กระโดดถีบเลยหรอ

“ฉันเองก็นึกว่ามีเนโกะมาตะหลุดมาวิ่งเล่นแถวนี่ซะอีก”

“เกือบจะปัดเป่าแล้วมั้ยล่ะ”

มิซูกิใช้มือขวาตบเบาๆที่กระโปรงบริเวณตำแหน่งของต้นขา ใช่ เธอซ้อนมาบุไว้ตรงนั้น

ใบหน้าเรียบนิ่งเอ่ยเช่นนั้นทำให้เธอดูเหมือนจะเอาจริง แต่เปล่าเลยเธอแค่หยอกล้อเท่านั้น

“อื้ม พยายามเข้านะ”

ใบหน้าเรียบนิ่งโบกมือลาอย่างเอือยๆ พลางคิดถึงประโยคที่ว่า ‘จะไม่ทำให้นามสกุลคุสุริเลือนหาย’ นี่มันจะออกมาในความหมายแบบไหนกันนะ

(ขอบคุณที่มาแจมโรลนะค้าบบ)

“จิน ได้พกมาบุมารึเปล่า”

เธอถามไว้เผื่อเกิดเหตุไม่คาดคิด โชคดีที่เธอพกติดตัวไว้อยู่แล้ว

“ถ้าเจอซามุไรนั้นจริงๆเราต้องปัดเป่ากันเองแล้วล่ะนะ”

ใบหน้าเรียบเฉยพูดขึ้นในขณะที่กำลังวิ่ง โดยไม่ปรากฎความเหน็ดเหนื่อยให้เห็น

“เอ่อ..”

มิซูกิครุ่นคิด จริงๆเธอควรอยู่ประจำจุดนี้ แต่พอมองไปยังเพื่อนที่ยืนสั่นขอร้องอยู่ตรงหน้าก็ทำให้คิดว่า จะรอดไปถึงเส้นชัยมั้ย

เรื่องผีซามุไรนั้นก็คาใจ ถ้าปล่อยไปคนเดียวอาจจะแย่เอาก็ได้

“เอางั้นก็ได้”

ไว้เดินกลับมาอีกแล้วกัน

“ไปกันเถอะ”

มิซูกิไม่มีสัมภาระอะไรที่ต้องหยิบไป พอพูดจบเธอก็ออกวิ่งไปตามเส้นทางช้าๆให้อีกฝ่ายได้ตามทัน

หญิงสาวหันไปมองเส้นทางไปต่อสลับกับคนตรงหน้า กลัวขนาดนี้มาวิ่งได้ก็ใจกล้าเหมือนกันนะ

”จะไปต่อรึป่าว?“

หญิงสาวทำสีหน้าครุ่นคิดที่ถึงแม่ว่าจะเป็นสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม

“ไม่เห็นนะ”

เธอทิ้งช่วงไปครู่นึง

“แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึก”

ก่อนจะทอดสายตามองไปยังทางที่จินวิ่งมา ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่อยากสู้หรอก

“ที่ไม่เจออาจจะเป็นเพราะยันต์ละมั้ง”

ถึงแม้ว่าจะปัดเป่าไปแล้วจำนวนนึง แต่ก็ไม่รับประกันว่าจะมีวิญญาณดวงอื่นมาก่อกวน เลยต้องติดยันต์กันไว้ตามเส้นทางวิ่งพวกนี้

“ถ้ายังอยู่ในเส้นทางวิ่งก็ไม่เป็นไรหรอก”

มิซูกิมองคนที่กำลังเอามือเปื้อนปัดเศษดิน เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าที่พกติดตัวยื่นให้พร้อมพลาสเตอร์ปิดแผล

”อ่ะ เอาไปเช็ดหน้าสิ“

เอามือเปื้อนดินไปเช็ดเดี๋ยวเชื้อโรคก็ติดแผลหรอก พลาสเตอร์นี่เธอเตรียมไว้เผื่อ

”ไม่ต้องขอโทษเรื่องเสียงดังหรอก“
”ปฏิกิริยาปกติจะตาย“

แต่งตัวมาเป็นผีมาหลอก ก็อยากให้คนตกใจอยู่แล้ว

“ว่าแต่”
“นายพูดว่าใครตามมานะ?”

(ฟุยุกิ มิซูกิ ค่าา)

“ได้ ไว้มาซ้อมด้วยกัน”

ฟังเสียงรุ่นน้องเล่าเรื่องของพี่ชายตัวเองแจวๆ รับรู้ได้ถึงความร่าเริงสดใสเต็มเปี่ยม
ได้ยินว่ารุ่นพี่สบายดีก็โอเค

“ก็เป็นที่รู้จักของใครหลายคนน่ะนะ“

”ไว้ตอนปฐมนิเทศจะแวะไปหานะ“

“อ๊ะ”

ที่พูดมาก็ถูกแหละ แต่เราไม่น่ากลัวเลยหรอ

“โชคดีนะ”

เธอพูดไล่หลังตามไป ไม่รู้ว่าได้ยินรึป่าว รุ่นน้องปีนี้เก่งเหมือนกันนะเนี่ย

“ระ หรอ”

เธอเกาแก้มเบาๆ มาได้ยินวีรกรรมของตัวเองจากปากรุ่นน้อง แถมยังเป็นน้องของรุ่นพี่อีก รู้สึกแปลกๆชะมัด

“ได้สิ”

เธอชูสองนิ้วขึ้นมาแทนการยิ้มกว้าง ดูเหมือนมันจะกลายเป็นท่าประจำของเธอไปแล้ว

“ฮิโรโตะเซมไป สบายดีมั้ย?”

(หนูแต่งออกมาดีมั้ยคะ)

(หนุเก่งมั้ย✨)

“ช่วย..ช่วย ฉัน ที”

“ช่วย..ด้วย”

คิดบทไม่ออกเลยเอาแต่พูดประโยคเดิม มิซูกิค่อยๆก้าวเดินไปอย่างช้าๆ

“มอง..ไม่..เห็น”

พยายามคีพลุคสุดความสามารถ

มิซูกิหันไปตามเสียงเรียก สายตาประหลาดใจกับความสูงที่เกือบเท่าบ้านชั้น 2

“ไคยะเองก็ แต่งเต็มที่เหมือนกันนี่“

เต็มๆเลยล่ะ

”แต่งเป็นอะไรหรอ“

เธอพูดพลางชู 2 นิ้วอย่างเอื่อยๆ