เพราะฉันจะคอยดูแลไม่ให้คนพวกนั้นเข้ามายุ่งกับนายไปอีกตลอดชีวิตเลย ฉันสัญญา"

"ขอบคุณมาก ๆ เลยนะครับโนอาซัง" แล้วอิซางิก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้งอย่างดีใจ เพราะเจ้าตัวรู้สึกว่าตัวเองจะไม่ต้องมาใช้ชีวิตด้วยความกลัว และความหวาดระแวงแบบนี้อีกต่อไปแล้ว

"ไม่เป็นไรเลยอิซางิ" (222)

และในทุก ๆ ครั้งที่เนสมายกอาหารกลับไปที่ห้องพัก พวกเพื่อน ๆ ในทีม Z ก็มักจะไม่พอใจทุกครั้งเลย

"เฮ้ย! พวกแกจะอะไรกับอิซางิมันนักหนาวะ กะอีแค่ปล่อยให้มันมากินข้าวที่โรงอาหาร พวกแกจะตายรึไง!!!" แล้วก็ยังคงเป็นไรจิเหมือนเดิมที่ตะโกนด่าเนสออกมา

"พวกผมไม่ตายหรอกนะครับ" (200)

แต่ฉันก็ยังคิดได้เลยนะว่าสิ่งไหนที่ทำให้โยอิจิอึดอัด แล้วพวกมันที่เป็นเพื่อนกับโยอิจิมาตั้ง 10 กว่าปี พวกมันจะไม่รู้จริง ๆ เหรอวะเนส" ไกเซอร์พูดบ่นขึ้นมาในขณะที่กำลังยืนเฝ้าหน้าห้องน้ำให้อิซางิไปด้วย

"ไกเซอร์ก็เคยพูดกับโยอิจิไปนี่ครับว่าเวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน (170)

หรือจะต้องเล่นให้มันดูแย่มากที่สุด โนอาก็เลยตัดสินใจเดินเข้าไปพูดแบบนั้นกับอิซางิ เพื่อทำให้คนเด็กกว่ารู้สึกไขว่เขวขึ้นมา

'เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ด้วย นายเองก็ย้อนเวลากลับมาเหมือนกันสินะอิซางิ' โนอานึกขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม ที่ในสุดเจ้าตัวก็สามารถจับผิดอิซางิได้แล้ว (80)

"เดี๋ยวค่อยมาปลุกไอ้เด็กอ้วนนี่ดีกว่า" ไกเซอร์พูดกับตัวเองขึ้นมาเบา ๆ ก่อนที่จะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงเดินไปเข้าห้องน้ำแบบเงียบ ๆ

เพราะภาพที่ไกเซอร์เห็นนั้น ก็คือภาพที่อิซางิกำลังนอนหลับสนิทอยู่อย่างมีความสุข ไกเซอร์ถึงได้ตัดสินใจปล่อยให้อิซางินอนต่อไปอีกสักพัก (243)

เพราะภาพที่เจ้าตัวเห็นอยู่ ณ ตอนนี้ ดูยังไงไกเซอร์ก็เหมือนเป็นพี่ชายอิซางิชัด ๆ เลย

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ" เนสตอบออกไป โดยที่สายตาของเจ้าตัวจ้องมองไปทางไกเซอร์กับอิซางิแบบจับผิด

'แปลก ๆ เหมือนมันมีอะไรบางอย่างที่ไม่ถูกต้องเลย' (223)

'ใครมันมาเคาะวะ!' จากนั้นไกเซอร์ก็เดินตึงตังไปเปิดประตูอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่

"ดูท่าว่าแกยังอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่เนอะ ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวค่อยมาหาแกใหม่" ว่าแล้วอิซางิก็เตรียมที่จะเดินผละออกไป แต่ไกเซอร์กลับเข้ามาขวางเอาไว้ทัน

"เดี๋ยวก่อนสิโยอิจิ! ฉันปกติแล้วจริง ๆ นะ" (192)

ว่าแล้วเอโกะก็ใช้มือทุบไปที่วางแขนซ้ำ ๆ เพราะตัวเองกำลังรู้สึกเครียดที่ทุกสิ่งทุกอย่าง มันดูเหมือนจะไม่เป็นแบบเดิม

"ฉันจะไม่มีทางให้แกมาทำลายอนาคตที่ดีของฟุตบอลทีมญี่ปุ่นแน่อิซางิ ถ้าแกไม่เคยเล่น ฉันก็จะทำให้แกเล่นได้เอง" (46)

และเมื่อพบเป้าหมายแล้ว อิซางิจึงเดินเข้าไปหา พร้อมกับแกะมือของคุนิงามิออกมาจากตัวโนอา ก่อนที่จะพูดออกไปว่า

"อย่าไปสนใจเขาเลยคุนิงามิ เห็นเอโกะซังเคยบอกว่า เขาเป็นพวกที่ทำอะไรไม่ได้ดูสถานะของตัวเองอยู่แล้ว

อ้าวเนส ไม่ได้เจอกันนานเลย มานี่ดีกว่า อย่าไปยุ่งกับเขาเลย ปล่อยให้ตีกันไปเถอะ สนุกดี" (182)

ทำแบบนี้ด้วย แต่เมื่อซากุระได้เห็นบุคคลที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าอุเมมิยะแล้ว ซากุระจึงรีบขืนตัวเอาไว้ ก่อนที่จะพยายามออกแรงดึงแขนของตัวเองกลับมา

