"นายยังไม่ตอบคำถามฉันเมื่อตะกี๊นี้เลยนะ" หยอกเย้าก่อนจะปล่อยให้เจ้าของคฤหาสน์แสดงฝีมือ ส่วนตัวเขาเองก็ไปนั่งรอที่โต๊ะอย่างว่าง่าย แต่ยังคงไม่หยุดดึงนั่นจับนี่ตามประสาคนอยู่ไม่นิ่ง เขาลุกขึ้นเดินสำรวจเฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ ที่ประดับประดาอย่างเรียบหรู อลังการ

"นี่มันมูลค่าเท่าไหร่เนี่ย นี่นายสะสมดาบด้วยเหรอ" นั่งยองมองดาบปลอมหรือจริงก็ไม่ทราบ ประดับเรียงกันอยู่ตามแถวกำแพง

"ไม่ปฏิเสธเวลาใครชวนกินอยู่แล้ว" ยิ้มร่า เดินปรี่เข้าไปในห้องครัว ชะโงกหน้า มองซ้าย มองขวาจากด้านหลังของผู้เป็นเจ้าของ

ในห้องครัวสุดอลังการมีเคาน์เตอร์หินอ่อนสะท้อนแสงสะอาดมันวาว มีตู้เก็บของไม้สีอุ่นเรียงตัวไร้ฝุ่นจับ เครื่องครัวสแตนเลสวางเข้าชุดกันอย่างเป็นระเบียบ

แชงค์สเริ่มจากการสอดส่องมองหาอุปกรณ์ทำอาหาร แล้วหยิบมันขึ้นมา

"อยากทำอะไรให้แขกน่ารักของนายกินล่ะ ?"

ระหว่างที่ซ้อนท้ายจักรยาน แชงค์สเอื้อมหยิบกล้องที่คล้องคอขึ้นมากดชัตเตอร์ บันทึกภาพไร่ข้าวโพดเป็นริ้วสีทองทอดยาว

ไม่นานทั้งสองก็มาถึงที่พัก แชงค์สเงยหน้ามองคฤหาสถ์หลังใหญ่โอ่อ่าตั้งตระหง่านอยู่กลางพื้นที่รกร้างอันเงียบสงบ

คำถามหลายอย่างเกิดขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจจนเผลอพูดสิ่งที่คิดออกมา "นายต้องรวยขนาดไหนเนี่ย พ่อแม่นายเป็นญาติกับอิ*อน มัสก์แหง"

มองแผ่นหลังคนที่เงียบขรึมมาตลอดทาง

"ถามจริง ?" แชงค์สเลิกคิ้วสูง ไม่คิดไม่ฝันว่าอีกฝ่ายจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนั้น ใบหน้าของเขาฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที

"งั้น... จะไม่เกรงใจละนะ !"

​ว่าแล้วเขาก็ทิ้งตัวลงบนเบาะนั่งท้ายจักรยานอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งจับเบาะไว้มั่น อีกข้างกระชับกระเป๋าสะพายให้เข้าที่

​"ไปโลด !"

"เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยวก่อน!" รีบเอาตัวเข้ามาขวางไว้ไม่ให้ไปต่อ

"ตามที่นายบอกนั่นแหละ ฉันกำลังหลงทางอยู่ ไร่ข้าวโพดของนายมันกว้างใหญ่มากจนฉันคงไปไหนต่อไม่ได้แล้วคืนนี้"

อธิบายพร้อมกับหยิบสมุดบันทึกออกมา เปิดกางโชว์ให้คนตรงหน้าดู

"นี่ไง บันทึกการเดินทางของฉัน มีภาพถ่ายด้วย ไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ"

ทันทีที่คนตรงหน้ากล่าวจบคนที่ยืนฟังอยู่ก็ถึงกับหลุดหัวเราะออกมา

"เชื่อด้วยเหรอ นายเนี่ยแปลกคน"

เขาดึงแว่นกันแดดออกมาจากใบหน้าเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ คาดยาวบนตาข้างขวา

"ฉันเป็นนักเดินทาง ชื่อแชงค์ส ยินดีที่ได้รู้จัก นายคงเป็นเจ้าของที่นี่สินะ ?"

