(เอลี่ก็จิ๋ว🤏)

ก็คิดว่าตัวเองไม่ใช่คนแบบนี้ซักหน่อย แต่ขอบตาดันร้อนผ่านขึ้นมาซะงั้น

" แต่เลียมเป็นคนเก็บมา... "

คิดจะเอ่ยปากเถียงกลับไปอีกครั้งแต่สุดท้ายก็เงียบลงเมื่อแสงสว่างอยู่บนมือตัวเอง ได้แต่ประคองมันเอาไว้ด้วยรอยยิ้มเล็กๆ

" ขอบคุณนะเลียม.. "

นัยน์ตาสีชมพูเป็นประกายวาววับจับจ้องแสงในมือด้วยความรู้สึกอันหลากหลายที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจมันเหมือนกัน

มันก็ถูก... แต่ว่า

"ฉันหวังว่าต่อให้เด็กคนนั้นจะเติบโตมาด้วยบาดแผลแต่อย่างน้อยก็อยากให้เป็นเด็กที่สามารถยิ้มได้นะ"

คนตัวเล็กกว่าคลี่รอยยิ้มกว้างจนดวงตาหยีลง

"เพราะถ้าคนเราไม่ยิ้มก็ยากจะใช้ชีวิตต่อได้นี่นา!"

"ต่อให้จะฝืนไปหน่อยแต่ถ้ายิ้มกว้างๆได้ก็ถือว่าจะผ่านไปได้นี่เนอะ!"

เพเนโลเป้พูดออกมาพลางจะใช้มือหนึ่งทุบอกของตัวเองด้วยท่าทางมุ่งมั่น

"เนอะ!"

นัยน์ตาสีชมพูจับจ้องมองสิ่งที่ตัวเองพยายามไล่ตามมาอยู่ตรงหน้าอย่างง่ายดาย เธอเม้มปากแน่นก่อนจะผ่อนลง

“ เลียม.. ไม่เอาหรอก ”

เธอส่ายหน้าพั่บๆ ดันมืออีกฝ่ายให้กลับไป

“ นี่นายไปพยายามเอามาไม่ใช่หรอ มันเป็นของนายนะ “

พูดออกไปด้วยสีหน้าลำบากใจ

(ขอร้องล่ะ5555555555555555555555555555555555)

“ …? ”

“ อื้อ ”

เพเนโลเป้ทำหน้าตางุนงง แต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้าไป เลียมเองก็จะไปหาเกสรของตัวเองสินะ

“ เดี๋ยวฉันนั่งรอแถวๆนี้แหละ ”

ปั้นรอยยิ้มกว้างสดใสให้แล้วหาพื้นที่นั่งแหมะอยู่ข้างๆธารดารา

“ อย่าไปนานนักนะ ”

(มีโอกาสก็ต้องรีบบอมก่อนๆๆๆๆๆๆ)

“ไม่เป็นไร!”

เพเนโลเป้ลุกขึ้นจากพื้นหญ้าอีกครั้งด้วยตัวเอง ออกตัววิ่งตามเกสรอีกครั้งแต่สุดท้ายก็หยุดวิ่งไปซะดื้อๆมองมันลอยผ่านตาไป

“ …อืม ”

ก้มหน้าเตะหญ้า

“ ฉันว่ายิ่งวิ่งไปก็ยิ่งเจ็บ ปล่อยไปดีกว่าเนอะ “

หันไปยิ้มเจื่อนให้เลียมพร้อมเสียงหัวเราะแฮะๆ

(3สีพอดี✨✨)

(มาเลยพี่ซานๆๆ!)

(นั่งจุมปุ้กอยู่กับหญ้ามองดอกไม้ตาละห้อยเลยพี่ซาน!)

(ขอหลังคาบ้านหน่อยน้า😇😇)

“งั้น.. กลับกันเถอะ”

อุณหภูมิร่างกายของเลียมที่เธอรู้สึกยิ่งทำให้ตัวเธอรู้สึกผ่อนคลาย อยากจะอยู่แบบนี้ตลอดไปเลย…

“กลับไปพักผ่อนกันเนอะ”

เจ้าของเส้นผมสีชมพูคลอเคลียแผ่วเบา ถึงเวลาที่งานเลี้ยงจะเลิกราตัวเราสองคนเองก็คงต้องพักผ่อน..

“อุ้มหน่อยซี่~ นะนะ ขี้เกียจเดินจัง” ถือโอกาสอ้อนเพื่อนตัวดีซะเลย

เงียบรับฟังอีกฝ่าย เมื่อจบคำจึงเงยหน้าขึ้นสบตาด้วย

“คนเราจะเติบโตขึ้นได้เป็นคนที่ดีกว่าเดิมเพราะความเจ็บปวดจริงๆหรอคะ?”

ถามด้วยรอยยิ้มปนเศร้าแสนแปลกตาที่ไม่ค่อยจะมีให้ได้เห็นนัก

“เด็กคนนั้นที่โตมาแบบนั้นจะไม่มีแต่แผลเป็นหรอคะ?“

ประจบเหมาะกับเสียงดนตรีที่ค่อยๆแผ่วลง เพเนโลเป้หยุดจังหวะเท้าของตน

”หรือว่าเด็กคนนั้นจะเข้มแข็งกว่าเดิม“

มือที่ลูบลงมาทำให้หัวใจได้รับการปลอบประโลมทุกครั้งเลย.. เธอคิดแบบนั้น

“อืม.. ฉันคงจะรอเลียมค่ะ” เงยหน้าขึ้นอมยิ้มให้อีกฝ่ายเมื่อพูดถึงเพื่อนสนิทก็ดูจะสดใสขึ้นมานิดหนึ่ง

“เห็นออกไปไหนก็ไม่รู้ ถ้าฉันหายไปไหนไกลเจ้าหมอนั่นต้องตามหาแน่เลย”

”พี่ไปเถอะ คงต้องมีคนรอทักทายพี่อยู่เยอะแน่ๆเลย!“