(อยากได้เมดหรือพ่อบ้าน😋)

(วิเวียนเวสวูด)

(สวยจัง!)

(เด็กจิ๋วของคุมลุงงง)

“ก็แค่พูดเผื่อไว้น่ะ“

ความเห็นของอีกฝ่ายนับว่าถูกต้องแล้ว ถ้าเจอขึ้นมาไม่รับประกันหรอกว่าเราจะสู้ได้ ตัวเลือกการหนีดูจะเป็นไปได้ที่สุด

“ฉันว่าที่น่ากังวลคือนายจะวิ่งสะดุดล้มรึป่าว”

ท่าทางลุกลี้ลุกลน ใบหน้าที่เริ่มซีดเผือด บางทีจุดหมายปลายทางอาจจะเป็นบูธพยาบาลมากกว่า

อีกนิดเดียวก็จะถึงจุดเส้นชัยแล้ว

(/หลับสายตา อม)

(อยากจับหอมหัว)

(น่ารักกกก🥰)

กระโดดถีบเลยหรอ

“ฉันเองก็นึกว่ามีเนโกะมาตะหลุดมาวิ่งเล่นแถวนี่ซะอีก”

“เกือบจะปัดเป่าแล้วมั้ยล่ะ”

มิซูกิใช้มือขวาตบเบาๆที่กระโปรงบริเวณตำแหน่งของต้นขา ใช่ เธอซ้อนมาบุไว้ตรงนั้น

ใบหน้าเรียบนิ่งเอ่ยเช่นนั้นทำให้เธอดูเหมือนจะเอาจริง แต่เปล่าเลยเธอแค่หยอกล้อเท่านั้น

“อื้ม พยายามเข้านะ”

ใบหน้าเรียบนิ่งโบกมือลาอย่างเอือยๆ พลางคิดถึงประโยคที่ว่า ‘จะไม่ทำให้นามสกุลคุสุริเลือนหาย’ นี่มันจะออกมาในความหมายแบบไหนกันนะ

(ขอบคุณที่มาแจมโรลนะค้าบบ)

“จิน ได้พกมาบุมารึเปล่า”

เธอถามไว้เผื่อเกิดเหตุไม่คาดคิด โชคดีที่เธอพกติดตัวไว้อยู่แล้ว

“ถ้าเจอซามุไรนั้นจริงๆเราต้องปัดเป่ากันเองแล้วล่ะนะ”

ใบหน้าเรียบเฉยพูดขึ้นในขณะที่กำลังวิ่ง โดยไม่ปรากฎความเหน็ดเหนื่อยให้เห็น

“เอ่อ..”

มิซูกิครุ่นคิด จริงๆเธอควรอยู่ประจำจุดนี้ แต่พอมองไปยังเพื่อนที่ยืนสั่นขอร้องอยู่ตรงหน้าก็ทำให้คิดว่า จะรอดไปถึงเส้นชัยมั้ย

เรื่องผีซามุไรนั้นก็คาใจ ถ้าปล่อยไปคนเดียวอาจจะแย่เอาก็ได้

“เอางั้นก็ได้”

ไว้เดินกลับมาอีกแล้วกัน

“ไปกันเถอะ”

มิซูกิไม่มีสัมภาระอะไรที่ต้องหยิบไป พอพูดจบเธอก็ออกวิ่งไปตามเส้นทางช้าๆให้อีกฝ่ายได้ตามทัน