"เปล่านี่ ตั้งใจมาต่างหาก" ดันแว่นกันแดดขึ้นพร้อมกับเหยียดรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรที่สุดออกมา

"ได้ข่าวว่าที่นี่ผีดุ แต่ดูท่าว่าจะเป็นแค่ข่าวลือซะล่ะมั้ง"

หันไปตามเสียงกระดิ่งจักรยาน ปรากฎร่างของชายปริศนาหน้าไม่รับแขกยืนจ้องมองเขาพร้อมกับจักรยานจ่ายตลาดที่มีวัชพืชอยู่เต็มตะกร้า การแต่งกายของชายคนนั้นดูสะอาดสะอ้านมากเกินกว่าจะเป็นชาวไร่ชาวสวนในชนบท

หากเทียบกับนักเดินทางอย่างเขาที่สวมเสื้อยืดหลวมๆ กับกางเกงสามส่วนเดินป่า หน้าตามอซอดำคล้ำ ผมสีแดงชี้ฟูยุ่งเหยิง คงจะชี้ตัวได้เลยว่าใครเหมาะที่จะอยู่ที่นี่มากกว่ากัน

ทั้งที่ไร่แห่งนี้ไม่ได้รกร้างแม้แต่น้อย ต้นข้าวโพดตั้งลำต้นแข็งแรง ใบยาวสีเขียวสดพลิ้วไหวตามลม ทุ่งข้าวสาลีก็เอนตัวอย่างอ่อนโยนราวกับถูกทะนุถนอมมาดี ไม่มีร่องรอยของความแห้งแล้งหรือการปล่อยปละละเลยให้เห็นสักนิดเดียว ทุกอย่างยังคงงอกงาม เป็นระเบียบ มีชีวิตชีวาในแบบของมันเอง

"ที่นี่ผีดุแหงๆ"

เขาเดินผ่านความเงียบของไร่กว้างมาได้สักพักแล้ว นักเดินทางลึกลับรู้สึกแปลกพิกลอยู่ในใจ หากเป็นเจ้าของพื้นที่ใหญ่โตมหึมาแบบนี้ ย่อมต้องมีคนงาน ทีมดูแล หรืออย่างน้อยบ้านพักสักหลังให้เห็นอยู่ลิบๆ ทว่าเขาเดินข้ามลานดินมานานพอสมควรแล้วกลับไม่พบแม้แต่คนเดียว

จากประสบการณ์เดินทางนานนับแรมปี เขารู้ดีว่าการเลือกพื้นที่กางเต็นท์คือเรื่องของสัญชาตญาณเอาตัวรอด หากเป็นพื้นที่ราบเรียบ หรือทุ่งไร่ทุ่งนากว้างไร้ซึ่งที่กำบังแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ถ้าจะเอาชีวิตไปเสี่ยง

....บางทีอาจจำเป็นจะต้องหาเจ้าของไร่นี้ให้พบเสียก่อนที่ตะวันจะลาลับขอบฟ้าไป

เขาเหลือบมองนาฬิกาพกพาผ่านเลนส์แว่นกันแดดสีดำ ปล่อยลมหายใจแผ่วออกมาอย่างชั่งใจก่อนจะเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดกลับลงใส่กระเป๋าด้านหลัง รวมถึงเครื่องวัดลมที่ยังส่งสัญญาณเตือนเบาๆ เป็นนัยว่าพายุอาจก่อตัวขึ้นได้ทุกเมื่อในบริเวณนี้

นักเดินทางผู้ลึกลับหรี่ตามองไล่ไปตามเส้นทางที่ขนาบด้วยไร่กว้าง พยายามมองหาแม้เพียงเงาของโกดัง โรงนาหรือบ้านคน อะไรสักอย่างที่จะพอเป็นที่พำนักชั่วคราวได้