"ข้าอาจจะยังไม่ช่ำชองเทียบเท่าดวาฟรุ่นใหญ่ ...แต่ก็อาจจะพอพิจารณาโดยคร่าวได้ เอาเป็นว่า..."

สิ้นประโยคเธอก็แบมือออกมา และเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ถ้าหากไม่เป็นการรบกวน ข้าขอดูคมดาบของเจ้าได้ฤาไม่"

ขณะที่คุณกำลังเอ่ยกล่าว ก็เห็นว่าเธอนั้นมองคุณด้วยสายตาที่จริงจัง ราวกับว่าตัวเธอกำลังตั้งใจฟังในสิ่งที่คุณกำลังจะสื่อสารออกมา ก่อนที่จะพยักหน้าและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ

"ข้าเข้าใจความรู้สึกนี้ดีเลย เพราะตัวข้าก็ยึดถือว่าจะไม่ทอดทิ้งใครไว้ข้างหลัง"

"ก็...ถึงจะไม่ทั้งหมด แต่เจ้าโชคดีที่หมู่บ้านข้ายังยึดถือธรรมเนียมเดิมอยู่..."

เธอปาดมองฝักดาบที่คุณสวมไว้ ทั้งคิดอะไรบางอย่างเพียงครู่นึง

ขณะที่ตัวของเธอกำลังที่จะกวาดตามองหาบางอย่าง ก็หยุดชะงักไปครู่นึง ก่อนที่จะหันมาสบมองผู้ที่จดจ้องตน

คุณเห็นว่าเด็กคนนี้ค่อนข้างมีร่างที่แคระแกน เรือนผมสีทอง ดวงตาสีมรกตกลมโต เรือนผิวสีขาวเหลืองกร้านแดด สวมชุดคลุมที่มีลวดลายดูคุ้นเคยในสายตาคุณ

เธอมองหน้าคุณและหรี่ตามองราวกับพิจารณาบางอย่าง ก่อนที่จะเอ่ยยิ้มร่าออกมา

"เจ้ามองหน้าข้า เจ้ามีอันใดอยากกล่าวบอกข้าฤาไม่"

"ถ้าไม่ชินเข้าไว้ เจ้าก็ต้องมีสิ่งอบอุ่นไว้ยึดเหนี่ยวกายของเจ้า"

"งั้นไปกันเถอะ"

เธอเอ่ยยิ้ม ก่อนที่จะนำทางอีกฝ่ายไปกองไฟเหล่านั้น กระทั่งประโยคตามท้าย เธอก็ชะงักตัวและเอ่ยถามคุณกลับไปด้วยความสงสัย

"หือ? เจ้าไม่ชอบที่เสียงดังรึ?"

พูดเช่นนั้น เธอก็ปาดตามองรอบๆ เหมือนจะหาที่อุ่นๆและเงียบๆให้อีกฝ่าย แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีในระยะสายตา

"แล้วเจ้าล่ะ อาสามาเองเฉกเช่นกันรึ?"

เธอเอ่ยถามด้วยความมุ่งมั่น ราวกับหาเพื่อนร่วมอุดมการณ์เดียวกับตน

เธอหันมามองคุณพร้อมทั้งตอบอย่างไม่คิดอะไรด้วยรอยยิ้มเฉกเช่นเดิม

"ใช่! ข้าอาสามาด้วยตนเอง!"

เธอเอามือทุบอกอย่างภาคภูมิก่อนที่จะตอบคำถามต่อไป

"ใช่! ที่บ้านและหมู่บ้านข้าค่อนข้างขาดแคลนทรัพยากรอย่างแรง ทุกคนก็พยายามที่จะยื้อและฟื้นฟูหมู่บ้าน ข้าก็อยากช่วยเหมือนกัน"

เธอกำเสื้อคลุมที่ตนสวมอย่างแน่น ราวกับว่านี่แสดงถึงอารยธรรมที่ตนยืดถือและอยากให้ดำรงอยู่สืบไป...

