กระเทาะขวดแก้วพอให้ไซริงค์ 10 ผ่านเข้าไปได้ แล้วจึงดูดยาจนเต็มไซริงค์ พ่นเข้าไปทั้ง 10 ml ในช่องว่างระหว่างฟันหน้ากับฟันกรามของหนูที่พอเห็นได้จากการโดนกัด โดยเริ่มจากหนูที่กัดแขนก่อน

เขาเชื่อว่าหนูก็คงไม่ต่างจากคนหรอก ต่อให้ตัวใหญ่ขนาดนี้ แต่ lidocaine แค่เกินโดสไม่เท่าไรก็ทำให้เกิดพิษได้จนถึงชีวิต ซึ่งช่องปากนั้นก็เป็นจุดดูดซึมที่ดี

หรืออย่างน้อยที่สุด แค่มันอ่อนแรงจนปล่อยเขาก็พอ

คิโยฮารุล้มคะมำลง ยาฉุกเฉินและอุปกรณ์การแพทย์ที่อยู่ในกระเป๋าเขาเทกระจาดลงมาระเนระนาดด้วย โชคร้ายที่บางขวดแตกบ้าง แต่บางขวดก็แค่ร้าว

“อึก..”

ขาและแขนของเขาเจ็บไปหมด แต่เขาก็พยายามตั้งสติ จนกระทั่งเห็นขวดยา Lidocaine 50 ml ซึ่งเป็นยาชาที่มีติดในกล่องผ่าตัดเบื้องต้นที่อยู่ในวิชาเรียนกลิ้งผ่านหน้ามา

จังหวะนี้แหละ!!

คิโยฮารุหยิบไซริงค์ 10 ml ที่กลิ้งออกมาจากถุง

เพราะงั้นแม้เขาจะไม่ได้มีพละกำลังมากด้วยข้อจำกัดทางร่างกาย แต่คิโยฮารุเข้าไปให้ใกล้พอให้ผู้เคราะห์ร้ายอยู่ในรัศมีตะเกียง

เขามีเวลาสิบวินาทีให้เจ้าคิวโซตารพร่าจนมองไม่เห็นเขากับผู้เคราะห์ร้าย จึงใช้โอกาสนั้นพ่นสเปรย์ไล่หนูเฉพาะกิจใส่ตาของมันไม่ยั้ง หวังให้มันถอยออกไปก่อน

“ฮันเซนเซ-” คิโยฮารุหันไปเรียกคนข้างกายที่ไร้ความใยดีที่เห็นมนุษย์กำลังตกอยู่ในอันตรายเลยแม้แต่น้อย

จุดนี้เขาจึงโทรศัพท์ส่งพิกัดตัวเองให้ @kouhei-omtk.bsky.social พิมพ์คร่าวๆ แค่ว่า ‘รีบมาด่วนเลย’ โดยไม่เสียเวลาอธิบาย

อย่างไรคิวโซมันก็ ‘เคย’ เป็นหนูมาก่อน ประจวบเหมาะกับที่เขาซื้อสารสกัดสะระแหน่มาพอดี เขาจึงเทมันครึ่งนึงใส่ลงขวดแอลกอฮอล์สเปรย์ เขย่ามันให้เข้ากัน

“เดี๋ยวก่อนซี ใจเย็นๆ นะ” คิโยฮารุมิวายหัวเราะกับท่าทางอีกฝ่าย ก่อนจะหันมาจัดปกเสื้อและหลายๆ อย่างให้เรียบร้อย ก่อนจะแบมือขอเข็มกลับในกระเป๋าอีกฝ่าย

”ติดเข็มกลัดด้วยสิ วันแรกทั้งที แต่งให้เต็มยศไปปฐมนิเทศหน่อยดีกว่าเนอะ“

คิโยฮารุกำลังซื้ออาหารทะเลสำหรับเตรียมกลับไปทำอาหารเย็น พอได้ยินเสียงโหวกเหวกและเห็นฝูงชนที่วิ่งกรูกันไป เขาจึงหันมองไปยังทิศทางตรงข้าม

เขาพบหนู... แต่มันไม่ใช่หนูธรรมดา มันมารวมกันเป็นฝูง แถมตัวเกือบเท่าโกเด้นรีทิฟเวอร์ด้วยซ้ำ

“เอายังไงดีน้า”

คิโยฮารุหัวเราะแห้ง เขากางพัดออกมา อย่างน้อยที่สุดด็ควรเข้าไปดูสถานการณ์ด่อนเพื่อดูว่ามีใครบาดเจ็บไหม

(ขอแวะมาปักก่อนนะคะ)

(ขอบคุณเช่นกันนะคะ สนุกมากๆ เลย ไผหยิบถังดับเพลิงด่วนค่ะ555555)

คิโยฮารุที่ตื่นอยู่ก่อนนานแล้วได้แต่ชะโงกหน้าดูความตึงตังของอีกคน

เพราะรู้อยู่หรอกว่าคงจะตื่นสายแน่ๆ ก็เลยทำข้าวปั้นกับชาเขีนวเย็นเตรียมไว้แล้วน่ะสิ

“อย่าลืมหยิบข้าวเช้านะ ถ้าลืมตั้งแต่วันแรกผมไม่ส่งตรงถึงที่เน้อ”

“ผมแจ้งผ่านแชทกลุ่มแล้วล่ะ อีกเดี๋ยวก็คงมีคนมาช่วยจัดการตรงนี้”

คิโยฮารุนึกแปลกใจที่อีกฝ่ายปีนป่ายได้เก่งขนาดนั้นแม้จะใส่รองเท้าเกี๊ยะ เจ้าตัวมองผู้เป็นอาจารย์ค่อยๆ เดินลับสายตาไป ก่อนจะกล่าวคำลา

“ไว้เจอกันครับ”

หลังจากนี้คงต้องจัดการกับไฟซึ่งดูจะเป็นงานใหญ่กว่าเดิมซะแล้วล่ะ

(เก็บไว้ซื้อวัตถุดิบทำข้าวปั้นให้โคเฮคุ--)