ตำนานหนึ่งเล่าขาน เนิ่นนานและเล็กจ้อย เรื่องเล่าปรัมปราจากปู่ย่าจนถึงเด็กน้อย

ตำนานเล่าขาน ว่ากาลครั้งหนึ่ง....มีเอลฟ์ผู้หนึ่งที่รักมนุษย์อย่างยิ่งยวด

พิทักษ์รักษา เคียงข้างจนหวนคืนสู่ผืนดิน

💐🪻🍃

📜 Rursus Orbis - Week 9
[ โรลปิด w/ @surya-wyh-npc.bsky.social | โกงเวลาหลังแข่งประลอง ]
[ ⚔️ ภารกิจปราบมอนสเตอร์ - การทดลองประหลาด ]

ณ ดันเจี้ยน Forbidden

"..."
ซิกฟรีดเหลือบมองเพื่อนร่วมทางในครานี้ที่ต่างออกไปจากทุกที
แม้จะออกไปฝึกฝนด้วยกันมาก่อนแล้วในดันเจี้ยนแห่งอื่น
แต่การหวนกลับมาที่นี่อีกครั้งก็ดูจะชวนรื้อฟื้นความทรงจำบางอย่างได้ไม่น้อย...

+

“ฟีอัส
“เจ้าต้องการจะรักข้าจริงๆหรือ?”

ไซรอสถามย้ำอีกครั้ง

เขาทั้งหัวรั้น ไม่ฟังใคร หยาบกระด้าง และมีข้อเสียตั้งมากมาย เขาเป็นเช่นนี้มาโดยตลอด

และอีกฝ่าย ต้องการที่จะรักเขาจริงๆใช่ไหม?

[ 🦇 Story : 1/? ]

กุหลาบในมือถูกยื่นให้อีกฝ่าย พลางเรียกเสียงแผ่ว

“ นี่…ไซรอส ”

เสียงที่เปล่งออกมานั้นเจือไปด้วยความจริงจังมากกว่าทุกครั้ง..จนรับรู้ได้ในทันที

น้ำหนักของมืออีกข้างที่วางบนลาดไหล่กล้าง ผ้าคลุมของตนผล็อยหลุดลงไปกองบนพื้น

ก่อนริมฝีปากทาบลงบนอวัยวะเดียวกันอย่างแผ่วเบาราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ

แม้จะตอบออกไปเช่นนั้น แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพของอีกคน จินตนาการว่าไอเดนในเสื้อตัวใหม่ เสื้อแขนยาวสีเข้มที่เขาแอบหยิบไว้ หรือแม้แต่เสื้อคอกว้างตัวหลวมที่เขาเผลอนึกภาพว่ามันจะเผยไหล่กว้างของอีกฝ่ายได้ยังไงบ้าง

เกลนน์รีบเบือนหน้ากลับไปที่ราวแขวนเสื้อก่อนความคิดจะเลยเถิดไปกว่านั้น
+

#SnowBloom_Roses_WyH

[โรลปิด with @phias-wyh.bsky.social ]

ท่ามกลางความหนาวเหน็บ บ้านหลังน้อยที่มักจะดูอบอุ่นดั่งทุกๆวัน วันนี้ผู้เป็นของ ดูท่าจะพยายามอย่างยิ่งยวด ที่จะทำให้มันเป็นที่กำบังแสนสมบูรณแบบในฤดูกาลเช่นนี้

เจ้ามนุษย์มังกร นั่งกึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาวขนาดใหญ่ ที่ตอนนี้ดูพอดีตัว เสื้อผ้าที่ใส่ดูมิดชิดและหนาแน่นกว่ายามปกติ
+

( มาหย่อนทิ้งไว้ให้ตามสัญญาค่ะ! 🥺)

สุราแค่เพียงจอกเดียวก็นับว่าเป็นเรื่องที่ยากมากโขสำหรับคนผู้นี้

แต่จะเลี่ยงไม่ดื่มในยามนี้ก็คงจะไม่ได้

หลังน้ำร้อนไหลรินลงคอ ผู้ดูกิลด์ก็พยายามทำตัวให้ปกติมากที่สุดแม้ว่าสติจะพร่าเลือนเต็มแก่

จวบจนสายตาคู่สวยเห็นคนที่น่าจะเป็นประโยชน์ในเวลานี้จึงเดินปรี่เข้าไปทักในทันที

“ สวัสดีท่านนักผจญภัย.. หากไม่เป็นการรบกวนท่าน ข้าขออยู่ด้วยสักครู่จะได้หรือไม่?”

….สีหน้าใหม่ๆ?

สองแขนที่ยื่นมาถูกกอบกุมไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง
ซิกฟรีดขยับเข้าไปใกล้เพื่อที่จะสำรวจบาดแผลเหล่านั้นให้ชัดขึ้นกว่าเดิม

ร่องรอยส่วนใหญ่ถูกรักษาไปแล้วด้วยผู้เชี่ยวชาญอย่างดี เห็นแบบนี้แล้วเขาก็เบาใจขึ้นเล็กน้อย
จากร่างอ่อนแรงในวันนั้น ลุกมาได้ไวขนาดนี้ก็นับได้ว่าไม่ธรรมดา

“...งั้นพักอีกสองสามวันให้หายสนิท แล้วเราค่อยไปฝึกด้วยกัน ท่านเซอย่าตกลงไหม?”

