(ในที่สุด ได้ใส่ชุดสมชายชาตรีซักที)

เมื่อเห็นใบหน้าที่เคร่งขรึมของเด็กสาวแล้ว หลังจบการแสดงเขาก็ลุกขึ้นปรบมือ

"คิโทระจังเต้นได้สวยงามมากเลยครับ" ไม่น่าเชื่อว่าลวดจะทำให้การเต้นรำพลิ้วไหวได้ขนาดนี้

"แค่นี้ผมก็ไม่มีอะไรสงสัยแล้วล่ะ เย็นมากแล้วคิโทระจังจะอยู่ต่อเหรอ?"

(ลำบากใจนิดหน่อยนะครับเนี่ย)

(หล่อสุดๆเลยนะคุณเพื่อนข้างโต๊ะ)

(จัดไปคับ✨️)

(น่ารักอย่างที่คิดเลยย💖)

(ใส่แล้วค่า//แปะๆ)

(อยากเห็นชุดนี้ค้าบ)

(ก็เพราะเป็นพ่อบ้านจริงๆไงล่ะ)

“ลวด…?”

เขาจ้องมองอย่างสนอกสนใจ หวังให้เด็กสาวตรงหน้าโชว์ให้เขาดูอีกครั้ง

“เต้นรำ- ไม่สิ โชว์การใช้มันให้ดูอีกรอบได้ไหมนะ?”

สายผมพัดผ่านผมสีน้ำตาลู่ไปตามลม โซชินหยิบเก้าอี้แบบหันหลังมานั่ง เขาเอาใบหน้าแนบกับแขนและรอดูอย่างตั้งใจ

ในห้องชมรมที่โล่งแบบนี้ อากาสเย็นสบายจังเลยนะ

(พ่อบ้านมาแล้วครับ!)