โรลปิด | w/ @shunsaku-skz.bsky.social
ณ อาคารอเนกประสงค์
หลังพิธีปฐมนิเทศได้จบลงซักพัก ฝูงชนในอาคารก็เริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ แต่เด็กหนุ่มผมสีเข้มยังคงนั่งอยู่ที่เดิม แม้เศษเสี้ยวความทรงจำเกี่ยวกับช่วงเวลาเมื่อครั้งยังมีชีวิตนั้นแทบไม่มีเหลืออยู่ แต่ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาตอนนี้ก็มากกว่าที่ตัวเขาจะรับไหว…
(1/2)
โรลปิด | w/ @shunsaku-skz.bsky.social
ณ อาคารอเนกประสงค์
หลังพิธีปฐมนิเทศได้จบลงซักพัก ฝูงชนในอาคารก็เริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ แต่เด็กหนุ่มผมสีเข้มยังคงนั่งอยู่ที่เดิม แม้เศษเสี้ยวความทรงจำเกี่ยวกับช่วงเวลาเมื่อครั้งยังมีชีวิตนั้นแทบไม่มีเหลืออยู่ แต่ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาตอนนี้ก็มากกว่าที่ตัวเขาจะรับไหว…
(1/2)
(story)
[ จงพนมมือ... และหลับตาลงเสีย ]
สิ้นคำนั้นความมืดมิดก็กลืนกินทั่วโถงใหญ่ อุณหภูมิรอบกายลดลงจนหนาวสั่นไปถึงกระดูก
เธอหลับตาแน่น พนมมือตามคำสั่งอย่างตื่นกลัว
ท่ามกลางความมืดมิด และเสียงรอบข้างที่ดังระงมจนแสบแก้วหู
—ความกังวล ความกลัวก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น จนตัวสั่นของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
เธอพยายามอดทนฟังมัน
+
(story)
[ จงพนมมือ... และหลับตาลงเสีย ]
สิ้นคำนั้นความมืดมิดก็กลืนกินทั่วโถงใหญ่ อุณหภูมิรอบกายลดลงจนหนาวสั่นไปถึงกระดูก
เธอหลับตาแน่น พนมมือตามคำสั่งอย่างตื่นกลัว
ท่ามกลางความมืดมิด และเสียงรอบข้างที่ดังระงมจนแสบแก้วหู
—ความกังวล ความกลัวก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น จนตัวสั่นของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
เธอพยายามอดทนฟังมัน
+
— 『 銭本 瑞煉 』
|| Zenimoto Suiren 🍂
“ความอยากรู้อยากเห็น มันห้ามกันไม่ได้นี่คะ“
“ความน่ากลัวและคาดเดาไม่ได้ เพราะแบบนั้นแหละค่ะ มันถึงได้น่าค้นหาขนาดนี้”
❈ 2-A
❈ 168 / 49
— Doc in bio
— 『 銭本 瑞煉 』
|| Zenimoto Suiren 🍂
“ความอยากรู้อยากเห็น มันห้ามกันไม่ได้นี่คะ“
“ความน่ากลัวและคาดเดาไม่ได้ เพราะแบบนั้นแหละค่ะ มันถึงได้น่าค้นหาขนาดนี้”
❈ 2-A
❈ 168 / 49
— Doc in bio
ในขณะที่กำลังหลับอยู่ในห้องของตนก็สะดุ้งตื่นเพราะลักษณะที่นอนแปลกไป บรรยากาศที่มืดมีเพียงแสงจากพระจันทร์และท้องฟ้าสีแดงชาด
หันมองไปรอบๆก็พบเพียงค้อนจึงเหยียบขึ้นมาด้วยความสงสัย
ทว่ากลับได้ยินเสียงแปลกๆจากที่ไกลๆความหวาดกลัวเริ่มเพิ่มขึ้นจนต้องรีบซ่อนตัวจากบางสิ่ง..
