ทั้ง 4 คนจึงพากันเดินเข้ามาใกล้กับจุดที่รินกับชิโด้อยู่มากขึ้น

"อย่าลีลา รู้อะไรก็พูดออกมาให้หมด" แล้วรินก็ใช้สายตากดดันจ้องไปที่ชิโด้หนักมากขึ้น แต่ชิโด้กลับไม่ได้รู้สึกกลัวอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

"ใจเย็น ๆ สิรินจัง~ เพราะฉันเองก็เพิ่งจะรู้มาจากชาร์ลเหมือนกัน~" (176)

เพราะมันค่อนข้างเป็นเหตุผลที่จะทำให้คนอื่น ๆ มาสมน้ำหน้าชาร์ลมากกว่าที่จะเห็นใจชาร์ลแบบนี้

'แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะชาร์ล ให้ตายเถอะ แล้วทำไมฉันถึงจะต้องมาโดนว่าด้วยเนี่ย เฮ้อ' โลกิจึงทำได้เพียงแค่คิดขึ้นมาอยู่ภายในใจเท่านั้น

ส่วนสิ่งที่เจ้าตัวสามารถพูดออกไปให้หมอกับพยาบาลฟังได้ก็คือ การรับปากว่าจะปรับตารางฝึกซ้อมของชาร์ลให้เบาลงนั่นเอง (166)

เพราะชาร์ลเลื่อนลงมาจนถึงโพสต์แรกของโลกิ แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้เบาะแสอะไรสักอย่างเลย

"งั้นต้องเป็นช่องส่วนตัวสินะ" ชาร์ลพูดพึมพำกับตัวเองขึ้นมาพร้อมกับขอบตาที่เริ่มสีคล้ำลง

แต่ชาร์ลก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะสิ่งที่ชาร์ลอยากได้มากที่สุดตอนนี้ มันไม่ใช่การนอนหลับพักผ่อน แต่เป็นการได้รู้ว่าคนที่โลกิกำลังอินเลิฟด้วยคือใครต่างหาก (147)

"ตอนนี้ยังครับ แต่ในอนาคตก็ไม่แน่" โลกิตอบออกไปเพียงเท่านี้ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยทำให้ความสงสัยของชาร์ลลดน้อยลงไปเลยแม้แต่นิดเดียว

"เดี๋ยวสิโลกิ! นี่นายกำลังอินเลิฟจริง ๆ เหรอเนี่ย! แล้วคนคนนั้นเป็นใคร ฉันรู้จักไหม กลับมาบอกกันก๊อน!!!" (138)

ถ้าโพรไฟล์ไม่ได้ดีเท่าพวกมัน มันก็คงจะช่วยกันขัดขวางกันเต็มที่แน่

แต่มาดูโพรไฟล์ของ จูเลียส โลกิ สิอันริจัง ใช้คำว่าเพอร์เฟกต์มันยังน้อยไปเลยด้วยซ้ำ" แล้วเอโกะก็นั่งหัวเราะออกมาอีกยกใหญ่ โดยที่มีอันริยืนทำหน้าไม่พอใจอยู่ข้าง ๆ กัน

"อันริจัง เดี๋ยวตอนเย็นเอาเป็นน้ำใบบัวบกมาแจกให้พวกนก เอ้ย พวกเด็ก ๆ ที่น่ารักของฉันด้วยนะ" (128)

แล้วชาร์ลก็เดินเข้ามาใกล้โลกิอีกเล็กน้อย เพื่อที่จะได้พูดคุยกับโลกิได้ถนัดมากยิ่งขึ้น

"มีแฟนเหรอโลกิ?"
.
.
.
.
.
.
.

