"ตัวเล็กนะตัวเล็ก ทำไมถึงยอมคุยกับริน แต่ไม่ยอมคุยกับพี่เนี่ย!" ซาเอะพูดบ่นขึ้นมา พร้อมกับกดโทรหาผู้จัดการส่วนตัวไปด้วย
"โคมะ รีบจองตั๋วเครื่องบินไปญี่ปุ่นให้ฉันเลย ขอแบบเร็วที่สุดเลยนะ!" (190)
"ตัวเล็กนะตัวเล็ก ทำไมถึงยอมคุยกับริน แต่ไม่ยอมคุยกับพี่เนี่ย!" ซาเอะพูดบ่นขึ้นมา พร้อมกับกดโทรหาผู้จัดการส่วนตัวไปด้วย
"โคมะ รีบจองตั๋วเครื่องบินไปญี่ปุ่นให้ฉันเลย ขอแบบเร็วที่สุดเลยนะ!" (190)
"ไม่ดิ้นต่อแล้วเหรอโยจัง?" รินถามขึ้นมาแบบหน้าตาย ซึ่งตัวอิซางิเองก็อยากจะเอื้อมมือไปบีบที่ปากนั่นเสียจริง
'ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ ฉันจะบีบปากนายให้ร้องเลย!' (149)
"ไม่ดิ้นต่อแล้วเหรอโยจัง?" รินถามขึ้นมาแบบหน้าตาย ซึ่งตัวอิซางิเองก็อยากจะเอื้อมมือไปบีบที่ปากนั่นเสียจริง
'ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ ฉันจะบีบปากนายให้ร้องเลย!' (149)
"โยจัง เรามาคุยกันหน่อยเถอะนะ เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ" รินพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเชิงขอร้อง ซึ่งมันใช้ไม่ได้ผลกับอิซางิเลยสักนิด
"ขอโทษนะครับคุณอิโตชิ ผมชื่อ อิซางิ โยอิจิ กรุณาเรียกอิซางิเหมือนเดิมเถอะครับ" (138)
"โยจัง เรามาคุยกันหน่อยเถอะนะ เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ" รินพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเชิงขอร้อง ซึ่งมันใช้ไม่ได้ผลกับอิซางิเลยสักนิด
"ขอโทษนะครับคุณอิโตชิ ผมชื่อ อิซางิ โยอิจิ กรุณาเรียกอิซางิเหมือนเดิมเถอะครับ" (138)
โชคดีว่าสร้อยที่อิซางิใส่อยู่ อิโยะทำให้มันดูเหมือนเป็นเครื่องรางสำหรับเด็กทั่ว ๆ ไป โจรพวกนั้นจึงไม่ได้รู้สึกเอะใจกันขึ้นมาเลย (73)
โชคดีว่าสร้อยที่อิซางิใส่อยู่ อิโยะทำให้มันดูเหมือนเป็นเครื่องรางสำหรับเด็กทั่ว ๆ ไป โจรพวกนั้นจึงไม่ได้รู้สึกเอะใจกันขึ้นมาเลย (73)
"แค่แฮมเบอร์เกอร์ก็พอแล้ว ฉันเกรงใจ"
อิซางิจึงยืนคิดอยู่สักพัก ก่อนที่จะพูดออกไปว่า "งั้นนายมาช่วยฉันกินหน่อยได้ไหม ฉันกินไม่หมดอะ เดี๋ยวแม่ดุ" (32)
"แค่แฮมเบอร์เกอร์ก็พอแล้ว ฉันเกรงใจ"
อิซางิจึงยืนคิดอยู่สักพัก ก่อนที่จะพูดออกไปว่า "งั้นนายมาช่วยฉันกินหน่อยได้ไหม ฉันกินไม่หมดอะ เดี๋ยวแม่ดุ" (32)
และรินก็ทำขวดที่ 2 ล้มไปตั้งแต่ครั้งแรก ส่วนอิซางิเองก็ทำล้มตั้งแต่ขวดแรกเลย