เธอเอ่ยยิ้มทั้งมองคุณที่กำลังหยิบเบอรี่มาพิจารณา เธอเอ่ยจึงบอกสิ่งที่หยิบมาให้คุณ

"มันคือเบอรี่ป่าน่ะ ข้าเลือกแบบที่ปลอดภัยต่อการทานมาแล้ว"

ว่าแล้วเธอก็คุ้ยหยิบอย่างอื่นหมายดึงขึ้นมาด้วย แต่เธอก็สะดุดเมื่อได้ยินคำถามจากอีกฝ่าย เธอหันมาสบมองคู่สนทนาและยิ้มกว้างๆ

"ใช่ ข้าคือคนแคระน่ะ"

เธอเอ่ยออกมาในทันที ราวกับไม่คิดอะไร ทั้งยังมองคุณอย่างมิตรไมตรีเฉกเช่นเดิม

(อ้าว ไวมาก แต่ก็ขอบคุณมากคับ รอเจอที่สถานีต่อปัย)

การที่ตัดสินใจช่วยเด็กคนนี้... ถือว่าถูกต้องหรือไม่ แต่ถ้าเธอไม่ตัดสินใจ คนที่เสียใจในภายหลังมากที่สุด ก็คงไม่พ้นตัวเธอเองเช่นกัน...

ภายล่างนั้นอาจจะเป็นหอกจำนวนมากที่รอเสียดแทงเธออยู่ หรืออาจจะเป็นหลุมสูงที่ตกลงไปคงไม่มีโอกาสที่จะได้กรีดร้องขอความตาย

เธอไม่รู้อะไรเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป... แค่เพียงคิดว่า ถ้ารอดจนกลับมาได้ก็คงจะดี

ทว่ามนุษย์เด็กสาวคนนั้นกะจังหวะขาไม่ทัน ทำให้เด็กเซถลาล้มจากระยะหอกไป เธอจึงตะโกนเสียงเตือนภัย

"จับข้าไว้!!!"

เด็กคนนั้นก็พยายามคว้าด้ามหอก ทว่ามือก็หลุดไปและตกลงเข้าไปในหลุมที่ถูกเปิดอย่างปริศนา และใช่...เธอพยามดึงตัวเองเข้าไปหลุมนั้นเพื่อคว้าเด็กคนนั้นไว้

"ไม่!!!"

ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก เธอคว้าไม่ทัน และด้วยขนาดตัวของเธอที่เล็ก เธอเลยเสียสมดุลจนตกลงไปด้วย

และเมื่อเด็กคนนั้นวิ่งถึงตัวเธอแล้ว เธอก็เงยมองหน้ามันเพื่อหาจังหวะหลบหลีกที่เหมาะสม ทว่าในจังหวะนั้น เธอก็เห็นมันกำลังที่จะกระโจนสูงอ้าปากกว้างๆ หมายจะเขมือบพวกเธอทั้งคู่ในเวลาเดียวกัน

"หลบ!!!"

เธอลั่นเสียงขึ้นมาทันที ก่อนที่จะใช้หอกปัดกวาดเด็กคนนั้นและวิ่งหลบไปในทิศทางที่คาดว่าจะพอหลุดจากปากอันใหญ่โตของมัน

ถึงตอนนี้เธอจะมีค้อนอยู่แล้ว แต่การที่เธอมีอะไรคมๆติดตัวก็ถือว่าเป็นผลประโยชน์แก่ตัวเธอขึ้นมาในระดับนึง ไม่มากก็น้อย

เธอปาดมองไปยังต้นเสียงที่กรีดร้อง ก็พบกับมนุษย์เด็กสาวที่กำลังวิ่งมาทางเธอในระยะสายตาพร้อมทั้งกรีดร้องอย่างหวาดกลัว

"ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!"

เสียงหวีดขอความช่วยเหลือนั่นก็ทำให้เธอกำหอกนั้นแน่นขึ้น และตัดสินใจ...

"มาทางนี้ เร็วเข้า!"