ในขณะที่กำลังหลับอยู่ในห้องของตนก็สะดุ้งตื่นเพราะลักษณะที่นอนแปลกไป บรรยากาศที่มืดมีเพียงแสงจากพระจันทร์และท้องฟ้าสีแดงชาด
หันมองไปรอบๆก็พบเพียงค้อนจึงเหยียบขึ้นมาด้วยความสงสัย
ทว่ากลับได้ยินเสียงแปลกๆจากที่ไกลๆความหวาดกลัวเริ่มเพิ่มขึ้นจนต้องรีบซ่อนตัวจากบางสิ่ง..
“ ~”
“ อืม น่ารัก ? ... เธอนั่นแหละ ”
“ คิ ไม่ต้องเกรงหรอกน่า ”
🌸
อิชิซุกะ เอ็นริ
Ishizuka Enri
石塚 媛李
| ปี 3 | 175 / 65
co-op : 24/7
doc : shorturl.asia/sEFfA
“ ~”
“ อืม น่ารัก ? ... เธอนั่นแหละ ”
“ คิ ไม่ต้องเกรงหรอกน่า ”
🌸
อิชิซุกะ เอ็นริ
Ishizuka Enri
石塚 媛李
| ปี 3 | 175 / 65
co-op : 24/7
doc : shorturl.asia/sEFfA
| เนื้อเรื่องบรรยาย | ( 𝟘𝟙 )
【 บันทึกปฐมนิเทศแห่งการเริ่มต้นใหม่—ฮิราโนะ ยูกิ 】
ท่ามกลางทุกอย่างที่โกลาหลในความเงียบงัน หน้ากากจิ้งจอกสีขาวโพลนที่ทุกคนใส่ ความกดดันที่โรยตัวในบรรยากาศเย็นเยียบหลังสิ้นเสียงประธานนักเรียน
「 จงพนมมือ.. และหลับตาลงเสีย 」
บรรยากาศที่อึดอัดอย่างบอกไม่ถูกในการรอคอยสิ่งที่ไม่รู้ทำให้ ฮิราโนะ ยูกิ หายใจติดขัดขึ้นมา
| เนื้อเรื่องบรรยาย | ( 𝟘𝟙 )
【 บันทึกปฐมนิเทศแห่งการเริ่มต้นใหม่—ฮิราโนะ ยูกิ 】
ท่ามกลางทุกอย่างที่โกลาหลในความเงียบงัน หน้ากากจิ้งจอกสีขาวโพลนที่ทุกคนใส่ ความกดดันที่โรยตัวในบรรยากาศเย็นเยียบหลังสิ้นเสียงประธานนักเรียน
「 จงพนมมือ.. และหลับตาลงเสีย 」
บรรยากาศที่อึดอัดอย่างบอกไม่ถูกในการรอคอยสิ่งที่ไม่รู้ทำให้ ฮิราโนะ ยูกิ หายใจติดขัดขึ้นมา
— ชายทะเล ณ ช่วงเวลาก่อนคืนพิพากษาโลหิตเริ่มต้นขึ้น
ยามคลื่นกระทบชายฝั่งก่อเกิดเสียงครืนคลอกับสายลม、ชายผ้าคลุมปลิวไปตามแรง ขณะเด็กหนุ่มที่เกือบเติบโตเป็นชายหนุ่มเต็มตัวก้มเก็บอะไรบางอย่าง
ดวงตาดำมืดราวกับไม่มีจุดสิ้นสุดจดจ้อง 「 เปลือกหอย 」นิ่งเงียบและเนิ่นนาน
จน 'คุณ' ไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่
━━━━━
(บวกได้นะครับ)
— ชายทะเล ณ ช่วงเวลาก่อนคืนพิพากษาโลหิตเริ่มต้นขึ้น
ยามคลื่นกระทบชายฝั่งก่อเกิดเสียงครืนคลอกับสายลม、ชายผ้าคลุมปลิวไปตามแรง ขณะเด็กหนุ่มที่เกือบเติบโตเป็นชายหนุ่มเต็มตัวก้มเก็บอะไรบางอย่าง
ดวงตาดำมืดราวกับไม่มีจุดสิ้นสุดจดจ้อง 「 เปลือกหอย 」นิ่งเงียบและเนิ่นนาน