ลานัวร์กับนีลอาร์ที่ได้ยิน : /ยืนเท้าเอว

ทันทีที่ทีฟาได้บอกออกไปนั้น ความรู้สึกดีๆบางอย่างก็ได้ก่อนตัวขึ้น เธอไม่แน่ใจนักว่ามันคืออะไร แต่ก็หวังว่าสิ่งนี้จะทำให้เอตวลยิ้มออกได้ก่อนจะจากกันในวันนี้

แทนที่เธอจะบอกลาแล้วเดินจากไป ทีฟาเลือกที่จะก้าวเข้าไปใกล้กับคนตรงหน้ามากขึ้น ก่อนจะถือวิสาสะจับมือของเอตวลที่ตกลงเมื่อครู่ขึ้นมากุมไว้อย่างอ่อนโยน

“ ไว้พบกันใหม่ได้เสมอนะ… “

“ ข้าจะรอ ”

#EternalFallingStar_WyH (ย้อนหลัง)

ปรากฏการณ์ฝนดาวตกงั้นหรอ?
หากได้อธิษฐานสิ่งใดในคืนนั้น ความปรารถนามักจะเป็นจริง...

ต้องอธิษฐานสิ่งใดกันนะ?
ที่นอนอันแสนอบอุ่น? ชีวิตที่สุขสบายมีเงินใช้โดยไม่ต้องทำงาน?

อืม...คิดไม่ออกแฮะ
หากได้มาง่ายๆมันจะมีความหมายได้อย่างไง
ขนาดเหรียญในกิลล์ยังต้องทำเควสเลย

แต่ว่ายังไงคืนนี้ในเมืองคนเต็มไปด้วยผู้คนและก็น่าจะวุ่นวายน่าดู

(+)

#EternalBond_Wedding (27.06.2025 | Private )

ช่วงเวลา 11:00 นาฬิกา

ณ ทุ่งกว้างใกล้กับแนวป่าWarden พิธีแต่งงานอันแสนเรียบง่ายถูกจัดขึ้นท่ามกลางธรรมชาติที่แสนสงบ แสงแดดยามสายอาบไล้ผืนหญ้าเป็นประกายสีทองอ่อน ลมเอื่อยๆ พัดผ่านเบาๆ นำกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าและไอดินชื้นจางๆ มาปะปนในอากาศ บรรยากาศโดยรอบชวนให้รู้สึกแจ่มใสและสดชื่นจนยากจะละสายตา

+

#WyH_DGAtTheCrossroads

⚔️ ประกาศปิดคอมมูนิตี้อย่างเป็นทางการ ⚔️
ภารกิจสุดท้าย : เริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่อย่างราบรื่น

ข้อความถึงทีมงาน: forms.gle/iirjteK8KWS5...
End Credits: youtu.be/7K-1Ssj2ST4?...

หลายตัวชาญฉลาดขึ้นกว่าเดิม รู้จักปรับเปลี่ยนวิธีการต่อสู้ บางตนถึงขั้นคาดเดาการเคลื่อนไหวของมนุษย์ได้อย่างแม่นยำ

อีกทั้งกลับมีดันเจี้ยนเกิดเพิ่มอีกที่หนึ่งในทวีป forestia แต่เข้าไปอย่างไรก็ถูกปลิดชีพกลับมา โดยยังไม่รู้เลยว่าเป็นมอนสเตอร์ประเภทไหน

โลกแห่งการผจญภัยจะไม่มีวันได้หยุดพักอีกในยามนี้

สวมเกราะแลใส่อาวุธ

จงยืนหยัดเป็นโล่ให้ผู้ไร้พลัง—

ปกป้องโลกใบนี้

— จบบริบูรณ์ —

“—ข้า”

เวทย์ถูกร่ายออกไปยังชายหนุ่มทั้งคู่ ฉีกอากาศก่อเป็นริ้วพายุ คล้ายเวทย์ยามใช้รักษา หนนี้เป็นดังแส้ที่จะฟาดทำลาย

เป็นคำสาปจากสรวงสวรรค์

Story - สนธยาสุดท้าย

แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันสาดส่องผ่านรอยแยกของซากวิหารเก่าแก่ ละไล้ไหลรดลงบนร่างกายของเอลฟ์สาวที่นั่งคุกเข่าต่อหน้าร่องรอยแห่งหายนะครั้งอดีตอันแสนนาน ท่ามกลางเกล็ดน้ำแข็งเบาบาง แสงนั้นอบอุ่น เหมือนอ้อมแขนของผู้ใดสักคนที่หลงลืมไปในห้วงคะนึง เส้นผมเทาหม่นไหวสะบัดตามสายลมที่พัดราวกับจะปลิดสิ่งสุดท้ายจากผืนดิน

ร่างของเอลฟ์สาวแน่นิ่งตรงกลางรอยวงเวทที่สิ้นแสง เปลือกตาบางหลับลงอย่างอ่อนโยน ใบหน้าเรียบสงบราวกับเธอแค่หลับใหล

ไร้เสียงร่ำไห้ ไร้คำร่ำลา
ในท้ายที่สุด ลูซีลได้เปลี่ยนปัญญาและศรัทธาเป็นแสงสว่างให้โลกครั้งสุดท้าย

[ ลูซีล โซเลซ เสียชีวิตในวัย 271 ปี ]

คืนวันแห่งเกียรติยศ | 23.50 น.

