Zor duygular geçmiyor gibi hissettirdiğinde hatırlayalım ki hiçbir duygu sabit değil. Hepsi birer dalga ve sen yüzmeyi öğreniyorsun.
Bazen yorulursun, nefes nefese kalırsın ama batmazsın. Çünkü artık fark ediyorsun.

Çocukken susmak zorunda kaldığın her duygu, büyüyünce konuşmak isteyen bir iç ses olur.
Terapi, bu sesi ilk kez gerçekten duymaktır.
Ve ona şefkatle cevap verebilmeyi öğrenmektir.

“Bugün hiçbir şey yapmadım” demek istemiyorum artık.
Dinlendim.
Duraksadım.
Sadece var oldum.

Belki de bazı insanların bize kötülük yapmasının tek nedeni, iyiliğimizi gördüklerinde kendilerindeki eksikliği daha net hissetmeleridir.

Normalleşemiyorum. Çünkü insan ruhu, sürekli görmezden gelerek iyileşemez. Her şey olması gerektiği gibiymiş gibi davranmak, içimdeki sesi boğuyor. Adaletin yokluğunu hissedince, güvende hissetmek bir hayale dönüşüyor.
Ve ben, artık “iyiymiş gibi yapamıyorum.”

Geciken adalet, sadece hukuku değil, ruhun zaman algısını da bozar. Güven duygusu sarsıldığında, gelecek planlaması yerini sürekli tetikte olma hâline bırakır. Bu, kaygı bozukluklarının temelidir.

Toplumsal adaletsizlikler, bireyin benlik algısını bozar.
“Ben değerli miyim?” sorusu, dışlanmışlık hissiyle karşılaştığında
kişilik yapısı sarsılır.
Kimlik dediğimiz şey, sadece içsel değil, toplumsal bir aynalanmadır.

Adaletin geciktiği yerde,
suçsuzluk külfet olur insana.
Bir ömür “belki bir gün” ümidiyle yaşamak, en ağır cezadır bazen.

İnsan, adaleti önce kalbinde arar.
Eğer vicdan susarsa, toplum ne söylerse söylesin, içimizde bir boşluk büyür.
Ve bu boşlukla büyüyen çocuklar… bir gün ya korkar ya da susar.
İkisi de yitirilen bir nesildir.