จน 'คุณ' ไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่
━━━━━
(บวกได้นะครับ)
สดับฟังเมื่อเจ้าอยู่
รับรู้จึงเฝ้าเขียน
บันทึกเพื่อร่ำเรียน
คอยเพียรอ่านและขานไป
— 「 與義 」
สดับฟังเมื่อเจ้าอยู่
รับรู้จึงเฝ้าเขียน
บันทึกเพื่อร่ำเรียน
คอยเพียรอ่านและขานไป
— 「 與義 」
[ เปิดโรล |แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ]
รอบข้างเริ่มเงียบลง นักเรียนส่วนใหญ่กระจายตัวออกไปแล้ว เหลือเพียงเสียงฝีเท้าประปรายกับลมที่พัดผ่านช่องทางเดินยาว
เมย์พิงกำแพงอยู่ตรงนั้น หน้ากากจิ้งจอกดำยังบดบังสีหน้าเขาไว้ทั้งหมด ราวกับเจ้าตัวไม่รีบร้อนจะถอดมันออก
+
[ เปิดโรล |แยกรูท | หลังจบปฐมนิเทศ ]
รอบข้างเริ่มเงียบลง นักเรียนส่วนใหญ่กระจายตัวออกไปแล้ว เหลือเพียงเสียงฝีเท้าประปรายกับลมที่พัดผ่านช่องทางเดินยาว
เมย์พิงกำแพงอยู่ตรงนั้น หน้ากากจิ้งจอกดำยังบดบังสีหน้าเขาไว้ทั้งหมด ราวกับเจ้าตัวไม่รีบร้อนจะถอดมันออก
+
ยามลืมตาขึ้น ความไม่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาพร้อมกับความเย็นเฉียบ ทำให้ร่างกายมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อขยับตัวได้ เขาพยายามลุกขึ้นทันที ทว่าไม่ทันได้ก้าวไปไหน ขาทั้งสองกลับอ่อนแรง ทรุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวาบผ่านร่างกายราวสายฟ้า
+
ยามลืมตาขึ้น ความไม่คุ้นเคยถาโถมเข้ามาพร้อมกับความเย็นเฉียบ ทำให้ร่างกายมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทุกอย่างจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อขยับตัวได้ เขาพยายามลุกขึ้นทันที ทว่าไม่ทันได้ก้าวไปไหน ขาทั้งสองกลับอ่อนแรง ทรุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวาบผ่านร่างกายราวสายฟ้า
+
ไม่รู้หรอกว่าโผล่มากลางป่าได้ยังไงแต่แบบนี้มันก็....
"กระทะ???"
อากิระได้แต่นั่งเกาหัวสับสนท่ามกลางดงหญ้าพงไพรที่ไม่รู้ว่าทำไมตัวเขาที่ควรจะอยู่ในห้องมาทำอะไรที่นี่
แล้วเราควรทำอะไรต่อ...
หาทางกลับหอเหรอ?
หรือหาไข่มาทอดแทน...
ไม่รู้หรอกว่าโผล่มากลางป่าได้ยังไงแต่แบบนี้มันก็....
"กระทะ???"
อากิระได้แต่นั่งเกาหัวสับสนท่ามกลางดงหญ้าพงไพรที่ไม่รู้ว่าทำไมตัวเขาที่ควรจะอยู่ในห้องมาทำอะไรที่นี่
แล้วเราควรทำอะไรต่อ...
หาทางกลับหอเหรอ?
หรือหาไข่มาทอดแทน...