"ไม่เป็นไร ค่อย ๆ ฝึกไปเดี๋ยวก็ได้เองแหละน่า กว่าที่พี่จะเล่นได้ขนาดนี้ก็ฝึกนานอยู่นะ
มาเริ่มกันใหม่เร็ว ริน ตัวเล็ก" (52)
และรินก็ทำขวดที่ 2 ล้มไปตั้งแต่ครั้งแรก ส่วนอิซางิเองก็ทำล้มตั้งแต่ขวดแรกเลย
"ไม่เป็นไร ค่อย ๆ ฝึกไปเดี๋ยวก็ได้เองแหละน่า กว่าที่พี่จะเล่นได้ขนาดนี้ก็ฝึกนานอยู่นะ
มาเริ่มกันใหม่เร็ว ริน ตัวเล็ก" (52)
ความทรงจำในวัยเด็กของไกเซอร์มันขาด ๆ หาย ๆ ไปบางส่วน เพราะส่วนใหญ่มันก็มีแต่เรื่องที่ไม่ค่อยดี
ตัวไกเซอร์จึงพยายามกดความทรงจำพวกนั้นลงไปให้ลึกมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ (1)
#ออลอิซา #ไคอิซา #คลังฟิคของกานดา
ความทรงจำในวัยเด็กของไกเซอร์มันขาด ๆ หาย ๆ ไปบางส่วน เพราะส่วนใหญ่มันก็มีแต่เรื่องที่ไม่ค่อยดี
ตัวไกเซอร์จึงพยายามกดความทรงจำพวกนั้นลงไปให้ลึกมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ (1)
#ออลอิซา #ไคอิซา #คลังฟิคของกานดา
"ซาเอะจัง! รินรินก็อีกคน ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ!" อิซางิร้องโวยวายขึ้นมา แล้วรินเองก็พูดออกไปว่า
"ช่วยไม่ได้ ก็โยจังมาหัวเราะใส่เราก่อนเอง คอยดูเถอะ สักวันเราจะต้องสูงกว่าโยจังแน่" (42)
"ซาเอะจัง! รินรินก็อีกคน ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ!" อิซางิร้องโวยวายขึ้นมา แล้วรินเองก็พูดออกไปว่า
"ช่วยไม่ได้ ก็โยจังมาหัวเราะใส่เราก่อนเอง คอยดูเถอะ สักวันเราจะต้องสูงกว่าโยจังแน่" (42)
หลังจากที่อิซางิในวัย 5 ขวบ มาถึงบ้านหลังใหม่แล้ว เด็กน้อยก็เริ่มวิ่งสำรวจไปทั่วทั้งบ้านทันที
"แม่ครับ! มีห้องใต้หลังคาจริง ๆ ด้วย!" (1)
#ออลอิซา #คลังฟิคของกานดา
หลังจากที่อิซางิในวัย 5 ขวบ มาถึงบ้านหลังใหม่แล้ว เด็กน้อยก็เริ่มวิ่งสำรวจไปทั่วทั้งบ้านทันที
"แม่ครับ! มีห้องใต้หลังคาจริง ๆ ด้วย!" (1)
#ออลอิซา #คลังฟิคของกานดา
“หรือว่าเองจะเป็นกิ๊กตัวจริง?”
“ทำไมไม่เล่าให้พวกเราฟังหน่อยล่ะ ว่าไปรู้จักยจจังได้ยังไง”
คู่หูนักฆ่า-นินจาเอ่ยขึ้น ดึงสายตาคนส่วนใหญ่มาที่นายแบบหนุ่ม
เป็นเรื่องแล้วไหมล่ะ
“หรือว่าเองจะเป็นกิ๊กตัวจริง?”
“ทำไมไม่เล่าให้พวกเราฟังหน่อยล่ะ ว่าไปรู้จักยจจังได้ยังไง”
คู่หูนักฆ่า-นินจาเอ่ยขึ้น ดึงสายตาคนส่วนใหญ่มาที่นายแบบหนุ่ม
เป็นเรื่องแล้วไหมล่ะ