"ส่วนเรื่องชุดฉันว่าน่ารักดีออกนะคะ"
"แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่กระโปรงล่ะค่ะ"

เธอพึมพำขณะยกมาการองอีกซีกเข้าปาก รสชาติหวานละมุนและกลิ่นหอมตีขึ้นจมูกยามรสหวานไหลลงคอ แม้จะเพียงแค่น้อยนิดแต่ก็รับรู้ได้ว่ามันช่วยให้รู้สึกมีแรงไม่น้อย

เพราะแบบนี้คนเลยชอบเติมน้ำตาลก่อนออกแรงกันสินะ...

พอเห็นว่าอีกคนไม่กินก็ไหวไหล่น้อยๆ ก่อนขยับเอามาการองซีกนึงในมือเข้าปาก

หญิงสาวพยักหน้าเห็นด้วยเรื่องที่เขาบอกว่าจะไปถามชาวบ้านโดยรอบ อย่างน้อยการเก็บข้อมูลก็คงส่งผลดีกับพวกเขามากกว่า

"ลองถามจากคนแถวนี้ก็ได้นะคะ ยังไงพวกเขาคงให้ข้อมูลมากกว่าในเอกสาร"

ขยับมือว่างชี้ไปยังบริเวณที่มีคนจับกลุ่มยืนคุยกันอยู่

+

ใช่แล้ว...นี่แหละคือวิธีของ 'โฮโจ โอคามิยูกิ'

"ถ้าพวกเขาจนมุมกรทอแสดงให้เห็นว่าใครกันแน่ที่อยู่เหนือกว่า..."

"พอถึงตอนนั้นก็คงอยากพูดคุยกันด้วยเหตุผลมากขึ้นล่ะค่ะ^^"

รอยยิ้มร่าระบายบนใบหน้างามแม้คำพูดนั้นจะสวนทางกับการกระทำอ่อนหวานของเธอก็ตามที

รอยยิ้มบางคลายออกก่อนที่หญิงสาวจะเบี่ยงสายตาหันไปจ้องมองชายหนุ่มข้างกาย...

"มีเหตุผลมากมาย...แต่ว่าหลักๆแล้วー"
"เพราะความรุนแรง...มันให้ผลลัพธ์ที่เร็วกว่าการใช้ตรรกะเสมอค่ะ"

หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะยื่นมาการองในมือออกไปทางคนที่ยืนอยู่ข้างๆ คล้ายกับว่าจะป้อนนะ

"สำหรับโลกที่เป็นแบบนี้ー"
"ก็อย่ามัวแต่สนใจตรรกะ แล้วก็ซัดพวกมันให้ร่วงก่อนเลยนะคะ^^"

+

เธอไม่ได้ขัดคำพูดนั้นของเขาเสียทีเดียว เพียงแค่พิจารณามันขณะที่หลุบสายตามองมาการองในฝ่ามือของเธอ

"เป็นอย่างที่มาโกโตะจังว่าค่ะ"
"ถ้าทั้งสองฝ่ายมีเหตุผลมากพอหรือมีใจที่คิดอยากต่อรองกัน ทุกสิ่งอย่างก็คงง่ายกว่านี้เยอะเลยค่ะ"

ปลายนิ้วเรียวของมือทั้งสองข้าง ค่อยๆขยับปริชิ้นมาการองในฝ่ามือให้แบ่งออกเป็นสองชิ้นน้อยๆ ให้เบามือที่สุด

"แต่ถ้ามันง่ายแบบนั้น โลกก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอกนะคะ"

+

หญิงสาวเพียงฟังที่อีกคนเอ่ยพูดเงียบๆโดยไม่เอ่ยขัดสิ่งใด...แน่นอนว่าเธอไม่ปล่อยให้คำพูดพวกนั้นหลุดผ่านไปเลยสักนิด...

จวบจนมาการองชิ้นนึงถูกหยิบยื่นออกมาให้กับเธอ...สีเทาชวนให้นึกถึงรสชาโคลหรืออะไรพวกนั้นก็คงไม่ต่าง...

นัยน์ตาสีศุภรจ้องมองขนมในมือชิ้นนั้นอย่างพิจารณาก่อนเธอจะเอื้อมมือออกไปรับมันมาถือเอาไว้

"เดินกินระวังจะติดคอเอานะคะ"

เสียงหวานเอ่ยเอ่ยออกมาทั้งรอยยิ้ม

+

"ปกติแล้วมาโกโตะจังปราบโยไคจำพวกอะไรบ่อยๆหรืฝอคะ?"