ถ้าหากให้อธิบาย เหตุผลนานา คงต้องใช้เวลาเท่าชีวิตนี้ )
ตัวเรานั้นสวมหน้ากากตามคำสั่ง
สองมือยกขึ้นพนมไว้
และหลับตาลง
[ แปลกประหลาด ]
ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลพาเอาร่างกายให้เย็นเชียบ อึดอัดเสียจนหัวใจเต้นเร็วขึ้นมาไม่มากก็น้อย หายใจติดขัด
ไม่อาจได้ยินเสียงใดเลย ทั้งที่ตรงนี้มีคนอื่นอยู่มากมาย ขัดกับหลักความเป็นจริงเสียจนเริ่มกลัวขึ้นมา
ทำได้เพียงรอคอย เสียงใดเสียงหนึ่งดังขึ้นมาก็ยังดี
ถ้าหากให้อธิบาย เหตุผลนานา คงต้องใช้เวลาเท่าชีวิตนี้ )
ตัวเรานั้นสวมหน้ากากตามคำสั่ง
สองมือยกขึ้นพนมไว้
และหลับตาลง
[ แปลกประหลาด ]
ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลพาเอาร่างกายให้เย็นเชียบ อึดอัดเสียจนหัวใจเต้นเร็วขึ้นมาไม่มากก็น้อย หายใจติดขัด
ไม่อาจได้ยินเสียงใดเลย ทั้งที่ตรงนี้มีคนอื่นอยู่มากมาย ขัดกับหลักความเป็นจริงเสียจนเริ่มกลัวขึ้นมา
ทำได้เพียงรอคอย เสียงใดเสียงหนึ่งดังขึ้นมาก็ยังดี
ตัวเรานั้นสวมหน้ากากตามคำสั่ง
สองมือยกขึ้นพนมไว้
และหลับตาลง
[ แปลกประหลาด ]
ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลพาเอาร่างกายให้เย็นเชียบ อึดอัดเสียจนหัวใจเต้นเร็วขึ้นมาไม่มากก็น้อย หายใจติดขัด
ไม่อาจได้ยินเสียงใดเลย ทั้งที่ตรงนี้มีคนอื่นอยู่มากมาย ขัดกับหลักความเป็นจริงเสียจนเริ่มกลัวขึ้นมา
ทำได้เพียงรอคอย เสียงใดเสียงหนึ่งดังขึ้นมาก็ยังดี
( เวิ่นเฉยๆ )
นับตั้งแต่ตื่นลืมมาบนเกาะ
ก็มีเรื่องแปลกไม่ซ้ำวันให้พบเจอ
ในคืนวันพุธแรกที่เปลือกตาหนักอึ้ง
คล้ายต้องการจมลงนิทราโดยด่วน
ในฝันนั้นเราพบเจอเด็กสาวประหลาด
ก่อนจะตื่นขึ้นมา พร้อมกับธนูคิวโดข้างกาย
" อะไรอ่ะ ที่ไหนเนี่ย แล้วให้อันนี้มาทำไม "
" ให้ยิงใครก่อน ดึกขนาดนี้จะมองเห็นได้ไง "
( เวิ่นเฉยๆ )
นับตั้งแต่ตื่นลืมมาบนเกาะ
ก็มีเรื่องแปลกไม่ซ้ำวันให้พบเจอ
ในคืนวันพุธแรกที่เปลือกตาหนักอึ้ง
คล้ายต้องการจมลงนิทราโดยด่วน
ในฝันนั้นเราพบเจอเด็กสาวประหลาด
ก่อนจะตื่นขึ้นมา พร้อมกับธนูคิวโดข้างกาย
" อะไรอ่ะ ที่ไหนเนี่ย แล้วให้อันนี้มาทำไม "
" ให้ยิงใครก่อน ดึกขนาดนี้จะมองเห็นได้ไง "
“คงมีแต่ผมที่มอบความรักให้คุณได้“
”มีแค่คุณและผม แค่นั้นก็พอแล้ว“
*・゜゚・*:.。..。.:**:.。. .。.:*・゜゚・*
明弘 尤 | Akihito Yuu | 3年
178 cm 65 kg | 18yrs
*คาร์อาจจะมีคำพูดที่ไม่เหมาะสม หากมีปัญหาอะไร dm ได้ค่ะ
Doc in bio
Co | Role | เวิ่น | Dm 24/7
“คงมีแต่ผมที่มอบความรักให้คุณได้“
”มีแค่คุณและผม แค่นั้นก็พอแล้ว“
*・゜゚・*:.。..。.:**:.。. .。.:*・゜゚・*
