" เราลุยล่ะนะ ! "

ด้วยความเบียวในตัวที่กำลังปะทุ เธอไม่รอผู้ใหญ่ตอบตกลง กลับกันเธอออกตัววิ่งตรงเข้าหามัน

ปลาแซลม่อนในมือซ้ายออกแรงเขวี้ยงใส่ เข้าที่ใบหน้ามันตรงๆโดยหวังให้มันเป็นตัวล่อ จังหวะเดียวกันนั้นเธอพุ่งเฉียงไปทางขวามือของมัน โดยในจังหวะที่ผีร้าย ทำการปัดรึทำอะไรกับแซลม่อนสำเร็จ

ซือฮั่น จะพุ่งเข้ามาทางขวามือพร้อมทั้งกระโดดเอาถังใส่น้ำแข็ง

ครอบหัวมัน

" ห่าว ! "

" เพราะถ้าหากพยายามหาวิธีโจมตีไปในขณะที่ "

" มันสามารถโจมตีเราต่อไปได้ เราเกรงว่ามันคงจะเสียเวลาไปหน่อย "

" ดังนั้นเราขออาสาที่จะเข้าประชิทมันเองและท่านก็หาวิธีโจมจีทะลุเกราะมัน "

" เป็นอันตกลงไหม ? "

เธอเอ่ยออกมาด้วยท่าทางที่ผ่อนคลาย ในตอนนี้เธอ คว้าถังน้ำโลหะเปล่าๆมาถือในมือขวา ส่วนมือซ้ายเธอก็หยิบปลาแซลม่อนสดขนาด เท่าขาเธอมา

+

" โอ้ว แสดงว่าท่านคือ เซ็นเซย์ใช่ไหม ? "

ซือฮั่น มองไปที่เซ็นเซย์ก่อนจะเอ่ยทัก แม้เธอจะไม่รู้ว่าชายตรงหน้าสอนห้องไหน แต่ดูจากปฏิกิริยาต่อเธอและคำพูดก็น่าจะเดาออกไม่ยาก

ซือฮั่น ตอบสนองต่อก้อนอิฐที่ปามาอย่างไม่ยากเย็นนัก เธอก็แค่เคลื่อนไหวตามเซ็นเซย์ไปแบบติดๆ

" ถ้าจะทำลายเกล็ดเลยอาจจะยาก "

" ดังนั้นเราอยากจะเสนอท่านว่า "

" ลองกำจัดจุดอันตรายก่อน "

+

ซือฮั่น มีทักษะการต่อสู้ระยะประชิดที่ยอดเยี่ยมดังนั้นจึงเป็นเรื่องไม่ยากที่เธอจะอ่านการโจมตีออก ครานั้นเธอที่เธอหันข้างหลับไปได้ เธอไม่เพียงแค่ปล่อยให้มันตั้งตัว กำปั้นขวายกขึ้นข้างลำตัวก่อนจะออกแรงหวดหมัดพรชำระ

อัดเข้าไปที่หน้าท้องของ โยไคแบบเต็มแรงด้วยพละกำลังกายที่มหาศาลของเธอ

" นี้น่ะคือหมัดของ จักรพรรดินียังไงล่ะ! "

ขณะเดียวกันเธอก็รีบถอยตัวไปยืนข้างๆกับตัวของ ฮันเซ็นเซย์

เธอมองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องทำอย่างไร การพุ่งตรงกัดเธอย่อมทำให้ ไทเฮาคนนี้มองทิศทางการโจมตีออก แม้จะไม่รู้ว่าจะกัดตรงไหน แต่แค่รู้ว่ามาจากทางไหนก็มากพอจะทำให้เธอหาทางหลบได้

" โอหังนักนะ ! "

เท้าขวาก้าวถอยเฉียงไปทางซ้ายมือ พร้อมกับลำตัวขวาที่ดึงหลบตาม เป็นการหันลำตัวด้านขวาชักหลบไปด้านหลัง และหันข้างซ้ายเข้าหา เป็นการเบี่ยงลำตัวหลบออกจากระยะของปาก ไปแบบเฉียดฉิว

