Hayatımda ne badireler atlattığımı, içimde sönmeyen nasıl bi' nefret harladığımı kendim biliyorum. Hepsi bir şekilde geldi geçti. Üstümde bıraktıklarıyla terk ettiler. Ama bu gitmiyor. Biliyorum ki hiçbir zaman gitmeyecek. Buna alışacağım, alıştıktan sonra üstümde bıraktığıyla devam edeceğim. Neyse.

Yavaş yavaş yüzündeki kırışıklıklar artıyor, saçın yavaş yavaş eskiyor, hayata tutunmak için içinde biriktirdiğin motivasyonun dibini sıyırıyorsun ve hiçbir amacın kalmıyor. Öyle garip bir his ki...

Sanki hayatın artık sonuna yaklaşmışım gibi bir his. Bu kafayla gidersem 25'ten sonrası bende yok.

Ölenlerin önce bedeni, sonra sesi, sonra hatıraları siliniyor. Bedeninde ve kalbinde son hatıraları olan bir yara izi bırakarak göçüp gidiyorlar.

Ben kendimi uzun süredir bulamadım. Her yerde arıyorum. Gerek bir şişenin dibinde, gerek sonuna yaklaştığım sigarada, gerek hiç bilmediğim sokaklarda.

Saat geceye yaklaştığında aile fertlerimin her zaman evde olmasını isterdim, eğer annem veya babam geç kalırsa balkondan saatlerce ayrılmadan kafamda türlü senaryolar kurardım. Korku bu, "sevdiklerime bir şey olursa?" korkusu. Şimdiyse telefon 1 kere ulaşılamıyor çalınca içim titriyor.