จะว่าเป็นเยอะก็ยังทนไหว แต่เป็นไม่หยุด ใกล้หายอย่างหนึ่งเป็นอีกอย่างหนึ่ง ก็ดีที่ยังไม่ต้องแอดมิทแต่ภูมิตกขนาดนี้ได้ยังไง

ไม่ได้อยากเป็นคนป่วยที่แฟนกลัวเหนื่อยทั้งที่ตัวเองเหนื่อยจากการทำงานหนักอยู่คนเดียว

กว่าจะได้รักกันอวดกันแบบเปิดเผยก็เป็นปีที่ทรุดลงชิบหายไปแล้ว เหนื่อย

พยายามไม่คิด ไม่กังวล แต่ก็ได้แค่พยายาม

ดีเพรสทุกครั้งที่คิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่จนโตไปด้วยกันกับแฟนได้หลายปีเหมือนคนอื่น