ลองเอ่ยถามรุ่นน้องที่ยืนเคียงกายของเธอ ระหว่างที่ทั้งคู่สาวเท้าเดินไปยังด้านในหมู่บ้าน

ดูจะเป็นการพูดคุยเรื่อยเปื่อยที่ต้องการปรับบรรยากาศให้กดดันน้อยลงบวกกับถือโอกาสเก็บข้อมูลของคู่หูในภารกิจอีกด้วย

ระหว่างที่รอเขาอ่านเนื้อหาในกระดาษมอบหมายภารกิจ สายตาก็พลันกวาดมองรอบตัวราวกับกำลังพิจารณาสถานที่ในเมืองแถบนี้

เพราะอยู่แถบชนบทจึงไม่ค่อยมีเสียงโหวกเหวกโวยวายเหมือนดั่งในเมืองเสียเท่าไหร่ จึงถือว่าบรรยากาศค่อนข้างดีทีเดียว

เมื่อรับกระดาษคืนมาก็ระบายยิ้มอ่อนให้กับอีกฝ่ายก่อนจะเบี่ยงตัวหันไปตามเส้นทาง

"ถ้าเป็นพวกเนโกะมาตะคงไม่ต้องถึงขั้นสู้ให้เสียแรงมากเสียเท่าไหร่"

+

"แล้วก็...สวัสดีเช่นกันนะคะมาโกโตะจัง^^"

แน่นอนว่าเธอเองก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยทักทายเขาออกไปด้วยเช่นกัน...

มือเรียวหยิบกระดาษใบที่ตนถืออยู่ก่อนหน้านี้ ยื่นไปให้อีกฝ่ายเป็นคำตอบของคำถามต่อมา

"แค่ขโมยนิดหน่อยน่ะค่ะ"
"คิดว่าคงไม่ยากอะไรว่ามั้ยคะ^^"

เพราะงั้นในครานี้จึงแปลกตานัก...

"อย่างแรก...เวลามาทำภารกิจเนี่ย"
"ต้องศึกษาสถานที่เวลามาทำภารกิจก่อนนะคะ"

เธอว่าพลางเบนสายตาไปยังรถขนของของชาวเมืองที่จอดอยู่ใกล้ๆ มันถูกออกแบบมาสำหรับการเดินทางในพื้นที่เช่นนี้เพราะงั้นจึงถือว่าค่อนข้างสะดวกเลยทีเดียวเชียว

โอคามิยูกิหันมาคลี่ยิ้มพร้อมกับใบหน้าระรื่นด้วยท่าทีเรียบง่ายสบายๆ เพื่อคลายความตึงเครียด

+

เสียงเรียกที่ดังขึ้นเรียกสายตาให้หญิงสาวหันมองไปยังทิศทางที่ชายหนุ่มเดินมา

รอยยิ้มกริ่มที่ประดับค้างเอาไว้บนดวงหน้างามพลันยกขึ้นมากกว่าเดิม ราวกับเป็นสัญญาณความพอใจที่เห็นอีกฝ่ายปรากฏตัวออกมา แม้ว่าจะช้าไปสักหน่อยก็ตาม

เธอไล้สายตาลงเล็กก่อนที่กายอรชรจะค่อยๆขยับตัวเดินเข้าไปหาร่างสูงในชุดปฏิบัติภารกิจที่ยืนอยู่ตรงหน้า ปกติแล้วเธอมักจะเห็นเพียงยามที่อีกฝ่ายสวมใส่ฮากามะ

+

นัยน์ตาสีศุภรหลุบลงมองกระดาษในมือขณะที่เธอโคลงศีรษะไปมาอย่างอารมณ์ดี

'แค่นี้ก็น่าจะพอวอร์มมือได้นิดหน่อยล่ะนะ~'

ไหวไหล่เบาขณะเริ่มกวาดสายตามองหาคนที่น่าจะมาเป็นคู่หูของเธอในวันนี้ซึ่งยังไม่ปรากฏตัวให้เธอเห็นเสียที

(ไฟลุกแล้วค่ะไทจิจัง🔥🔥🔥)

(แหะๆ ไปเดินวนๆรอบไทจิจัง🥺🥺💖💖)

(ขา ว่าไงเอ่ย🥺🥺💖💖/เผลอเสวซักเร้กน้อยถึงปานกลาง(?))

(มี๊จะไปซ้อมดาบกับหนูเองยูรันจัง /หอมหัวม้วฟๆ(?))

(มองตรงๆระวังแสบตานะคะโคอิจิคุง☝🏻😌 /ใส่ๆแว่นดำให้น้าาา)