเด็กผมบลอนข้างหนังสือปิดตาเอาไว้เพื่อช่วยกันแสงจ้าที่ลอดผ่านหน้าต่าง แต่ดูจากคิ้วที่ยังขมวดมุ่น มือเล็กๆ นั่นคงจะทำหน้าที่ได้ไม่เท่ากับที่เจ้าของมันคาดหวังไว้

โอเวนรู้สึกเหมือนจะหลุดขำ ภาพที่เขาเห็นดูน่าเอ็นดูไม่น้อยหรืออาจจะแค่เพราะเขาหลงเสน่ห์ของเด็กบ้านเขียวตรงหน้าไปนานแล้ว

(4)
เมื่อมองไล่ลงมาก็เจอเข้ากับชั้นหนังสือเก่า โหลปลาพร้อมสัตว์วิเศษรูปลักษณ์แปลกตา และคนผู้หนึ่ง คนผู้มีสีผมทองสว่าง เปล่งประกายเมื่อต้องแสง พาเอาเด็กชายอยากเอามือมาป้องตา

ไม่ต้องขยับไปให้ใกล้กว่านั้น เด็กชายก็รับรู้ได้ว่าคนผู้นั้นเป็นใคร ไซลัส เวล...

ไซลัสเป็นคนผอมเก้งก้าง ผิวซีดๆ ตัดกับชุดนักเรียนฮอกวอตส์และเนกไทสีเขียว

(3)
แต่ตอนนี้มีแต่ต้องเข้าไป เพื่อหลีกเลี่ยงไอ้บันไดชวนปวดหัวนี่

_-_-_-_-_-_-_-_-_-_

แสงแดด!

เขาผงะไปเล็กน้อยหลังจากเจอกับแสงแดดที่ส่องเข้ามาพาให้หยีตาอย่างไม่ทันตั้งตัว

เบื้องหน้าของชายหนุ่มคือหน้าต่างขนาดใหญ่ ที่พาเอาแสงจ้าจากด้านนอกเข้ามาภายในห้องทรงสี่เหลี่ยมขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ที่คุ้นเคย

(2)
โอเวน แฟร์แบร์นก็คิดเช่นนั้น ถึงบ้านฮัฟเฟิลพัฟของเขาจะไม่ได้ร่วมแข่งขัน แต่ก็ไม่แปลกเลยถ้าคนบ้ากีฬาอย่างเขาจะตื่นเต้นกับการดูติดขอบสนาม ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้เขากำลังติดอยู่บนบันไดแปรสภาพล่ะนะ

ทางเดินวนเวียนที่กลับไปกลับมาพาเอาเขาเวียนหัวและนึกสงสารตัวเองอยู่ในใจ จนทางข้างหน้าสิ้นสุดที่ประตูบานหนึ่ง มันเป็นห้องที่เขารู้จักดี ฐานทัพลับที่บัดนี้ไม่ควรมีใครอยู่ด้านใน