( เย้ยยยย ขอบคุณสำหรับรูทนะคะ ! 😭🙌 เซมไปน่าร้ากกก /วิ่งวนนนน )

" เป่า... ? พ-พูดอะไรของนายเนี่ย ! เรื่องแบบนั้นใครเขาทำกันเล่า ! "

พอถูกอีกฝ่ายยกเรื่องวัยเด็กมาพูด สีหน้าของเจ้าตัวก็แดงจนขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่จะสติแล้วค่อยเดินออกมา

" จะกลับไปวิ่งต่อแล้ว... "

" อย่าโดนคนอื่นต่อยเพิ่มซะล่ะ เจ้าบ้า ! "

( จากตรงนี้เซมไปโรลปิดท้ายให้ได้เลยนะคะ🙌 )

“ ห๊าาา น่ารัก ? อะไรของนาย ??? ”

แว๊บนึงที่เด็กหนุ่มแอบหลุบตาลงเล็กน้อยให้กับประโยคที่ว่า

“ อย่ามาล้อเล่นนะเฟ้ยยยย ”

“ เดี๋ยวพ่อก็ปั๊ดจัดให้อีกซักแผลเข้าจริง ๆ หรอก ! ”

เอามือดัน ๆ หน้านายออกไปไกล ๆ ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะบอกต่อว่าทำแผลให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ ….. “

“ อยู่เงียบ ๆ ไปเหอะน่า นายน่ะ “

ไม่รู้ทำไมแต่พอได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปอีก สงบใจไว้เรา หยุบหนอ… พองหนอ…

ว่าแล้วก็ค่อย ๆ จับ ๆ ใบหน้าอีกคนเพื่อเช็คดูแผล

( อืม… มือเราหนักกว่าที่คิดไว้อีกแฮะ…🙂‍↕️ )

เมื่อตรวจเสร็จสรรพก็เริ่มลงมือทำแผลให้อีกฝ่ายอย่างเบามือ ขัดกับใบหน้าที่ดูเหมือนจะโมโหอยู่ตลอด

" ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนลากคอผีออกมาซัดเอง💢 "

" แล้วก็เราไปรักกันตอนไหนไม่ทราบ ??? "

เดิน ๆ นำอีกคนเข้ามาที่โซนพยาบาล ก่อนจะหันไปมองผู้เป็นรุ่นพี่อีกรอบ

" เฮ้ย มานั่งตรงนี้ดิ๊— "

ทำมือชี้ ๆ บอกให้อีกคนนั่งลง ก่อนจะเดินไปขอยืมกล่องอุปกรณ์ปฐมพยาบาล

“ ไม่ได้สนเรื่องนั้นซักเท่าไหร่… ”

“ ที่มาวิ่งเพราะฉันไม่ถนัดหลอกคน หรือ เปิดบูธอะไรพวกนั้นเฉย ๆ ”

เจ้าตัวเอ่ยถึงจุดประสงค์ของการมาร่วมวิ่งครั้งนี้ และดูเหมือนจะไม่ได้สนซะด้วยซ้ำว่าจะวิ่งทันเวลาไหม

“ ฮะ ๆ อ๋อเหรอ— ดูน่าตื่นเต้นขนาดนั้นเชียว ? งั้นอีกข้างที่เหลืออยากจะโดนด้วยไหมล่ะ คุณ พี่ ชาย ^^💢 ”

พอได้ยินแบบนั้นก็หันไปหาอีกคนพร้อมกับมือที่กำหมัดขึ้นมา🙂‍↕️

“ ห๊า ฉันเพิ่งทำคนเจ็บแท้ ๆ ไม่เป็นไรได้ยังไง… ”

เป็นความผิดของตัวเองเต็ม ๆ จะให้ปล่อยผ่านไปก็รู้สึกขัดใจตัวเองแปลก ๆ

“ ข้างหน้ามีจุดปฐมพยาบาลอยู่ มานี่ด้วยกันเดี๋ยวนี้เลยนายน่ะ ”

ไม่รอช้าก็คว้าแขนอีกคนให้ตามมาด้วยแบบไม่ถามอะไรก่อนทั้งนั้น

นายูตะลอบถอนหายใจเบา ๆ ถึงจะไม่ชอบใจคนตรงหน้าซักเท่าไหร่ แต่ก็ดันเผลอทำคนอื่นเจ็บตัวเข้าแล้ว

“ …. ”

“ ขอโทษ— ยืนไหวไหม ? ”

ยื่น ๆ มือ-ออกไปหวังจะช่วยดึงตัวอีกคนขึ้นมา

“ ! ”

ผัวะ — !

ด้วยปฎิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติเมื่อถูกจู่โจม ที่ดูเหมือนจะไวไป(ไม่)หน่อย ฝ่ามือของเด็กหนุ่มส่งออกไปปะทะกับใบหน้าของบุคคลที่อยู่เบื้องหน้าในทันที โดยไม่สนว่าจะเป็นใคร…

“ อ้าว คนหรอกเหรอ ? “

” …. “

” นาย… “

“ เหอะ ๆ… ไม่ชอบใจจริง ๆ ที่ต้องผ่านป่านี่ ”

เด็กหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางลดความเร็วในการวิ่งลงเล็กน้อยพร้อมกวาดสายตาไปรอบ ๆ

ถึงจะเคยวิ่งมาแล้วปีนึง แต่รอบนี้คงไม่มีอะไรพิศดารเพิ่มขึ้นมาหรอกนะ ?

ตีกับความคิดของตัวเองอยู่ครู่หนึ่งก็เริ่มมองตรงไปทางข้างหน้าโดยไม่สนสิ่งรอบข้างแล้ว