( .เท้าสะเอว )

แม้จะเป็นผู้เก็บอารมณ์ได้ไม่เลว
แต่เพราะยังเด็กจึงเก็บสีหน้าได้ไม่ดี

นอร์วีเอลหลุดทำสีหน้าเหยเกออกมาทันทีที่โดนเบียด, ทว่าไม่ได้โหวกเหวกโวยวาย

ทำเพียงเอียงตัวหนีเล็กน้อยไม่ให้ใกล้ชิดนัก

“ไม่ได้เอาเสื้อกันหนาวมาจากบ้านหรือไง?”

เอ่ยประชดประชันไป

นอร์วีเอลกวาดสายตาไปตามลวดลายตามผนัง, มองอักษรโบราณที่ตนไม่เคยเห็น

“...อ่านไม่ออก”

บ่นเบาๆ ในลำคอ แล้วละความสนใจไปทั้งแบบนั้น ด้วยกลัวว่าจะเสียเวลาการหาเป้าหมาย

ตั้งใจมองรอบๆ ทางเดิน นอกจากเถาวัลย์และก้อนอิฐผุพังก็ไม่พบอะไรอีก

จึงก้าวขาเดินต่อไปเรื่อยๆ

> เดินตามทางไปสู่อาคารอีกหลัง <

“รูเบธีส รูเบธีส”

เสียงเล็กงึมงำทวนชื่อสิ่งที่ต้องหาในลำคอ ขมวดคิ้วขุดความทรงจำเมื่อครู่ว่ามนุษย์แก่ใจทรามนั่นได้บอกหรือไม่ว่ามันตั้งอยู่ที่ไหน

เหมือนจะไม่ได้บอกไว้

นอร์วีเอลเหลือบมองผืนป่ารอบข้าง คิดในใจว่าในเมื่อบังคับให้มาหาขนาดนั้นคงไม่ได้วางให้เห็นกันง่ายๆ

จึงเดินต่อไปไม่ได้แวะพัก

> มุ่งหน้าต่อ ไม่สำรวจ <

เขาผู้ไม่เคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้กับตาสะบัดศีรษะเรียกสติ หลับตาทำความเคารพส่งวิญญาณ ก่อนหันหลังเดินออกมาจากจุดนั้นเพียงลำพัง

เขาไม่ต้องการเพื่อนร่วมทาง
อย่างน้อยก็ในตอนนี้

ยังไม่พร้อมที่จะพบกับความสูญเสียอีก, จึงเลือกเริ่มภารกิจนี้เพียงผู้เดียว

สองขาเล็กมุ่งหน้าเข้าไปในป่า ใบหูกระดิกคอยฟังเสียงรอบข้าง สายตามุ่งตรงไปยังเสาสูงที่เห็นอยู่ไกลๆ

โบราณสถานแห่งนั้นคือจุดหมายของนอร์วีเอล

( ไม่มีเสื้อกันหนาวล่ะสิ หึฟ์ )

( ช่วย...ด้วย... /กรีดร้องไร้เสียงทำท่าเดอะสครีม )

( แวะมาา )

นอร์วีเอลเผลอสบตากับมนุษย์เด็กคนนึง ผู้ซึ่งตนจำได้ว่าพูดเยอะ เจื้อยแจ้วทักทายคนไปทั่วราวเพื่อนข้างบ้านนานครั้งกลับมาเจอกัน

เอลฟ์น้อยมองรอยยิ้มนั่น
ทั้งที่กายสั่นสะท้าน

มันตลก
แต่ไม่อยากหัวเราะให้มนุษย์เห็น

จึงเชิดหน้า
จัดแจงเสื้อผ้าให้อีกฝ่ายเห็นชัด

บ่งบอกให้รู้ผ่านสายตา ว่าตนคุ้นชินกับอากาศเช่นนี้เสียยิ่งกว่าอะไร

[ สรรพนามในคอมมู ]

ข้า - สรรพนามแทนตนทั่วไป ใช้ได้ในทุกสถานการณ์

เรา - สรรพนามแทนตัวซึ่งชนชั้นสูงนิยมใช้ รวมถึงมีนัยยะว่าผู้พูดมีศักดิ์และอำนาจสูงกว่าผู้ฟัง

เจ้า - สรรพนามแทนผู้ฟังทั่วไป

ท่าน - สรรพนามแทนผู้ฟังอย่างสุภาพ มีนัยยะของการยกย่องให้เกียรติ์

( ถ้าให้นุบิน นุจะถามพี่ว่าให้นุบินสูงแค่ไหน )