พอถึงวันที่อิซางิจะต้องกลับเข้าไปใน blue lock อีกครั้งตามกำหนดการ อิซางิก็ได้พบว่าคุณผู้อำนวยคนดี (?) เตรียมธัญพืชบาร์เอาไว้ให้เป็นของว่างในวันนี้ (118)

เงินก็ไม่ต้องเสียเพิ่ม แถมอิซางิยังปลอดภัยอีกต่างหาก มีแต่ได้กับได้ทั้งนั้น

อ้อ ฝากเธอไปซื้อพวกธัญพืชมาให้ฉันที ขอแบบหลาย ๆ ชนิดเลยนะอันริจัง"

"แล้วเอโกะซังจะเอาธัญพืชไปทำอะไรตั้งเยอะแยะเหรอคะ?" เมื่อได้ยินอันริถามออกไปแบบนี้ เอโกะจึงยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาแล้วถึงค่อยพูดตอบออกไป

"เอามาให้อาหารนกฝูงใหญ่ที่ฉันเลี้ยงอยู่น่ะอันริจัง~" (109)

พออิซางิย้อนกลับไปคิดถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นทีไร ตัวอิซางิก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าโลกิเป็นคนที่ใจดีมาตั้งแต่เกิดแล้วจริง ๆ

และตัวอิซางิก็กลัวว่าความรู้สึกของตัวเองที่มันได้เกินเลยไปจากคำว่าพี่น้องไปแล้ว มันจะทำให้โลกิอึดอัดได้

เจ้าตัวถึงได้ตัดสินใจที่จะไม่พูดออกไป เพราะอิซางิไม่อยากเสียโลกิไปเลยจริง ๆ (90)

"พูดขนาดนี้ พี่ก็ขอโสดไปตลอดชีวิตเลยแล้วกัน จะได้มีเวลามาอยู่กับตัวเล็กเยอะ ๆ แล้วพี่ก็จะตามสปอยตัวเล็กทุกอย่าง" ว่าแล้วโลกิก็เอื้อมมือไปลูบที่หัวทุย ๆ ของอิซางิเบา ๅ

"เดี๋ยวผมก็ได้นิสัยเสียกันพอดี" อิซางิแย้งออกไปทั้งที่ยังยิ้มอยู่ โลกิจึงรีบพูดสวนกลับไปทันทีเลยว่า

"ก็เสียไปเลย เพราะเดี๋ยวพี่ดูแลตัวเล็กไปตลอดชีวิตเอง" (79)

โลกิพูดบ่นออกมาอย่างไม่ค่อยจะจริงจังสักเท่าไหร่นัก

"ก็เห็นมาคุยกับคนคนนั้น ผมก็เลยไม่ได้เอะใจเลย นี่ถ้าผมรู้ว่าพี่ตัวโตมาเป็นมาสเตอร์ของทีมฝรั่งเศสนะ

ผมไปอยู่กับพี่ตัวโตดีกว่า อยู่ทีมของคนคนนั้นก็มีแต่เรื่องที่ทำให้ปวดหัว รู้สึกคิดผิดเลยเนี่ย" (49)

เมื่อตบตีกับความคิดในหัวของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในจังหวะที่โลกิกำลังวิ่งเข้าไปแย่งบอลจากไคเซอร์มานั้น อิซางิก็วิ่งเข้าไปอยู่ในระยะสายตาของโลกิ ก่อนที่จะส่งรอยยิ้มให้อีกฝ่ายไป

"โลกิ! เป็นอะไรของนายเนี่ย! หยุดวิ่งทำไมกันเล่า! ไคเซอร์มันวิ่งไปจนจะถึงหน้าประตูแล้วเนี่ย!" (39)

What if ถ้าหากว่าอิซางิเคยเจอกับโลกิมาก่อน มันจะเกิดอะไรขึ้น?