+

ทันทีที่เธอปรากฏตัว ร่างของอุเมียวโบก็พลันดิ่งตรงมาหาเธอด้วยความเร็วสูง โดยไม่มีสัญญาณบอกกล่าว ซือฮั่้น กวาดสายตามองทุกการเคลื่อนไหวตรงหน้า ในเมื่อพุ่งตรงมาแบบนี้นั้นแหละคือสัญญาณบอกกล่าว

| ครืดดด- โป๊ง! |

ครานั้นเธอเปิดใช้งานมาบุฉับพลัน พรถูกส่งกระจายไปทั่วทั้งร่าง เปลี่ยนกายเธอให้เป็นดั่งมาบุที่สามารุโจมตี โยไคตนนี้ได้

++

" อะไรกันแบบนี้ไปไม่เป็นงั้นหรอ ? "

เธอท้าวเอวมองอีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆเดินเข้ามาหาแบบช้าๆ

" เราไม่ต้องการขนมหรอกนะ แต่เราต้องการอำนาจ "

" เอาอำนาจเราไปเผยแพร่ะซะ "

" วังหลัง "

" ในเมื่อเจ้าค่อนข้างถูกใจข้าระดับนึง "

ซือฮั่น กล่าวก่อนจะค่อยๆหันหน้ามาหาในสภาพที่ ยกยิ้มอ่อนๆมุมปากและเนื้อตัวมอมแมมอย่างกะไปฟัดกับหมาที่ไหนมาซักที เธอยื่นมือขวามาให้คุณ แต่คราวนี้เป็นการขอจับมือแทน

" นับแต่นี้เจ้าจะเป็น "

" วังหลัง ของข้า! "

จินตนาการว่ามี เอฟเฟคลมพัดเท่ห์ๆ ละดอกโบตั๋นค่อยๆลอยลงมาจากด้านหลัง

" ผิดแล้วล่ะสาวน้อย "

" เจ้าอาจจะลองปุถุชนเบาปัญญาคนอื่นได้ "

" แต่หรอกไทเฮาคนนี้ไม่ได้หรอก ! "

เธอเอ่ยออกมา ก่อนจะค่อยๆปล่อย หลัว ลงพื้นแบบเบามือและค่อยๆหันหลังให้ พร้อมๆกับฟีลเตอร์จินตนาการที่มีแสงสีทองเปล่งด้านหน้า ราวกับจักรพรรดินีอันยิ่งใหญ่กำลังกล่าวสุทรพจน์

" หลัว ชิออน . . เป็นเพียงแค่ต้นอ่อนปี 1 เองสินะ "

"ข้า- โยชิคาวะ ซือฮั่น ปี3 "

++

" . . . "

ซือฮั่น ชำเลืองตามองทุกรายละเอียดบนร่างกายของหญิงสาว ขณะเดียวกันเธอก็ค่อยๆยกมือขวาคว้าไปที่ร่างเล็กที่พิงไปกับต้นไม้ เธอออกแรงยกทั้งร่างบางขึ้นมาด้วยแขนเพียงข้างเดียว

" กล้ามากนะที่จะพยายามตบตาข้าคนนี้ "

" ตอนแรกว่าจะให้เจ้าเป็นกงจู่อีกคน "

" เจ้าคิดหรอว่าการที่ตกลงจากต้นไม้ แค่นั้นจะทำเอาอาการเจียนตายได้ "

++

( ++ ค้าบ )

เลือก B

ร่างของไทเฮาสาว หลังจากรับรู้ถึงวิญญาณก็รีบบึ่งตรงมาที่เกิดเหตุทันที ด้วยการแต่งกายชุดนักเรียนและมาบุทั้งสองชิ้น ประกอบด้วยแหวนที่สวมไว้ตลอด และดาบจีนที่สะพายไว้ในกระเป๋าเคนโด้ที่พาดบ่าตัวเองเอาไว้

" เหมือนจะมีภูติผีไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงสินะ ! "

" เจอไทเฮาผู้นี่แล้ว เจ้าจงถอยกลับไปซะ นี้คือคำเตือน! "

" เจ้าบาดเจ็บตรงไหนไหม ? "

เธอค่อยๆลุกขึ้นมา มีสภาพมอมกว่าอีกคนมากโข จนตอนนี้ดูเหมือนผีจริงๆด้วยซ้ำ

ขณะเดียวกันเธอก็เดินไปหาอีกฝ่าย พร้อมกับยกยิ้มให้และตบไหล่เบาๆ

" เธอมีนามว่าอะไรกัน ปุถุชนเอ๋ย ~ "

