"หลง?"

"อ้อ...มาสิ​ เดี๋ยวฉันพาไป​ เธออยู่ห้อง1ใช่ไหม"

เพราะไม่เห็นรายชื่ออีกฝ่ายอยู่ห้องเดียวกันเลยจะพาไปหากลุ่มเพื่อนอีกห้อง​ ก่อนชะงักแล้วมองเพื่อนสาว

"เธออยากไปหาเพื่อนหรือเปล่า​ หรืออยากอยู่ตรงนี้?"

"ดีขึ้นครับ​ 'ขอโทษ' ลองอีกทีสิ"

พูดชัดเจนอีกครั้ง​ให้เป็นตัวอย่าง​ ปกติก็ไม่มาอธิบายแบบนี้เท่าไหร่หรอก

"แล้วพี่เรียวไม่ต้องไปหาเพื่อนเหรอ?"

พอมานึกดูอีกที​ อีกฝ่ายมานั่งเหม่อตรงนี้นี่นา

“ไม่เป็นไรครับ เรียวใช่ไหม ผมจำได้ว่าเป็นรุ่นพี่น่ะ”

ได้ยินแล้วอดจะขัดใจไม่ได้นิดหน่อย ถึงจะเป็นต่างชาติก็เถอะ เพราะงั้นถ้าแนะนำไปน่าจะดีกว่า

“แล้วก็วิธีออกเสียงคุณน่ารักดีนะ แต่ว่าคำว่า‘ขอโทษ’ ออกเสียงแบบนี้น่ะ“

“อือหึ”

รอยยิ้มพอใจแต่งแต้มใบหน้า นับว่าอีกฝ่ายยังพอจำเขาได้ ถึงจะแค่นามสกุลก็เถอะ เลยแสร้งออกแรงดึงเพื่อนสาวเข้ามาหน่อย

“ฉันนึกว่าเธอจะลืมแล้วซะอีก ว่าแต่เธอมาทำอะไรตรงนี้กันทสึคุโยมิ“

”คนอื่นเขาอยู่ตรงนั้นกัน“

"ทำหน้าเหมือนเจออะไรมา"

โทมะกอดอกยืนมองเพื่อนร่วมชั้นปี​พลางยิ้มบางให้ก่อนเดินเข้าหาอีกฝ่าย

"สวัสดี​ จำฉันได้ไหม"

ยื่นมือออกไปทักทาย​เพื่อนร่วมชั้นปี​ แถมยังเป็นเด็กที่เคยเจอที่ศาลเจ้าที่คุณย่าเคยพาไปอีก

"สาวๆที่ตามนายยังไม่พอ?"

เลิกคิ้วมองเรย์อย่างสงสัย​ เพราะตอนนี้หมอนี่เจ้าชู้จนต้องหลบที่ห้องเขาแล้ว

"ห้องฉันไม่ใช่หลุมหลบภัยของนายนะเรย์"

ชั่วขณะก็รู้สึกสงสารหมอนี่เหมือนกันแหะ

'ชั่วขณะ'น่ะ

"ปีสองแล้วนายหัดจริงจังกับสาวๆบ้างเถอะ​ ฉันอยากเห็นแฟนนาย"

(ปัก)​

"ความลับ"

ยิ้มแบบที่ชอบทำเวลามีอะไรน่าสนใจ​ มองไม่ทันหรอก​ เขาพับส่งไปแล้ว

"ฉันถึงแปลกใจนิดหน่อยที่นายลง​รอบที่ไม่มีฉัน"

"ไม่งั้นเราคงได้แข่งกันอีก"

ชื่นชอบการแข่งทั้งคู่นี่นะ​

"นายล่ะ​ รอบนี้เตรียมตัวมาดีนี่"

คล้ายชื่นชม​ แต่ก็ไม่ในตัว​ โทมะหมายความตามนั้นจริงๆ

โทมะเห็นคนคุ้นเคยหาเสียงแล้ว​ แน่นอนว่ากระดาษลงคะแนนของเขา

'ความลับ'

เรย์เป็นทั้งเพื่อนสมัยเด็ก​ แล้วก็คนที่ตีกันเป็นประจำ​ เพราะงั้นใบคะแนนเขาถึงเป็นความลับยังไงล่ะ

แปลกดีที่เห็นหมอนี่ลงสมัครหัวหน้าห้อง​ในรอบที่เขาไม่ลงน่ะ​