"ยังไงสักวันแกก็ต้องไปเผชิญหน้ากับมัน แกหนีความจริงไปไม่ได้ตลอดหรอกซากุระ" ฮิอิรากิหันมาพูดกับซากุระด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง (58)

จากนั้นเจ้าตัวก็ยื่นมือเข้าไปบีบที่แก้มของอิซางิเบา ๆ ให้หายมันเขี้ยว

"พูดมาเลยว่าจะเอาอะไร?" ไกเซอร์ถามย้ำออกไปอีกครั้ง และในครั้งนี้อิซางิก็ยอมตอบออกมา

"ยจจังอยากเตะบอลกับนี่จังครับ..." (79)

"รีบมาก เพราะกลัวว่านายจะหายไปไหนอีก ไปกันได้แล้วฮารุกะ" จิกะพูดสวนกลับไป โดยที่มีเอ็นโดยืนกอดอกมองเหตุการณ์ตรงหน้า ในแบบที่ไม่ยอมกะพริบตาเลย

"อย่ามาเรียกชื่อต้นฉันนะ!!!" ถึงซากุระจะโวยวายขึ้นมาแบบนี้ แต่จิกะกลับไม่ได้สนใจเลย

"ขู่ฟ่ออยู่ได้ เดินตามฉันมาได้แล้วฮารุกะ" (29)

ทั้งนั้นแหละ!!!" แล้วโนอาก็หันหลังเดินตึงตังออกไป

"ไม่แรงไปหน่อยหรือไง?" คริสหันไปพูดกับราวินโญ่ขึ้นมา

"แรงเริงอะไรกัน แกรู้ไหมคริสว่าเด็กคนนั้นไปร้องไห้กับเอโกะตั้งนานเลยนะ ให้มันโดนซะบ้างน่ะดี หมั่นไส้มันมานานล่ะ

อ้อ แกไปหาเอโกะด้วยคริส ห้ามลืม ต้องไปหาเลย" (68)

ซึ่งตัวไกเซอร์เองก็รู้สึกสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าทำไมพ่อกับแม่ของคนเด็กกว่า ไม่ยอมเอาเมนูมาให้เจ้าตัวกับอิซางิเลือก

แต่เมื่อพนักงานเอาไอศกรีมที่พ่ออิซางิสั่งไปมาเสิร์ฟแล้ว ไกเซอร์ก็แทบจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

เพราะไอศกรีมทุกรสที่ร้านมีได้มาอยู่ตรงหน้าของไกเซอร์เรียบร้อยแล้ว... (69)

หลังจากที่ทำให้บาจิระสงบลงไปได้แล้ว ราวิญโญ่ก็ขอตัวเดินออกไป ฮิโอริจึงทรุดตัวลงไปนั่งอยู่ข้าง ๆ กับบาจิระ แล้วเจ้าตัวก็ยื่นจดหมายของอิซางิให้อีกฝ่ายอ่าน

"อย่างน้อยพวกเราก็เป็นคนที่ถูกเลือกนะบาจิระ ตอนนี้ก็รอแค่ให้อันริซังกลับมาที่นี่ แล้วเราก็จะได้ติดต่อ (50)

【 bluelock | #ออลอิซา 】

AU​ Rainverse
What​ If... ยจจังที่เกลียดสายฝนและฤดูฝน​ เพราะมันทำให้เขาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย​ นอกจากเสียงของโซลเมท​ และโซลเมทที่ว่าดันมีมากกว่าหนึ่ง​ ไม่ได้มีเพียงคนเดียวเสียด้วยสิ!

พ่อกับแม่ของอิซางิจึงชะงักไปเล็กน้อย และเมื่อทั้ง 2 คนได้ใช้สายตาสำรวจไกเซอร์ให้ดี พวกเขาก็พอจะเดาขึ้นมาได้ว่า เด็กคนนี้ถูกเลี้ยงดูมาแบบไหน

"ถ้าอย่างนั้นไกเซอร์คุงไปไหมจ๊ะ ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวน้าจะบอกกับตำรวจเอาไว้ด้วย ว่าพวกน้าพาไกเซอร์คุงไปเลี้ยงขอบคุณ" (47)

แล้วอิซางิในวัย 5 ขวบก็ออกแรงเกาะแขนไกเซอร์มากเพิ่มไปอีก

"อยู่เป็นเพื่อนน้องเขาหน่อย เพราะพวกลุงพูดภาษาเดียวกันกับน้องเขาไม่ได้เลย เดี๋ยวพอพ่อแม่น้องเขามาแล้ว ลุงจะพาไปเลี้ยงไอติมนะ" นายตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามาพูดกับไกเซอร์ ก่อนที่จะเอื้อมมือมาลูบหัวเด็กทั้ง 2 คนนี้ไปด้วย (34)

What if ถ้าหากว่าไกเซอร์ที่ประสบความสำเร็จในอาชีพนักบอลแล้ว ดันย้อนเวลากลับไปในวัยเด็กของตัวเองอีกครั้ง มันจะเกิดอะไรขึ้น?

ณ ตอนนี้ไกเซอร์ก็ได้กลายเป็นนักบอลที่มีชื่อเสียง ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็จะต้องมีคนมาขอลายเซ็นอยู่เสมอ (1)

#คลังฟิคของกานดา #ไคอิซา #ออลอิซา