เธอลั่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเธอหันไปมอง เธอก็พบปลายเสาไม้บางอย่างที่ตั้งตระหง่านอยู่... ทว่าในจังหวะนั้นเธอก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอยู่ไกลๆ เลยทำให้เธอตัดสินใจขุดและงัดไม้นั้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

มันกำลังสนใจคนอื่นอยู่ ..ตอนนี้ถึงจะเป็นแท่งไม้โง่ๆก็ถือว่ามีประโยชน์ที่สุดแล้ว!

ทว่าเมื่อเธองัดขึ้นมาได้ เธอก็พบกับหอกยาวปลายแหลมที่พอใช้งานได้ อาจจะเป็นอาวุธของเด็กที่หลุดมาก่อนหน้านี้แต่ตอนนี้น่ะ...

มันเป็นของข้าแล้ว!

ที่หนอนยักษ์ได้สร้างขึ้นมา เธอรีบกลิ้งตามลมที่พัดเธอไปเรื่อยๆ

เท่าที่สังเกต ถ้าเป็นหนอนปล้องแบบนี้จริงๆมันคงไม่มีดวงตา แต่ยิ่งเป็นพวกไม่มีดวงตา มันก็จะมีประสาทสัมผัสที่ดีและอ่อนไหวต่อการสั่นสะเทือน

แบบนี้แย่แน่ๆ...

จนกระทั่งเธอกลิ้งชนอะไรซักอย่างที่อยู่ใกล้ๆ ซึ่งมันก็ค่อนข้างจะแรงจนเธอรู้สึกเจ็บไม่น้อยเลยทีเดียว

อะไรละเนี่ย...

ทว่าในจังหวะที่โชคร้าย เธอก็กลับโชคร้ายเสียยิ่งกว่า กระแสลมจู่ๆก็เริ่มที่จะกรรโชกเป็นพายุทรายขนาดย่อมขึ้นมา เธอต้านแรงลมไม่ไหว และกลิ้งกลับไปที่เดิมอย่างรวดเร็วจนบรรจบไปที่ตรงหน้าของมัน

เรียกได้ว่าเสิร์ฟถึงที่เลยทีเดียว

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอหยุดที่จะลุกและก้าวต่อ ในจังหวะที่มันจะพุ่งเข้ามาโจมตี เธอก็รีบสาวเท้ากระโจนไปตามแรงลมให้ลมกรรโชกนี้พัดตัวนางออกไปจากระยะการโจมตี

แร่ที่สุดแสนหายากที่ต้องขุดเหมืองไม่รู้ลึกเท่าไหร่ถึงจะเจอ ดวาฟทุกตนพร้อมขายวิญญาณเพื่อที่จะตามหามัน... แต่ตอนนี้มันเป็นแผ่นแปะตามตัวของมันเป็นจำนวนมาก

ท่านพี่ ท่านพ่อ ถ้าหากพวกท่านเจอมันท่านต้องชอบมันแน่ๆ...

แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งที่ร่างกายเธอตัดสินใจที่จะทำก็คือการสาวเท้าวิ่งออกจากมันไปอย่างรวดเร็ว ถึงโลหะจะสวย แต่ถ้าตายตรงนี้ก็ไม่เอาด้วยหรอกนะ!!!

ถึงแม้ทรายจะปัดได้ แต่ก็มีเมือกบางส่วนเล็ดลอดมาโดนตัวเธอได้ แต่ก็ไม่ได้มากพอที่จะก่อเกิดข้อเสียเปรียบนอกจากความรู้สึกขยะแขยงเข้าไส้

ตาเธอกวาดมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าทันที ก่อนที่จะพบกับสิ่งที่ไม่ควรจะพบ... หนอนตัวใหญ่ยักษ์ที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุด...

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น จากแดดที่สะท้อนโลหะขึ้นสีเขียวสว่าง ก็ทำให้เธอรู้ทันทีว่ามันคือ อดามันไทน์

"โถ่เอ้ย! เสียเที่ยวจนได้..."

เธอสบถด้วยความมิพึงใจ ก่อนที่จะหันมองรอบๆเพื่อที่จะหาพื้นที่พักแรม ทว่าเธอก็ไม่พบอะไรเลยนอกจากพื้นทรายราบเรียบไร้สิ่งมีชีวิตใดๆ...

