รู้สึกแน่นหน้าอกจนทรงตัวยืนต่อไม่ไหว สุดท้ายหญิงสาวก็ทรุดลงไปนั่งยองอยู่กับพื้น มือยกขึ้นกำเสื้อบริเวณหน้าอกของตัวเองจนยับไปหมด

ภาพฝันคืนก่อนวนซ้ำอยู่ในหัว สีขาวกับสีแดง

สีแดงของโลหิต

แล้วก็เสียง—

ความทรมานนั้นทำให้เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบใบหน้าซีดเผือด ทั้งยังลืมไปเสียสนิทว่ามีใครอีกคนอยู่ข้าง ๆ ด้วย

ปิดไปก็ไม่มิด นอกจากจะเก็บสีหน้าไม่ได้แล้วร่องรอยความเหนื่อยล้าที่แม้จะใช้เครื่องสำอางมากลบก็ยังเห็นชัด สู้เล่าไปตามจริงดีกว่า

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะปริปากพูดเพียงครึ่งคำ

"อะไรน่ะ?"

"ฝนเหรอ—?"

ยกมือรองรับหยดพิรุณประหลาดที่เริ่มพรมลงมาและดูแล้วคงหนักขึ้นเรื่อย ๆ สีแดงตัดกับฝ่ามือขาวชวนให้รู้สึกพิศวง แต่ว่านี่มันคล้ายกับ—

"อะ.."

ตัวเริ่มสั่นเทา หัวใจเต้นรัว ลมหายใจติดขัดจนดูทรมาน

+

หลบสายตาโดยอัตโนมัติเมื่อถูกดุ ไม่ชอบเลยจริง ๆ นั่นแหละรุ่นพี่โหมดโหดน่ะ ทั้งที่ยิ้มอยู่แต่กลับทำให้กดดันจนรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

"ค่า..."

เดินด้วยความเร็วเท่ากันกับเขา ฟังคำวิเคราะห์ไปด้วยระหว่างสำรวจรอบ ๆ บริเวณตรอกซอกซอยเผื่อพบเบาะแสที่เป็นประโยชน์ หรือช่วยให้ความกระจ่างมากขึ้น แต่ก็ไม่พบอะไรเป็นพิเศษ

มืดแปดด้าน จู่ ๆ คำนี้มันก็แวบเข้ามาในหัว

"ฉ ฉันเหรอคะ ฉัน—"

+

"รสชาติดีมาก ขอบคุณนะคะฮารุจัง"

โนโซมิส่งแก้วกลับคืนไปให้รุ่นน้องผมส้ม แก้มนวลของเธอขึ้นริ้วแดงจาง ๆ ทั้งที่ชิมไปคำเดียว

"ถ้านาโอะจังได้กลิ่นต้องโดนบ่นแน่เลย"

"ฝั่งฮารุจังน่ะจะโดนรุ่นพี่ฮิโรโตะดุสินะคะ ส่วนทางนี้กลับกันเป็นน้องชายล่ะ"

"ทำไมพวกผู้ชายถึงได้ขี้บ่นกันนักนะ~"

บ่นไปพลางใช้มือเย็น ๆ แนบแก้มเมื่อรู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ออกมา ทั้งที่ยังไม่รู้สึกมึนเมาแต่ตัวกลับขึ้นสีแดงอ่อน ๆ เสียแล้ว

"สรุปแล้วก็ชอบสินะคะ"

พอจะนึกภาพออกเลยล่ะว่าฮารุจังต้องดื่มต่างน้ำแน่ ๆ จะโดนห้ามก็ไม่แปลกหรอก

กระพริบตาปริบเมื่อถูกรุ่นน้องเชิญชวน เธอชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะตอบรับหรือปฏิเสธดี แต่กลิ่นของสาเกชั้นเลิศก็ช่างล่อลวงใจ

"ถ้าอย่างนั้นขออนุญาตนะคะ"

พ่ายแพ้โดยสมบูรณ์ หญิงสาวรับแก้วเก็บความเย็นมาชิมจิบหนึ่งด้วยความเกรงใจ แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะบอกว่าเป็นของดีจริง ๆ ตามที่ได้กลิ่น

+

(นาโอโตะคุง.. ถ้ากลัวเจ็บก็หันหลังนะคะ น่าจะเจ็บน้อยกว่าล่ะ)

(เย่ ไปจัดการทีมยักษ์ด้วยกันเถอะยูอิกะจัง! ٩(ᐛ)(ᐖ)۶)

"ชอบเหรอคะ สาเกน่ะ?"

