"You're hopeless" ว่าแล้วส่ายหน้า อยู่ในแดนสวรรค์ที่อาหารอร่อยทุกอย่างแล้วยังจะเลือกกินอีก

ก่อนจะยักไหล่ตอบ "I'm not even that hungry anymore. Just bored" ตบไหล่อากิมิทสึดังปึกให้ไม่คิดมากไปทีนึงแถม

"รีบกลับไปร้านสะดวกซื้อป่ะ เดี๋ยวดึกกว่านี้ I have an online TRPG session later"

ว่าแล้วก็หมุนตัวเดินออกไปก่อน

เขายกมือเกาหัว ก่อนจะกลอกตาใส่

"Now you talk like I made of glass, what the f---" ยั้งปากก่อนสบถคำด่าออกมาทัน ก่อนจะเอนตัวพิงพนักพิง

"ช่างแม่ง ไม่เก็ทคนญี่ปุ่นเลยวุ้ย"

รู้น่ะว่าเขาก็คนญี่ปุ่น แต่ไม่ได้โตที่นี่มันไม่เก็ทจริงๆ นี่หว่า

มองหน้าฮิบิกิอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหยิบไม้ถักมาแล้วบอก

"รู้แล้วจะถักอะไร"

แล้ว... เหมือนไหมที่หยิบมาจะสีคล้ายๆ สีผมของเธอ

แต่ไม่น่าเรื่องดี?

คันเงสึ เรียวเฮย์ ll Y.2 ll M-2

อันนี้เขาลงสมัครอะไรกัน? (คาร์พูดค่ะ ผปค.ตั้งใจมาจริงๆ)

: ryohei-omtk.bsky.social

แต่เพราะ คิดว่า รู้จักอีกฝ่ายพอควร จากปกติเขาคงเดินออกไปแล้ว ตอนนี้จะปล่อยไปให้

"แต่ถ้าอยากให้ช่างมัน ก็ได้" เขาว่า

"อย่าให้มีครั้งที่สอง"

ก่อนจะละสายตาที่จ้องอีกฝ่ายไว้ กลับมาทำตัวตามเดิม

แต่สิ่งที่เขาสนใจไม่ได้อยู่ตรงนั้น

เขาพ่นลมหายใจเหมือนหัวเราะ แต่ก็ไม่ใช่

"drop personal information ของคนอื่นโดยบอกปักลวกๆ 'แค่เดาถูกไม่ต้องคิดมาก' It's kinda sound like bullshit, isn't it?"

เอ่ยเชิงถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบ เสียงเขาเย็นชาอย่างชัดเจน ชัดเจนว่าไม่พอใจคำตอบของฮิบิกิแม้แต่น้อย

+

พ่นหายใจอย่างเสียดายเหมือนกัน ก่อนจะยอมแพ้ด้วยและหันกลับออกมาจากประตู

"Well, kinda expected this"

พึมพำๆ ก่อนจะหันกลับมาถามอากิมิทสึอย่างจริงจัง

"นายหิวจนโอกาโกะด้งนั่นน่ากินขึ้นมารึยังล่ะทีนี้?"

เลิกคิ้วข้างนึง ประกอบพรีเซนเทชั่น

พิจารนาสภาพร้านภายนอกแล้วแตะคาง "ทางเดียวที่รู้ได้"

ก่อนที่เซ็นจิโร่จะปล่อยกอากิมิทสึแล้วเดินไปเคาะหน้าร้านเขาเลย

ปึก ปึก ปึก!

"ขอโทษนะครับ! ยังเปิดอยู่ไหมครับ!"

เอ่ยเกือบจะตะโกนไปด้วย ดีที่อย่างน้อยก็ยังมีสามัญสำนึกจะเอ่ยถามในรูปประโยคสุภาพ

(แอร๊ยหัวหน้าห้องละก้อ /เขินบิด(?)

"no" เขาส่ายหัว "ก็ไม่ได้ปิดเรื่องนี้กับใครหรอก"

"เธอแค่... ดูเดาถูกมากเกินไปสำหรับคนที่ไม่เคยถาม และฉันไม่เคยเล่า"

ดวงตาสีม่วงฟ้าจ้องเข้าไปในตาของอีกฝ่ายแข็งราวกับหน้าผา ราวกับแอ่งน้ำนิ่ง แขนยกขึ้นมาเท้าคางราวกับทำท่าทางสบายๆ แต่บรรยากาศกลับขัดกัน

"sounds too much like a coincident yeah?"

"Bold of you to assume I have any Ramen at home"

...ในบ้านไม่มีอะไรสักอย่าง...

ก่อนจะเดินไปตามทางพร้อมลากอากิมิทสึมาด้วยด้วยความมั่นใจ

ทางกลับบ้านไม่ยากเท่าไหร่ แต่ทางไปร้านนั่นต่างหากคือทางไหน มีอยู่สองสามจังหวะที่เขาต้องหยุดนึกก่อนจะเดินเปลี่ยนทิศ แม้ไม่ได้เสียเวลามาก แต่ถ้าดูแมพแต่แรกคงไวกว่านี้

จนมาถึงแล้ว....?

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรก่อนหน้า ประโยคสุดท้ายทำให้ชะงัก

เขาหันไปมองฮิบิกิตรงๆ สีหน้านิ่งเฉยไม่รู้ว่ารู้สึกอะไร หรือกำลัง รู้สึก แต่ยังไม่แสดงออก

เขาถามเสียงเรียบ "รู้ได้ยังไงว่าเป็นพี่ชาย?"

ถ้าหันไปดูในกระจกข้างหลังอีกที เงาเด็กน้อยอายุห้าขวบหายไปแล้ว

(😭ถ้าทำแล้วห้องสะอาดผมยอมแน่คับ5555 คุรอิโนริมาแต่งกันน /ดึง)