ทว่า—เมื่อเวลาผ่านไปได้สักพักใหญ่

คนสำคัญผู้หนึ่ง…กลับยังไร้เงา
แม้กระทั่งจดหมายอาร์คานาที่ส่งไป ก็ยังไม่มีคำตอบใดย้อนกลับมาอย่างเช่นเคย

ความรู้สึกแปลกประหลาดพลันแผ่ซ่านออกมาในทันที ทะลวงผ่านทุกสิ่งที่เขาเพิ่งปล่อยวางไปได้เมื่อครู่

ราวกับว่า…หัวใจของเขาเองก็ไม่ไว้ใจความสงบสุขในวันนี้เช่นกัน

มอบรางวัลให้หัวหน้ากิลด์ของตนแล้ว จะมอบให้หัวหน้ากิลด์จันทราก็ได้แต่ยิ้มแหยะๆ พลางหันไปมองทางทั้งผู้ดูแลกิลด์และหัวหน้า

ข้ารู้สึกเหมือนจะได้หายใจวันนี้เป็นวันสุดท้ายเลย

" ข้าไม่รู้ว่าใครเป็นคนคิด! แต่ข้าคิดว่าตำแหน่งนี้กก็เหมาะสมกับท่านนีลอาร์สุดๆ! "

" เพราะนักผจญภัยไม่ทิ้งกันฉันท์ใด สหายก็ไม่ทิ้งกันฉันท์นั้น!!!? "

@nilar-wyh-npc.bsky.social

#TheGloried_Dawn_WyH

⚜️ Mini event 09 - วันแห่งเกียรติยศ ⚜️
เวลา 20.01 น.

งานเฉลิมฉลองกำลังเริ่มต้นไปอย่างครึกครื้น เสียงดนตรีขับขาน บรรยากาศอันแสนอบอุ่นแลเปี่ยมไปด้วยความสุข ยามนี้คงไม่มีใครที่มีความสุขไปมากกว่าเหล่านักผจญภัย

จวบจนกระทั่งช่วงเวลาสำคัญของวันนี้ก็มาถึง

[ รันสตอรี่ใต้เธรด สามารถโควทรีแอคชั่นของตลค.ได้ ]

'ถึง เฟย์ลิน

ข้าเก็บ Elderflower, Yarrow และ Mentha piperita ได้ตามจำนวนที่ระบุไว้แล้ว แถมด้วย Linden กับ Chamomile ที่ข้าบังเอิญพบเจอระหว่างทางนิด ๆ หน่อย ๆ

ข้าคงจะอยู่ที่นี่เพื่อคัดแยกอะไรอีกสักพัก แต่ข้าจะกลับไปหาเจ้าที่เมืองในวันพรุ่งนี้ประมาณช่วงสาย ๆ ได้

ถ้าเจ้าอยากได้อะไรเพิ่มเติมก็ส่งสาส์นกลับมาบอกข้านะ-!

จาก ไคเปอร์'

CMS. by PIUIIFA

“…..”

เขาเม้มปากกลั้นขำยิ้มปากคว่ำ เมื่อเห็นท่าทีเมามายแหละเริ่มออกฤทธิ์ดั่งคนเมา ขณะที่ถูกยู่หน้าด้วยสองมือเล็กๆที่ไม่ต่างจากเด็กพยายามลูบขนหมา..

ไม่ได้ว่าอะไรที่อีกฝ่ายมีท่าทีแบบนี้กลับรู้สึกแปลกใจและตลกนิดหน่อย เพราะปรกติแล้วออไรอาร์จะมีสีหน้านิ่วกิ้วตลอดเวลา

( ขอเป็นอาหวังในสมการนี้ค่ะ )

เมื่อเห็นเหล่านักผจญภัยต่างโห่ร้องแสดงความยินดีกันอย่างครึกครื้น
หัวหน้ากิลด์ที่ยืนอยู่ภายในงานเลี้ยง…หาได้ขัดใจอันใดไม่ อย่างไรเสียก็นับว่าเป็นข่าวดีที่สุดเท่าที่กิลด์นักผจญภัยจะมีมาเลยก็ย่อมได้

เขานิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือเรียวยกขึ้นแตะปลายคางเบา ๆ ราวกับกำลังใช้ความคิด แม้ริมฝีปากจะยังไม่ยิ้ม หากแต่ในแววตากลับฉายแววโล่งใจไปมากโข

ให้ตายสิ