ทว่าไม่ทันไรเธอก็สัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติผ่านสายตา สิ่งที่เธอทำอย่างแรกก็คือใช้มือเท้ากวาดปัดทรายสะบัดขึ้นมากันสิ่งที่เข้ามาโจมตีในทันที

เวลาผันผ่านไปหลายชั่วโมง ดวงอาทิตย์เริ่มเอนเอียงสู่พื้นทราย เธอที่พยายามลอบมองยังพื้นน้ำที่ฝันไฝ่ว่ามันคือโอเอซีสหรืออาจจะเป็นทางออกที่กำลังเฝ้ารอ

กลับเห็นแค่เพียงทรายว่างเปล่า...

มันเป็นแค่เพียงการสะท้อนจากดวงอาทิตย์ที่ลวงหลอกว่ามันคือน้ำแก่ผู้ที่ไม่รู้ความ และใช่...เธอก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ยอมโดนหลอกไป...

เมื่อเธอคิดแบบนั้น เธอก็สูดลมหายใจเฮือกนึง พยายามตั้งสติให้หลุดจากความกลัว และพยายามที่จะใช้ดวงตาปาดมองรอบๆ และเหมือนว่าเธอจะพบพื้นราบไกลๆที่ดูเหมือนพื้นน้ำ

หรือว่านั่นคือโอเอซีส แต่ก็อาจจะเป็นภาพลวงก็ได้...

ถึงกระนั้นเธอก็ยังที่จะก้าวไปจุดๆนั้นอย่างช้าๆ... อย่างน้อยการที่ได้ลองทำอะไรบางอย่าง ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย...

ความคิดฟุ้งกระจายเต็มหัวของเด็กน้อยร่างเล็กคนนี้ ทว่าฝีเท้าก็เร่งย่างกรายอย่างหวาดหวั่น ตีกับลมร้อนที่ค่อยๆโหมกระหน่ำท่ามกลางทะเลทราย

ถ้ามาเป็นคาราวานก็อาจจะพอมีของอะไรที่พอช่วยได้ แต่มาคนเดียวโดยที่มีของติดตัวแค่นี้...

แต่เหล่าพี่ๆก็เคยเข้าเหมืองพวกนั้นโดยที่มีแค่Pickaxeกับตะเกียงแต่ก็ยังรอดออกมาได้... ฉันก็ต้องรอดให้ได้เหมือนพี่ๆสิ

ตอนนี้สิ่งที่เธอรู้ก็คือต้องอยู่ไกลตัวของมันที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่างน้อยสิ่งที่เกิดขึ้นเหล่านี้ก็ยังอยู่ในการควบคุมของโปรเจค เพราะฉะนั้น...

มันต้องมีทางออก!!!

ประเด็นคือทางออกอยู่ตรงไหนนี่แหล่ะที่สำคัญ... อาจจะเป็นโอเอซีสซักแห่ง หรือไม่มันก็อาจจะซ่อนอยู่ใต้ทรายเหล่านี้ หรือไม่ก็...

ซ่อนอยู่ในปากของไอตัวไส้เดือนขนาดใหญ่นั่น

ไม่! เป็นไปไม่ได้หรอก!

ถึงแม้ทะเลทรายอาจกึ่งเปรียบได้ว่าคล้ายๆบ้านเกิดเมืองนอนของเธอ แต่การเห็นสัตว์อสูธเพ่นพ่านเฉกเช่นนี้...

"ซวยแล้วไง..."

เธอสบถเสียงอย่างหวาดหวั่น กระทั่งเห็นสะดุดเห็นกะโหลกเล็กๆของใครซักคนนึง เธอก็หุบเสียงตัวเองลงทันที

แม้กระทั่งจุดที่ยืนอยู่ก็ไม่ปลอดภัย...

มือคว้ากระโหลกนั้นมาเก็บไว้ในย่ามก่อนที่จะดึงชุดคลุมมาคลุมหัวเธอไว้และเร่งย่างกรายออกไปในทางที่สวนกับสิ่งที่พบเจอ