บรรยากาศมันสบายกว่าตอนแรกเยอะ เหมือนแค่เดินเล่นคุยกันเฉย ๆ ไม่ใช่ต้องเร่งรีบไปไหน

“แล้วเอย์มิจังล่ะครับ”
เขาเอียงคอถาม น้ำเสียงฟังดูเป็นกันเองกว่าที่คิด
“วันแรกแบบนี้ ตื่นเต้นไหม หรือมีอะไรที่อยากรู้เป็นพิเศษรึป่าวครับ?”

สายตาเขามองไปข้างหน้า แต่ก็ยังเหลือบกลับมาดูสีหน้าเธอเป็นระยะ

ก็ไหน ๆ ได้เจอเพื่อนสนิทกันแล้ว ถ้าไม่ชวนคุยให้หายเกร็ง…
มันก็คงไม่ใช่เขาน่ะสิ

จูเลียนหยุดก้าวเท้าเล็กน้อยก่อนจะชะลอจังหวะลงให้เดินสบายขึ้น พอสังเกตว่าเอย์มิจังต้องเงยหน้าคุยตลอดก็อดยิ้มไม่ได้

“ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ครับเอย์มิจัง”

“ยังพอมีเวลาอยู่ เดินช้า ๆ ก็ได้ เดี๋ยวผมเดินให้ทันเองครับ”

พูดจบก็ปรับก้าวให้สั้นลงอย่างตั้งใจ ไหล่เกือบจะอยู่ระดับเดียวกันมากขึ้นนิดหน่อย

+

“ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวพิธีเริ่มแล้ว”

จูเลียนก้าวเดินไปข้าง ๆ เธอ ปล่อยให้ระยะห่างไม่ใกล้ไม่ไกลนัก พร้อมจะชวนคุยต่อระหว่างทาง

จูเลียนหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทางของเธอ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“ครับ งั้นถ้าหากันไม่เจอ เดี๋ยวผมทักไปนะครับ"

เขาขยับมือขึ้นเกาหลังคอเล็กน้อย ท่าทีดูเขินนิด ๆ แต่ยังยิ้มอ่อน

“ขอบคุณเหมือนกันนะครับ ที่ชวนคุยกันตั้งแต่เช้า”

เสียงระฆังดังขึ้นพอดี เขาหันไปมองทางอาคารเรียนแล้วหันกลับมา

+

จูเลียนพยักหน้ารับช้า ๆ พลางขยับสายสะพายกระเป๋าบนไหล่ให้เข้าที่ ท่าทีดูสบายขึ้นกว่าก่อนหน้า

“ได้เลยครับ แบบนั้นก็ดีมากเลย”

เขาเหลือบมองตารางเรียนในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอพร้อมรอยยิ้มอ่อน

“หลังพิธีชำระล้าง งั้นเราเจอกันตรงลานหน้าอาคารก็ได้ไหมครับ เอย์มิจัง”

จูเลียนขยับถอยเปิดทางให้พร้อมผ่ายมือเชิญหญิงสาวนำ

“เดี๋ยวจะถึงเวลาแล้ว… ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวพิธีจะเริ่มก่อน”

จูเลียนยิ้มบาง ๆ อย่างสดใสอีกครั้ง

“ขอบคุณนะครับ เอย์มิจัง”

เขาพยักหน้าเบา ๆ เหมือนคลายกังวลลง
“ผมว่าค่อย ๆ ชินไปเองแหละครับ ถึงคนจะเยอะกว่าที่คิดไว้หน่อย”

พอได้ยินว่าอยู่ห้องข้าง ๆ กัน เขาก็ยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย อย่างน้อยเราก็ยังเจอกันได้”

เขาลังเลครู่หนึ่งก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่ม

“เอ่อ… ตอนเที่ยง ถ้าเอย์มิจังยังไม่มีนัด อยากไปกินข้าวด้วยกันไหมครับ?”

จูเลียนพยักหน้าเบา ๆ เมื่อได้ยินแบบนั้น ก่อนจะขยับท่าทางให้ดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

“ครับ แบบนั้นก็ดีเลยครับ”

เขายิ้มให้อีกฝ่ายอย่างสุภาพ สายตามองไปทางอาคารด้านในของลาน

“ผมเองก็ยังไม่ค่อยรู้ทางเท่าไหร่เหมือนกัน แต่เห็นรุ่นพี่บอกว่าโรงอาหารอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ครับ”

แล้วจึงหันกลับมามองยูรันอีกครั้ง

“ถ้าคุณไม่รีบไปไหน ผมขอไปกินข้าวด้วยกันนะครับ”

จูเลียนชะงักเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบาง ๆ เมื่อถูกทัก เขาผ่อนท่าทีลงอย่างเห็นได้ชัด

“อรุณสวัสดิ์ครับ มิจัง”

“วันนี้ก็… ตื่นเต้นนิดหน่อยครับ คนเยอะกว่าที่คิดไว้”

เขาหัวเราะเบา ๆ ตามคำพูดของเธอ

“น่าเสียดายเหมือนกันนะครับ แต่ยังได้เจอกันอยู่ในโรงเรียน ก็ดีแล้วล่ะครับ”

สายตาอ่อนโยนสบกับอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มสดใสให้

“หวังว่าวันแรกของคุณจะผ่านไปด้วยดีนะครับ”