เรียวนิ้วปาดน้ำตาให้คนในอ้อมกอด ปลอบประโลมด้วยความรัก จูบที่หน้าผากให้อีกคนสบายใจ

“ฮือ เรารักคีย์นะ ไว้เราจะไปขอโทษเพื่อนเธอด้วย” พูดอย่างรู้สึกผิด

“คีย์ก็รักเธอค่ะ ดีกันแล้วเนอะ”

“อือ”

บอกรักกันเสร็จก็สวมกอดกันอย่างแนบแน่น รักกันเอาไว้ดีกว่าทะเลาะกันเป็นไหน ๆ แฟนของเขาเนี่ยเหมาะกับรอยยิ้มที่สุดแล้ว

end

นานๆทีแฟนเขาจะได้เล่นเกมกับกลุ่มเพื่อนสนิทนี่นา แต่ตัวเองดันโกรธซะได้ คีย์จะยังรักกันอยู่ไหม จะคิดว่าเขางี่เง่าเกินไปรึเปล่า ความคิดเริ่มตีกันในหัว แสดงออกทุกอย่างผ่านทางสีหน้า นัยน์ตาสองสีเริ่มมีหยาดน้ำคลออีกรอบ

“ชู่ว….ไม่เอานะไม่ร้องแล้วค่ะ คีย์รู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ กับเพื่อนเดี๋ยวนัดกันเล่นใหม่ก็ได้ค่ะ แต่คีย์ปล่อยเธอร้องไห้นาน ๆ ไม่ไหวหรอกนะ”

“ขอโทษนะคะ จะไม่ทำอีกแล้วค่ะ” ว่าจบก็จับแฟนหนุ่มของตัวเองนั่งตักพร้อมตระกองกอดอย่างหวงแหน คนในอ้อมกอดไม่ได้ขัดขืนแต่ก็ไม่ยอมตอบกลับ

“ให้อภัยกันได้มั้ยคะ คีย์ขอโทษนะ ช่วงนี้ได้กลับมาเล่นกับเพื่อน ๆ เลยติดลม ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอน้อยใจขนาดนี้”
พูดจบซานจึงยอมเงยขึ้นมองหน้า อดใจไม่ไหวจนต้องก้มลงไปหอมหัวสักฟอด

“เราก็ขอโทษนะ เอาแต่ใจมากเลย” พอโดนโอ๋ก็เริ่มรู้สึกผิด

“ซาน ซานคะ” พยายามยื้อแย่งหมอนจากคนตรงหน้าพลางเรียกชื่อไปด้วย เอาหมอนอุดขนาดนี้หายใจออกมั้ยนั่น

“อย่า ฮึก มายุ่ง” ส่งเสียงอู้อี้ตอบกลับมา พลันสูดน้ำมูกไปด้วย

ยื้อแย่งหมอนกันอยู่สักพักคีย์ก็เป็นฝ่ายได้หมอนมาอยู่ในมือ ตาแดง จมูกแดง น่ารักเป็นบ้า แต่จะน่ารักกว่าถ้าไม่ร้องไห้ เขานี่มันสมควรตาย ทำสิ่งมีชีวิตแสนน่ารักมีน้ำตาได้ยังไง

คีย์รีบลุกออกจากหน้าโต๊ะคอมด้วยความรีบร้อน เปิดผ้าห่มออก และใช่อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ซานกำลังร้องไห้ ที่ไม่ได้ยินเพราะเอาหมอนปิดหน้าแต่ร้องไห้จนตัวโยนสั่นเป็นลูกแมว หัวใจของพ่อหนุ่มขี้เล่นพลันเจ็บแปลบ ขอให้พระลงโทษอย่างหนักมัวแต่ใสใจเกมไม่สนใจแฟน เธอขาไม่เก็บเสื้อผ้าหนีก็ดีแค่ไหนแล้ว

แต่นี่มันเงียบ เงียบจนคนผมสีชมพูต้องหันกลับมามองจึงได้พบกับก้อนกลม ๆ บนเตียง มันก็น่ารักอยู่หรอกถ้าไม่ติดว่าก้อนนั้นมันสั่นแปลก ๆ

‘อย่าบอกนะว่าโกรธจนร้องไห้น่ะ’

คิดอยู่ในใจ เหงื่อเริ่มตก ให้ตายสิรอบนี้เขาทำแฟนโกรธเข้าให้แล้วจริง ๆ นึกได้ดังนั้นก็ตัดสินใจบอกลาเพื่อนในเกมแม้ว่าจะใกล้ชนะอยู่เต็มที แต่ถ้าชนะเกมแต่ต้องจบกับแฟนเขาคงขาดใจแน่ ค่อยไปขอโทษเพื่อนทีหลังแล้วกันที่ไม่ยอมเล่นให้จบ

“เธอใจเย็นนะคะ ไว้จบตานี้เราค่อยคุยกันนะ” คนผมสีชมพูตอบแฟนหนุ่มโดยที่ยังคงจดจ่ออยู่กับการแข่งขันที่ใกล้จะจบเกม นั่นทำให้ซานโมโห และน้อยใจยิ่งกว่าเดิม ก็ดูสิเขาพูดขนาดนี้แล้วยังไม่หันมาหากันอีก

คนผมสองสีไม่พูดอะไรต่อ ตัดสินใจเดินไปที่เตียง ทิ้งตัวลงนอนพร้อมซุกผ้าห่ม ไร้ซึ่งเสียงที่ในเวลาปกติแม้จะไม่พูดคุยแต่มักจะได้ยินเสียงจากมือถือของคนตัวเล็กที่หาอะไรดูเพื่อค่าเวลารอจนเขาเล่นเกมเสร็จ

อยากตัดคลิปชงทุกวัน