明弘 尤 | Akihito Yuu | 3年
178 cm 65 kg | 18yrs
*คาร์อาจจะมีคำพูดที่ไม่เหมาะสม หากมีปัญหาอะไร dm ได้ค่ะ
Doc in bio
Co | Role | เวิ่น | Dm 24/7
TW: เลือด, การบาดเจ็บรุนแรง, ความตาย
คุเรฮะลืมตาขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคย แสงไฟสีขาวสาดลงมาจนต้องหรี่ตาหนีอยู่ครู่หนึ่งกว่าดวงตาจะยอมปรับตัวรับความสว่างนั้น
เมื่อสายตาเริ่มชินก็เผลอกวาดมองไปรอบห้องโดยอัตโนมัติ
โต๊ะ… เตียง… ตู้เสื้อผ้า… ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทั้งที่มีเฟอร์นิเจอร์ไม่มากแต่กลับรู้สึกอึดอัดขึ้นมา
(1/12)
TW: เลือด, การบาดเจ็บรุนแรง, ความตาย
คุเรฮะลืมตาขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคย แสงไฟสีขาวสาดลงมาจนต้องหรี่ตาหนีอยู่ครู่หนึ่งกว่าดวงตาจะยอมปรับตัวรับความสว่างนั้น
เมื่อสายตาเริ่มชินก็เผลอกวาดมองไปรอบห้องโดยอัตโนมัติ
โต๊ะ… เตียง… ตู้เสื้อผ้า… ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทั้งที่มีเฟอร์นิเจอร์ไม่มากแต่กลับรู้สึกอึดอัดขึ้นมา
(1/12)
วินาทีที่หยิบหน้ากากขึ้นมาสวม
คือวินาทีเดียวกับที่มีความรู้สึก
ราวกับบางสิ่งคืนคลานไปทั่วร่างกาย
เหมือนมือที่มีกรงเล็บยาวจิกเข้าไปในผิวหนัง
เหมือนแมงมุมนับร้อยตัวไต่ตั้งแต่เท้าขึ้นมา
ผิวหนังถูกชโลมด้วยเหงื่อ แต่กระนั้นร่างกายกลับรู้สึกหนาวเย็น
เสียงกระซิบไม่มีทิศทาง ไม่ได้ศัพท์ ไม่มีความหมาย ผสมปนเป
วิตก กังวล สับสน หวาดกลัว
ผสมกันเป็นหนึ่งเดียว
+
วินาทีที่หยิบหน้ากากขึ้นมาสวม
คือวินาทีเดียวกับที่มีความรู้สึก
ราวกับบางสิ่งคืนคลานไปทั่วร่างกาย
เหมือนมือที่มีกรงเล็บยาวจิกเข้าไปในผิวหนัง
เหมือนแมงมุมนับร้อยตัวไต่ตั้งแต่เท้าขึ้นมา
ผิวหนังถูกชโลมด้วยเหงื่อ แต่กระนั้นร่างกายกลับรู้สึกหนาวเย็น
เสียงกระซิบไม่มีทิศทาง ไม่ได้ศัพท์ ไม่มีความหมาย ผสมปนเป
วิตก กังวล สับสน หวาดกลัว
ผสมกันเป็นหนึ่งเดียว
+
(จะทำนานแล้วแต่หมดไฟไปแปปนึ่ง😭)
ในช่วงสายวันหนึ่งหลังจากจบเรื่องราวหลายอย่างมาในที่สุดก็ได้พักผ่อนสักที ได้เดินเล่นสูดอากาศ แต่ว่ารู้ตัวอีกทีก็มีบางสิ่งหายไปซะแล้ว..
‘ ทำไมถึงอุ่นหลังแปลกๆกันนะ.. ’
สายตาก้มลงเห็นเส้นผมที่ปลิวมาด้านหน้าตามลม
’ …? ริบบิ้นล่ะ.. ’
จากนั้นก็ได้เดินหารอบโรงเรียนอีกครั้งแต่ทว่าเท่าไหร่ก็ไม่เจอ..จนกลับมาจุดเดิม..
(จะทำนานแล้วแต่หมดไฟไปแปปนึ่ง😭)
ในช่วงสายวันหนึ่งหลังจากจบเรื่องราวหลายอย่างมาในที่สุดก็ได้พักผ่อนสักที ได้เดินเล่นสูดอากาศ แต่ว่ารู้ตัวอีกทีก็มีบางสิ่งหายไปซะแล้ว..
