"อื้ม งั้นเอาลูกกวาดซักหน่อยมั้ย"
คุนะฮาชิเผยมือที่กำหลวมๆแล้วแบให้ดูราวกับว่าเขาเตรียมเอาไว้ให้เด็กหนุ่มเลย มีลูกกวาดหลากสีจำนวนนึงอยู่ในนั้น

"เดินล่นแล้วก็อย่าหักโหมมากไปนะ ถ้ามีเรียนคาบผมแล้วไม่ไหวก็บอกได้นะครับ"

"*ซ้อมกีฬา...แล้วก็ทำแผน...."

เสียงพัมพึมเบาๆที่เขาพูดกับตัวเองพร้อมกับหันหน้าไปมองวิวแทนที่จะเป็นชิโนมิยะเหมือนจะมีเรื่องให้คิดอยู่ แค่เขาพูดกับตัวเองเบามากๆ

"ไปเข้ายิมครับ"
เห็นจากกระเป๋าแล้วเจ้าตัวเลยบอกว่าจะไปทำอะไร ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนัก

"แล้วคุณหล่ะ จะไปไหนต่อเหรอครับ?"

เขายิ่นมือคล้ายกับว่ากำลังจะถามหรือมอบอะไรบางอย่าง ในขณะเดียวกันเสียงที่อยู่ใต้มือก็พอจะเดาได้ว่าเขามีอะไรจะมอบให้แน่ๆ....

(แวะมาบวกครับ)

"หืม?"

ดวงตาสีชมพูแดงที่ชำเลืองมองด้วยความรู้สึกคุ้นเคย ไม่นานก็มองสำรวจ

วันนี้เขาเองก็แต่งกายในชุดวอร์มพร้อมกับกระเป๋าสะพายราวกับว่าพึ่งกลับหรือเตรียมตัวที่ไปออกกำลังกายยังไงยังงั้น

"สวัสดีครับ~"
ทว่าน้ำเสียงที่ผ่อนคลายและรอยยิ้มบนหน้าก็ทำให้บรรยากาศดูเป็นมิตรขึ้นมา

(........นานไปนะครับ ถ้าไม่มาสอนเดียวผมจะไปหาคุณเอง!)

(โดดสอนงั้นเหรอครับ.....หื้ม)

(ขอลองเทสดูนะครับ!)