ในตอนที่โลกิได้เจอหน้า อิซางิ โยอิจิ เป็นครั้งแรก ตัวโลกิก็สามารถรับรู้ได้ทันทีเลยว่า อิซางิคือเด็กที่โลกิเคยมาเล่นเตะบอลด้วยเมื่อหลายปีก่อน

'โตขึ้นเยอะเลย แต่แก้มก็ยังป่องเหมือนเดิม' (1)

#ออลอิซา #คลังฟิคของกานดา

แต่แกก็อย่าลืมคิดไปนะอิซางิ ว่าคนรู้จักของแกที่หวังดีกับแกมาตลอด ก็อยากสบายใจเหมือนกันว่าแกไม่ได้ไปเจอกับคนไม่ดีจริง ๆ"

เป็นครั้งแรกที่อิซางิได้ยินบะโรพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกได้ถึงความจริงจังขนาดนี้ และพอพูดจบแล้ว บะโรก็เดินออกจากห้องตามรินไป โดยที่ทิ้งให้อิซางินั่งตกตะกอนความคิดอยู่แค่คนเดียว (367)

ไคเซอร์พูดแทรกขึ้นมาเสียงดังลั่น จนเนสต้องเดินเข้ามาจับไหล่ให้ใจเย็นลง สุดท้ายแล้วโนอาจึงตัดสินใจเล่าเรื่องอิซางิออกไปให้ไคเซอร์กับเนสฟัง

"ถ้ามันจะไปคบกับบันนี่ ให้มันมาคบกับฉันยังดีเสียกว่า แล้วถ้าให้ฉันเดานะโนอา เรื่องนี้ราวิญโญ่ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องแน่ แกไปจี้ถามมันให้หนักเลย" (357)

ส่วนริน นายไปถีบชิโด้แบบนั้น มันก็ถือว่าทำเกินไปแบบมาก ๆ เลยนะ

มาจับมือขอโทษกันเลย" ว่าแล้วไอคุก็ยื่นมือทั้ง 2 ข้างไปอยู่ตรงหน้ารินกับชิโด้กันคนละทาง

แล้วชิโด้ก็เป็นคนแรกที่วางมือลงไป รินเองก็วางตามลงไปติด ๆ แต่ไม่ยอมหันมามองหน้าอีกฝ่ายเลย

ไอคุจึงยิ้มขึ้นมาก่อนที่จะเอามือของทั้ง 2 คนนี้มาวางซ้อนกันเอาไว้... (347)

ตัวคริสจึงตั้งใจเอาไว้แล้วว่า ตัวเองจะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด

แต่คริสก็ดันลืมไปเสียสนิทเลยว่าพวกเพื่อน ๆ ของอิซางิใน blue lock จะไม่ได้คิดแบบเดียวกันกับตัวเอง...

'ฉิบหายล่ะ ลืมคิดไปเลยเนี่ย!' คริสกรีดร้องขึ้นมาอยู่ภายในใจพร้อมกับพยายามคิดหาทางรอดไปด้วย

แต่ทว่า...

"นายรู้อะไรมาใช่ไหมคริส! บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" (337)

"เหมือนจะส่งไปดูการแข่งขันฟุตบอลที่ต่างประเทศนะ" แล้วฮิโอริก็พูดตอบกลับไป ก่อนที่จะหันไปมองทางอิซางิที่กำลังซ้อมวิ่งอยู่ไม่ไกล

"งั้นเหรอ แค่ไปดูบอลมาจริง ๆ เหรอวะ นึกว่าไปได้แฟนกลับมาด้วย" เมื่อทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงไปเสร็จ ชิโด้จึงวิ่งไปซ้อมต่อทันที

ส่วนฮิโอริกับคนอื่น ๆ ก็พากันหยุดชะงักไปอย่างตกใจ ก่อนที่จะหันมาสบตากันและกันอย่างไม่พอใจ (326)

พออิซางิสามารถทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากเอโกะเสร็จเรียบร้อยแล้ว โนอาจึงมาส่งอิซางิที่สนามบินตามกำหนดการกลับของอิซางิที่เอโกะได้วางเอาไว้

"ถ้าถึงบ้านแล้วก็ส่งข้อความมาบอกกันหน่อยนะอิซางิ" โนอาพูดย้ำขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่พาอิซางิไปเช็กอินเสร็จแล้ว

"ครับ แล้วก็ขอบคุณมาก ๆ เลยนะครับที่อุตส่าห์สละเวลาฝึกไคเซอร์มาช่วยดูแลผมตั้งหลายวันเดี๋ยวถึงบ้านแล้วจะส่งข้อความไปบอกครับ" (306)

