คำให้การของนิโคไลคงน่าเชื่อพอๆ กับบทละครน้ำเน่า—เพราะทั้งสีหน้าและท่าทางมันก็ชวนเชื่อเสียเหลือเกิน

เขาหันไปมองไฮยาซินธ์แล้วส่งสัญญาณทางสายตา

“ไปกันเถอะไฮธ์...ก่อนจะเริ่มสร้างฉากที่สอง”

"โอ้ย กลัวแล้ว"

ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่เห็นสภาพแบบนี้ ใครเริ่มก่อนฝั่งเขาที่แทบไม่เป็นอะไรก็ต้องโดนหักคะแนนอย่างไม่สมควรจริงๆ

“เอาเถอะ วันนี้ฉันคงดวงดีที่ยังมีชีวิตอยู่ ขอบคุณที่ ‘ให้อภัย’ ฉันที่โดนพวกแกซ้อมปางตายนะ”

คำพูดอวดหน้าด้านยังไม่จบง่ายๆ และถ้าวันนี้กลายเป็นข่าวลือ
+

"พวกแกทำให้ฉันผิดหวังนะรู้ไหม?" นิโคไลเดินเข้าไปหาไฮยาซินธ์แล้วจับหน้าข้างที่โดนต่อยให้มันดู

“ใครๆ ก็เห็นว่าฉันเดินออกมากับไฮธ์นะ แล้วอยู่ๆ แกพรวดเข้ามา...ซ้อมฉันกับเพื่อนฉันจนกรามเกือบหัก ฉันก็ระบมไปทั้งตัว—อันธพาลนี่มันแย่จริงๆ”

เขาบิดเบือนเรื่องทั้งหมดด้วยน้ำเสียงล้อเลียนราวกับตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างหน้าด้านๆ ก่อนจะซัดเท้าเข้าท้องอีกฝ่ายอย่างจัง
+

นิโคไลหันหน้าไปมองฝั่งไฮยาซินธ์ที่บรรยากาศดูตึงเครียดไม่ต่างกัน 'หมอนั่นก็น่าจะเจอเรื่องอะไรบางอย่างมาสินะถึงได้หงุดหงิดขนาดนั้น'

ก่อนจะถูกขัดด้วยคำขู่ที่ฟังดูน่าตลกที่สุดที่เคยได้ยินมาเลย
คนตัวสูงเสยผมแล้วถอนหายใจอย่างผิดหวังเมื่อคิดว่าพวกมันจะดื้อด้านกว่านี้ ฉลาดกว่านี้ ทนไม้ทนมือกว่านี้สักหน่อย

+

เมื่อทุกอย่างจบลง เขาลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า แล้วกระดิกนิ้วเรียกชายคนสุดท้ายที่ยังยืนลังเลอยู่ไม่ไกล ว่าจะเข้าไปช่วยฝั่งไหนดี

เขาหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างจับจ้อง

“เลือกได้ยัง?” เขาถามอย่างไม่รีบร้อน เพราะถ้ายังไม่คิดจะเลือก เขาก็พร้อมจะ ‘เลือก’ ให้เอง

ในความมืด ดวงตาของเขาวาววับ ราวกับมัจจุราชที่เคลื่อนเข้ามาพร้อมยามราตรี...พร้อมจะปลิดลมหายใจของใครก็ตามที่กล้าขวางทางเขา

"ไอ้เ-ร" พอตั้งตัวไปเขาก็ถีบมันจนล้ม แล้วนั่งทับแขนเอาไว้ข้างนึงด้วยเข่า มือนึงจับหัวคนใต้ร่างยันไว้กับพื้นหญ้า ก่อนจะซัดหมัดใส่แรงเต็ม

"เมีย? ไม่มีปัญญาล่าม ก็อย่ามาว่าคนที่ให้อาหารสิ" นิโคไลหัวเสียตะโกนด่าลั่น

บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดราวกับไฟลามทุ่ง เสียงหายใจหอบหนักของชายหนุ่มชาวรัสเซียผสานกับความบ้าคลั่งที่คุกรุ่นในดวงตา เขาจัดการคู่กรณีอย่างไร้ความลังเล
+

แสงสลัวทำให้นิโคไลเผลอเสียจังหวะ หมัดหนักที่ฟาดเข้าเต็มโหนกแก้มทำเอาเขาเซเล็กน้อย แม้จะยังยืนได้แต่ความมึนงงก็แล่นวาบขึ้นมาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

เขายืนนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นวาววับด้วยโทสะร้อนแรง เมื่อหันกลับไปสบตากับผู้กล้าที่กล้าลองดี ความกราดเกรี้ยวปะทุขึ้นในอกจนไม่อาจสะกดไว้

+

/ผัวะ!/

หมัดต่อมาตวัดฮุกเข้าที่กรามเต็มแรงจนร่างนั้นล้มฟุบลงไปนอน

มันคือหมัดของนักมวย — หนักหน่วง แม่นยำ และเด็ดขาด

"หมาใคร ทำไมมาเห่าตรงนี้"

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์เทายกมือนวดขมับอย่างอ่อนล้า ความคิดที่ว่าจะไปจัดการสงบสติหมดลง ได้เวลาระเบิดทำงาน

สาม...

สอง...

หนึ่ง...

/พลั่ก!/

นิโคไลพุ่งเข้าไปขวางไว้ด้านขวา หมัดของชายร่างสูงที่พุ่งเข้ามาโดนท่อนแขนของเขาสกัดไว้ได้ ก่อนที่เขาจะตอบโต้ด้วยหมัดแรกเสยเข้าท้องของอีกฝ่ายจนร่างงอ สะอึกอย่างสำลักน้ำลายตัวเอง

+

เขาก้าวเท้าตามหลังไฮยาซินธ์ไปด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวที่กำลังสะสมตกตะกอนอยู่ภายในใจ ราวกับระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลัง
ดังนั้นจึงตั้งใจจะขอแยกตัวไปก่อน

แต่จะว่าเป็นโชคดีของฉันหรือโชคร้ายของพวกมัน ที่ดันมีพวกหมาบ้าไม่รู้จักกลัวตายาฝูงนึงกล้ามารั้งเอาไว้
เห็นมันเดินเข้ามาหนุ่มผมเงินได้แค่แวบเดียว ไม่ทันได้จับใจความร่างนึงก็ลงไปกองกับพื้น

"ให้ตายเถอะ ทำไมมีพวกไม่รู้จักตายเต็มไปหมด"
+

นิโคไล โวลคอฟ ไม่ใช่คนที่ใจร้อน ตรงกันข้าม เขาชอบอดทนกับเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่บ่อยครั้งไป ไม่ว่าจะเจอกับสถานการณ์ยากลำบากเพียงใด เขาก็ยังสงบนิ่งราวกับพายุในใจไม่เคยมีอยู่จริง
แต่เพียงวางสายโทรศัพท์นั้น ความคิดนับพันก็ถาโถมเข้ามาไม่ทันให้ตั้งตัว ความเงียบที่อดีตเคยเป็นเพื่อนกลับกลายเป็นศัตรู

+