"ท่าทางดูไม่เมาเลย แสดงว่ากินบ่อย ๆ หรือเปล่านะ?"

ถึงเธอจะหน้าแดง ๆ แต่ก็ยังถามได้ตอบได้ฉะฉาน จากกลิ่นแล้วน่าจะเป็นสาเกชั้นดีเสียด้วย สุดยอดเลย

แต่ก็แอบเป็นห่วงอยู่ล่ะที่ออกมานั่งดื่มอยู่คนเดียวในสวนสาธารณะกลางค่ำกลางคืนแบบนี้

"หรือดื่มเพราะว่าคิดถึงบ้านเหรอคะ?"

"งั้นต่อไปจะเรียกฮารุจังนะคะ"

"เพราะว่าทางนี้ก็อยากสนิทกับเธอเหมือนกันค่ะ"

ยิ้มแย้มอารมณ์ดี เพราะทั้งบ้านตอนนี้ก็มีแค่เธอที่เป็นผู้หญิง ถ้าได้สนิทกับเด็กคนนี้จะเหมือนได้มีน้องสาวไหมนะ

"ฮารุจังอนุญาตให้ฉันเรียกชื่อทั้งที จะช่วยเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับให้แล้วกันค่ะ"

เห็นท่าทางบีบน้ำตาแล้วก็ยิ่งเอ็นดู แต่ก็แอบสงสัยว่าถ้ารุ่นพี่ฮิโรโตะรู้เข้าจะทำอะไรรุ่นน้องคนนี้บ้าง ดุเหรอ? หรือว่าจับไปซ้อมโหด?

+

หมึกกับวัวเพิ่งจบไป คราวนี้เป็นตัวอะไรอีกล่ะ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวจนเผลอทำหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่พอรู้ตัวก็รีบยกมือขึ้นมานวดคลึงหว่างคิ้ว

"แล้วก็มีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นกับทุกคนด้วย ทั้งหูแว่ว หมอกปริศนา เงาประหลาด แล้วก็ฝันร้าย—"

"ได้ยินมาจากพวกเพื่อน ๆ น่ะค่ะ"

พูดสิ่งที่รวบรวมมาอย่างคร่าว ๆ บางทีรุ่นพี่ที่มีประสบการณ์มากกว่าอาจคิดอะไรออกก็ได้

"ว่าแต่รุ่นพี่มาเพราะได้ข่าวเหรอคะ? จากฮารุจัง?"

"อ่า— ก็แค่เพราะว่าช่วงนี้มีคดีคนหายน่ะค่ะ"

"ฉันคงจะดูกังวลมากไปสินะคะ"

หัวเราะแหะ ๆ กลบเกลื่อน ทั้งที่ยังไงก็คงปิดไม่อยู่ว่ามีเรื่องมากกว่านั้น เพราะอีกฝ่ายเป็นพวกช่างสังเกต แต่ไม่อยากให้ใครมาเป็นห่วงเลย

"รู้สึกเหมือนกันเลยนะคะ"

"พวกวิญญาณเยอะขึ้นมากจริง ๆ ค่ะ เดินไปทางไหนก็เจอ ผิดปกติสุด ๆ"

"เรื่องคนหายคราวนี้คงเกี่ยวข้องกับโยวไคระดับสูงอีกแน่ ๆ ค่ะ"

+

อืม— ชมด้วยเหรอ รู้สึกเขินขึ้นมาเลย จำได้ว่าสภาพของเธอแย่น่าดูเลยล่ะ

ก่อนจะหลุดหัวเราะเสียงใสเมื่อเห็นว่ารุ่นน้องถามออกมาแบบนั้น ทั้งยังมีร่องรอยความตกใจเล็ก ๆ ด้วย

"อะ— คิก ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ"

"กลิ่นมันแตะจมูกตั้งแต่เดินมาใกล้คุสุริจังแล้วล่ะ ถึงซ่อนไว้ก็ไม่ทันแล้ว~"

นิ้วเรียวชี้ไปที่ด้านหลังของหญิงสาว เหมือนจะบอกว่าอยู่ตรงนั้นสินะ

"ทำไมล่ะคะ ไม่อยากให้ใครรู้เหรอ?"