‘ ทำไมถึงอุ่นหลังแปลกๆกันนะ.. ’
สายตาก้มลงเห็นเส้นผมที่ปลิวมาด้านหน้าตามลม
’ …? ริบบิ้นล่ะ.. ’
จากนั้นก็ได้เดินหารอบโรงเรียนอีกครั้งแต่ทว่าเท่าไหร่ก็ไม่เจอ..จนกลับมาจุดเดิม..
เวลาช่วงเย็นหลังเลิกเรียน | แถว ๆ ป่าใหญ่ไม่ลึกมาก
" เน่ㅡ เธอคนนั้นหน่ะ "
ถึงสถานการณ์จะดูหน้าอาย แต่ถ้าลำบากก็ต้องขอความช่วยเหลือสินะ !
" ช่วยทำอะไรสักอย่างหน่อยสิ "
( ผปค.อยากเทสคาร์ค่ะ ฟื้ดๆ แวะมาแจมได้นะง้าบ <3 )
เวลาช่วงเย็นหลังเลิกเรียน | แถว ๆ ป่าใหญ่ไม่ลึกมาก
" เน่ㅡ เธอคนนั้นหน่ะ "
ถึงสถานการณ์จะดูหน้าอาย แต่ถ้าลำบากก็ต้องขอความช่วยเหลือสินะ !
" ช่วยทำอะไรสักอย่างหน่อยสิ "
( ผปค.อยากเทสคาร์ค่ะ ฟื้ดๆ แวะมาแจมได้นะง้าบ <3 )
LOCATION — ลานต้นซากุระ
[ เหตุการณ์ต่อจากสตอรี่ ]
ตึก ตึก ตึก
ฮารุก็วิ่งออกมาจากบริเวณพิธี ก่อนที่จะมาจบอยู่ที่บริเวณลานต้นซากุระ
ตึก ตึก ตึก
เขาดึงหน้ากากออกอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเขวี้ยงมันลงไปที่พื้นหญ้า แต่เสียงหัวใจนั้นยังเต้นแรงไม่เพาลง
เขารู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบจะอาเจียน แต่ในท้องนั้นว่างเปล่าจึงทำไม่ได้
ไม่จริงนะ ไม่...
(+ ได้ !! )
[ STORY ]
เสียงกระซิบดังกึกก้องไปทั่วห้วงแห่งความคิด ภาพโดยรอบเริ่มพร่ามัว
นี่เรา ?....
ท่ามกลางความสับสนและคำถามมากมายภายในหัว เสียงเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ช่างฟังดูคุ้นหูแม้จะไม่เคยได้ยินมาก่อน
“ ทำไมล่ะ ? ”
(1/3)
LOCATION — ลานต้นซากุระ
[ เหตุการณ์ต่อจากสตอรี่ ]
ตึก ตึก ตึก
ฮารุก็วิ่งออกมาจากบริเวณพิธี ก่อนที่จะมาจบอยู่ที่บริเวณลานต้นซากุระ
ตึก ตึก ตึก
เขาดึงหน้ากากออกอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเขวี้ยงมันลงไปที่พื้นหญ้า แต่เสียงหัวใจนั้นยังเต้นแรงไม่เพาลง
เขารู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบจะอาเจียน แต่ในท้องนั้นว่างเปล่าจึงทำไม่ได้
ไม่จริงนะ ไม่...
(+ ได้ !! )
หน้ากากที่มีลวดลายโผล่ขึ้นมาจากเดิมที่เป็นเพียงแค่หน้ากากไร้ซึ่งสีสันรึลวดลายใดๆ ถึงแม้จะสวยงามแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่ามันมาได้อย่างไร
ในหัวมีแต่ความสับสนมากมายอยู่ภายใน แต่ที่ทำได้ในตอนนี้ก็คงจะแค่ใช้ชีวิตไปเรื่อยในเกาะแห่งนี้
หน้ากากที่มีลวดลายโผล่ขึ้นมาจากเดิมที่เป็นเพียงแค่หน้ากากไร้ซึ่งสีสันรึลวดลายใดๆ ถึงแม้จะสวยงามแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่ามันมาได้อย่างไร
ในหัวมีแต่ความสับสนมากมายอยู่ภายใน แต่ที่ทำได้ในตอนนี้ก็คงจะแค่ใช้ชีวิตไปเรื่อยในเกาะแห่งนี้