Her güzel anım insanlara duyurabildiğim kadar mı güzel?Her hissimi sosyal medyada paylaştığım kadar mı yaşamaya iznim var? Instagram hesabımı yıllarca kapalı bıraktığım dönem belki de daha iyiydi, storyleri izledikçe kendi kendime bunları düşünmekten başka bir işe yaramıyor.

Öyle böyle değil harika akıcı bir dil ve olay örgüsü, üstüne tarihi bilgi niteliği olan kitapları romanda biçiminde anlatması acayip içine çekti beni. Bu zamana kadar, hele çok okuduğum dönemde dahi nasıl gözden kaçırmışım diye düşündüm. Bir yandan da her yaşta her şeyden aynı keyfi almıyor insan.

Bu arada son nöbetin hatrına yakışır biçimde 52 yaş NIHSS:16 ile gelen hastayı 1 saat sonunda tromboliz+trombektomi sonrası NIHSS:0’a indirdik. Bu da psikiyatride asla yaşayamacağım bir işinden tatmin olma duygusu. Gel gör sen yine hasta yönünden bi cerrah kadar değer görmüyorsun. İlginç işler.

Öbür yandan her işin daha az stressizi var. Hayat sürekli yaptığım işten tatmin olmaksızın başka şeyler arayarak ve ordan oraya salınarak orta yaşların sonuna geldiğimde ‘keşke ilk girdiğim yoldan devam etseymişim’ der miyim diyorum.