" ฮ่า! ฮ่าา ! "

" แบบนี้ถือว่าเบาสุดแล้ว ~ "

เธอยืนมองร่างของหญิงสาวที่ล่วงหล่นลงมา ' ตุ๊บ ' ร่างกำยำมอง ดรุณีร่างเล็กที่หล่นมายังตัวเธอโดยตรง ซือฮั่น ผายมือทั้งสองข้างออก

เคลื่อนตัวเข้าบังร่างเล็กไว้ การปะทะเกิดขึ้น สองมือเคลื่อนโอบตัวของ หลัว เอาไว้โดยใช้ร่างตัวเองบังหญิงสาวเอาไว้ ไม่ให้ได้รับบาดเจ็บ

" ดีแต่ไหนแล้ว ฉันไม่ได้เอาขวานมาตัดต้นไม้ โดยตรง "

+

" ถูกต้องแล้ว "

" รึเธออยากเป็นผู้ติดตามล่ะ ? "

ใช่แล้วล่ะ เบียวขั้นสุดเลยเธอคนนี้

" ลูกครึ่งน่ะ ! "

" พูดได้ถูกใจมากปุถุชน ~ "

มาชมแบบนี่ ซือฮั่น รู้สึกฮึกเหิมขึ้นกว่าเดิม จนรูม่านตาขยายแบบเห็นได้ชัด !

" หึ ✨ "

เธอแสดงออกด้วยท่าทางว่าตอนนี้กำลังอารมณ์ดี ก่อนที่จะเดินกันไปเรื่อยๆ

" จบอีเว้นนี้เรามา "

" วอร์มมาบุกันหน่อยไหม ? "

" เป็นนักปราบผี ก็ต้องพร้อมเสมอ ! "

เธอเอ่ยออกมาก่อนจะค่อยๆ ตั้งท่าคาราเต้อีกครา เหมือนรอบนี้เธอจะขู่ๆให้ชายหนุ่ม กลัวเท่านั้น

" ก็เจ้าเหมาะขันทียังไงล่ะ ~ "

" จูเลี่ยนเอ๋ย ~ "

ซือฮั่น พูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะชี้ไปที่อีกฝ่าย

" รอดไปได้ เจ้าจงไปเผยแพร่บารมีของเราซะ ! "

" จิ๊จิ๊ — ปู้ห่าว ! "

" ดูไม่ได่เลยนะขันที ! "

ซือฮั่น ค่อยๆเดินมายืนตรงหน้าก่อนจะชายลงมามองด้วยแววตาอาฆาต จริงๆเธอแค่หยุดทำตาเหลือกไม่ได้

" เป็นถึงขันทีของข้า เจ้าอย่าทำตัวอิดออดแบบนั้นสิ "

" ลุกขึ้นมา "

" ยังไงซะ ปุถุชนแบบเธอก็ต้องการ "

" บารมีไทเฮา อย่างข้าอยู่แล้ว ! "

เธอเอ่ยออกมา ก่อนจะค่อยๆบิดข้อมือยืดเส้นยืดสาย ราวกับว่าเธอเตรียมที่จะออกแรง ยังไงอย่างงั้น

" โอหัง ! ข้า- ฉันแค่แต่งเป็นผีเหอะ ! "

" ส่วนฉันน่ะนะ ระหว่างเดินทางมาก็ได้ใช้กำปั้นสองข้างนี้ ปัดเป่าภูติผีไปได้พอตัว "

" เท่ากับว่าฉันแต้มนำ ! "

" ช่างเป็นคำพวดที่ดูเกินจริงไปหน่อยสำหรับ อิสตรีที่มีขนาดตัวต่างจากฉันเกือบเท่านึง "

" วิ่งระยะทางแค่นี้ไม่เหนื่อยหรอก สำหรับเธอน่ะ "

" เธอแค่คร้านเท่านั้นเอง "

ซือฮั่น เอ่ยออกมาพร้อมกับยกรอยยิ้มอ่อนๆออกทา หากเป็นรุ่นน้องคนอื่นอาจจะโดนเธอวิ่งใสแล้วแต่คนนี้กลับน่าสนใจน่ะสิ !

" ซือฮั่น ฉัน โยชิคาวะ ซือฮั่น "

" ยินดีที่ได้รู้จักนะ ! "

" ปุถุชนเอ๋ย ~ "