หันขวับไปตามเสียงเรียก ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ถึงจะจำเสียงของรุ่นพี่ได้แม่นแต่ก็อดแปลกใจไม่ได้อยู่ดีที่ได้เจอเขา

"รุ่นพี่ฮิโรโตะ?! มาได้ยังไงน่ะคะ?"

ตรงปรี่เข้าไปหาเขา แต่สายตากลับระแวดระวังกว่าปกติ มือไม่ละจากดาบทั้งยังจับแน่นพร้อมใช้งานทุกเมื่อ

แต่ไม่รู้สึกถึงอะไรแปลก ๆ น่าจะเป็นตัวจริง เมื่อนั้นสาวเจ้าจึงค่อย ๆ คลายความเครียดขึงลง

"คราวนี้นั่งเรือมาถึงอย่างปลอดภัยสินะคะ"

กิริยาแสดงออกมาหมดว่าคิดอะไรอยู่ พี่น้องคุสุริทำให้เธอปล่อยเนื้อปล่อยตัวได้ขนาดนั้นเลยล่ะ

"แบบนี้นี่เอง"

เอนหลังพิงพนักม้านั่ง สาวเจ้าหลับตาลงพลางถอนหายใจออกมาเบา ๆ

"คุสุริจังสุดยอดเลย ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าฉันอีกค่ะ"

แล้วเปลี่ยนมาคลี่ยิ้มบางอย่างฉับพลัน

"หมายถึงทั้งความคิดแล้วก็เครื่องดื่มที่ดื่มอยู่ด้วยน่ะ" (*´∇`)

ทั้งที่เธอยังไม่มั่นใจในตัวเองเลยแท้ ๆ พอมีคนมาบอกว่าต้องทำได้แน่ก็รู้สึกยุบยิบในใจ

"แหม— ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็คงจะดีมากเลยค่ะ"

ตอบกลับเสียงอ่อน ก่อนจะตั้งใจฟังเหตุผลที่รุ่นน้องเอ่ยออกมา

แสดงสีหน้าแปลกใจนิดหน่อยเมื่อรุ่นพี่ที่เธอเคารพถูกกล่าวถึง จินตนาการไม่ออกเลย รุ่นพี่ฮิโรโตะที่ไม่สุงสิงกับผู้คน แล้วพยักหน้าออกมาอย่างเห็นด้วยว่าเขาเก่งมากจริง ๆ

+

"ไม่หรอกๆ เดี๋ยวพอคุสุริจังมีเพื่อนสนิทแล้วรุ่นพี่ก็ไม่จำเป็นแล้วล่ะ~"

หัวเราะคิกคักอย่างเอ็นดู ทั้งยังนึกอยากลูบกลุ่มผมสีส้มที่ดูนุ่มนิ่มของรุ่นน้องสาวด้วยแต่ก็ฮึบเอาไว้

"ได้สิคะ ถ้าอยากไปเที่ยวที่แบบไหนก็บอกมาได้เลยนะ"

พอวกกลับมาเรื่องของตัวเอง หญิงสาวหลุบตาลงอัตโนมัติเมื่อดวงตาหยกงามเป็นประกายวิบวับอย่างเชื่อมั่น

+

หลับตาข้างที่ถูกแตะลงอัตโนมัติ ไม่อยากบอกว่าช่วงนี้เธอนอนไม่หลับ หญิงสาวตรงหน้าจะเป็นห่วงเสียเปล่าๆ

"เราเดินไปคุยไปกันเถอะค่ะ"

"รุ่นพี่จะไปที่ไหนต่อเหรอคะ? เดี๋ยวฉันไปส่งค่ะ"

ความกังวลยังไม่จางหายไป สัญชาตญาณบอกให้พวกเธอรีบเคลื่อนย้ายออกจากบริเวณนี้โดยเร็วจะเป็นการดีกว่า

"แล้ววันนี้รุ่นพี่เซ็ทสึนะออกมาทำอะไรเหรอคะ?"