และกว่าที่โนอาจะยอมสงบลง คริสก็วิ่งหนีไปทั่วสนามจนขาล้าไปหมด

"โนอา! นี่แกเห็นฉันเป็นลูกบอลรึไง! แกถึงได้วิ่งไล่เตะไม่เลิกเนี่ย!" คริสร้องโวยวายขึ้นมาเสียงดังลั่น แต่โนอาก็ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่นิดเดียว

"ฉันอดทนมาตั้งแต่ตอนอยู่สเปนแล้ว ก็ถือว่ารับเคราะห์แทนราวิญโญ่มันไปด้วยก็แล้วกันนะคริส" (286)

พออิซางิได้อ่านข้อความที่บันนี่ส่งมาให้จนครบทั้งหมดแล้ว เจ้าตัวจึงยิ้มขึ้นมาอย่างดีใจ ที่การหาหมอในครั้งแรกของบันนี่ มันผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

[เก่งมากบันนี่ อยากกอดนายแน่น ๆ เลยเนี่ย]

[แต่เดี๋ยวฉันต้องไปก่อนนะ พอดีโนอากับคริสซังจะพาไปข้างนอกน่ะ แต่ถ้านายมีเรื่องอะไรที่อยากเล่าต่อ นายก็มาพิมพ์ทิ้งเอาไว้ได้เลย เดี๋ยวฉันจะมาตามอ่านเอง] (276)

“ ไง! ฉันชื่อบาจิระ บาจิระ เมงุรุ นายล่ะ? “

“ อิซางิ โยอิจิ ยินดีที่ได้รู้จักนะบาจิระ “

” อือ ๆ ต่อจากนี้มาเล่นบอลด้วยกันนะอิซางิ “

” สองคนนั้นคุยกันสนุกเลยนะ “

ผู้ชายผมสีแดงหวานเดินเข้ามาคู่กับชายผมสีส้มสว่าง

” ไง ฉันจิงิริ เฮียวมะ ข้าง ๆ คุนิงามิ เร็นสุเกะ “

” อืม “

ไม่โอเคมาก ๆ เลยแฮะ พี่อันริอยู่ไหนนะ

“ มิโอกะ ใครใช้ให้เธอมาที่นี่ ”

“ พูดกับคู่หมั้นแบบนี้ไม่ดีนะคะ คุณซาเอะว่างั้นไหมคะ ”

“ น่ารำคาญ จะไปไหนก็ไป ”

“ ไม่ต้องเขินหรอกนะคะ ”

ถ้าเขาคิดว่าหน้าด้านจะดูแย่ไหม เห็นแบบนั้นยังคิดว่าเขาชอบอยู่รึไงนะ

'ฟังไอ้เด็กนี่จ้อไม่หยุด มันก็เพลินดีอยู่เหมือนกัน' แต่บันนี่ก็ยังไม่ได้หมดความรำคาญไปเลยทันที ความรำคาญของบันนี่ที่มีต่ออิซางิ มันค่อย ๆ ลดหลั่นลงมาแทน

"ชอบเตะบอลขนาดนั้นเลยเหรอ?" บันนี่ถามออกไปอีกครั้ง แล้วแววตาของอิซางิก็เปล่งประกายขึ้นมา จนมันทำให้บันนี่รู้สึกได้ว่าความสดใสของอีกฝ่ายมันช่างเจิดจ้าเกินไปเสียจริง ๆ (13)

What if ถ้าหากว่าบันนี่หมดแพชชั่นที่จะเตะบอล มาเจอกับอิซางิที่มีแพชชั่นในการเตะบอลเกินร้อย มันจะเกิดอะไรขึ้น?

บันนี่ก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าตัวเองรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้ง ๆ ที่ตัวบันนี่เองก็มีความใฝ่ฝันว่าจะเป็นนักบอลอันดับ 1 ของโลกมาตั้งแต่เด็ก ๆ (1)

#ออลอิซา #คลังฟิคของกานดา