เหมือนว่าจะคุยกับตัวเองดังไปหน่อย พอรุ่นพี่บอกนามสกุลใหม่ก็เลยยิ้มแหะไปที พลางกอดตอบเธอหลวมๆ

"ไม่ได้เจอกันสักพักเลยนะคะ ดีใจจัง กำลังคิดถึงอยู่พอดีเลยค่ะ"

โนโซมิอารมณ์ดีขึ้นเมื่อถูกพี่สาวคนสวยลูบหัว ขณะเดียวกันก็ฟังที่เธอพูดไปด้วย ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัย ไม่มีอะไรจริงๆน่ะเหรอ แต่พูดว่าไม่มีอะไรออกมาสองรอบเลยนะ

แปลกจัง

"อ่า— ช่วงนี้นอนดึกน่ะค่ะ"

+

คราวนี้ตอบแบบตัดทอนรายละเอียดออกไปเยอะ แต่ก็เป็นเหตุผลจริง ๆ เหตุผลนึงแหละนะ ไม่ถือว่าโกหก

"คุสุริจังล่ะ? ทั้งที่รู้ว่าต้องมาไกล ต้องเจอเรื่องที่ไม่คุ้นชินให้ปรับตัวเยอะ แล้วก็คงคิดถึงบรรยากาศเดิม ๆ มากแน่ ๆ ทำไมถึงยังมาล่ะคะ?"

"ถ้ามีคำถามหรืออยากไปเที่ยวที่ไหนก็ถามได้ตลอดเลยนะคะ"

หล่อนยิ้มในขณะที่สบตาคู่สวยกลับไป อดคิดไม่ได้ว่านัยน์ตาของคนพี่เองก็จะสวยแบบนี้ไหมนะ? ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ

"อ่อ—"

กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ พอถูกถามก็เลยสะดุ้งนิดหน่อย ก่อนจะเงียบไปเหมือนกำลังคิดหาเหตุผลมาตอบคำถาม

"พี่ชายของฉันเคยเรียนที่นี่น่ะค่ะ แล้วเขาก็เก่งมาก ๆ"

"ฉันอยากจะเก่งเหมือนพี่ค่ะ"

+

จมูกเหมือนจะได้กลิ่นบางอย่างชัดขึ้นหลังจากอีกคนขยับเข้ามาใกล้ แต่ตั้งใจเก็บไว้ถามทีหลังดีกว่า

หลังจากฟังหญิงสาวรุ่นน้องพูดจบ ตอนนี้พวงแก้มก็เลยขึ้นสีแดง กลายเป็นว่าฝ่ายที่เขินกลับเป็นโนโซมิเอง ก็ดันโดนรุ่นน้องน่ารักพูดแบบนั้นใส่

จะให้แก้เขินด้วยการว่าตอบไปว่าไม่ได้พึ่งพาได้ขนาดนั้นหรอกก็คงไม่ได้แหละ

"ถ้าอย่างนั้นจนกว่าคุสุริจังจะปรับตัวได้— ไม่สิ จะดูแลไปเรื่อย ๆ เลยค่ะ"

+

แต่เมื่อเห็นรุ่นพี่สีหน้าไม่ค่อยดีและน่าจะรีบร้อนอยู่พอตัวเลยคิดว่าควรถามไถ่ก่อนเผื่อว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

ก็นะ เธอเองก็รู้สึกว่าแถวนี้มันแปลก ๆ เลยเดินมาสำรวจนี่แหละ

"อ— เอ่อ.. รุ่นพี่ดูหน้าซีด ๆ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"

"มีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้มั้ยคะ?"

"อ๊ะ? รุ่นพี่วาตานาเบะ—"

หญิงสาวผมสีเข้มแสดงสีหน้าตกใจออกมานิดหน่อย มือที่กำลังจะดึงคาตานะออกมาในตอนแรกคลายลง แต่ยังคงจับไว้หลวม ๆ

เธอเรียกนามสกุลของรุ่นพี่สาวออกมาอย่างชินปาก ก่อนจะชะงักเหมือนนึกอะไรออก

"ไม่สิ รุ่นพี่แต่งงานแล้วนี่นา เปลี่ยนนามสกุลเป็นอะไรนะ—?"

พึมพำกับตัวเองเสียงเบา พอไม่ได้นอนแล้วสมองไม่ค่อยแล่นเลย

+