นัทสึฮะที่ดูไม่เชื่อก็เลยหันซ้ายหันขวาด้วยก้พบว่าไม่มีใครจริงๆเป็นเขาเองที่เหลือคนเดียวในบริเวณนี้ ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดพลางยกมือข้างหนึ่งมายีหัวตนเอง

"เห้อ...น่ารำคาญ"

เมื่อเจอคำขอโทษนั่นทำให้เขาเผลอใจอ่อนเล็กน้อย และรำคาญที่ว่าไม่ได้หมายถึงอีกคน แต่หมายถึงสภานการณ์บ้านี่มากกว่า

"รู้จักร้านเดียว...จะไปมั้ย"

ดูเหมือนเขาจะเข้าใจความนัยในประโยคนั้นจึงทำให้แก้มขึ้นสีเล็กน้อย การถูกเฝ้ามองเวลานอนมันน่าอาย

"ว่างนักรึไง..."

เมื่อได้ยินประโยคแสดงความเป็นห่วงนัทสึฮะก็จิ๊ปากอย่างเคยตัวแต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะรับฟังอยู่บ้างจึงค่อยๆลงมาจากต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว

"ธ- รุ่นพี่นั่นแหละ..จะเป็นหวัดเอา"

"เดี๋ยวพี่คายะก็มาเป็นห่วงอีก"

เขายืนกอดอกมีท่าทีดูหงุดหงิดแต่ดูเหมือนพยายามจะระวังท่าทางอยู่มาก

"พูดธรรมดาก็ได้ยิน ไม่ได้หูหนวก"

นัทสึฮะเอ่ยพลางถอนหายใจ เมื่อเห็นรุ่นพี่พยายามจะมาใกล้เขาก็คงจะห้ามไม่ทันแล้ว

"จะขึ้นมาทำไมก็ไม่รู้ "

เมื่อโดนถามว่าดูอะไรอยู่ เขาก็แสดงท่าทางอย่างรำคาญที่ถูกถามนั่นถามนี่

"ก็ไม่ได้ดูอะไร แถวนี้ไม่มีอะไรให้ดูหรอก"

"มีแต่อะไรน่ารำคาญ"

แม้เสียงจะไม่ดังมากแต่เพราะรู้ว่าเป็นเสียงคุ้นเคยจึงทำให้ตกใจอยู่เล็กน้อย ก่อนจะมองไปทางต้นเสียงอย่างหงุดหงิด

“เปล่า แค่ขึ้นมานอน”

“เธ— รุ่นพี่นั่นแหละ…มาทำไมแถวนี้”

เขาหันหน้าหนีไม่อยากสบตาด้วยเท่าไหร่

เสียงดังนั่นทำให้นัทสึฮะที่งัวเงียถึงกับสะดุ้งจนเกือบจะตกจากต้นไม้ เขาหันขวับไปหาต้นเสียงอย่างหัวเสีย

แต่เมื่อเจอคำถามที่ต้องการความช่วยเหลือทำให้ไม่ได้พูดอะไรออกไป แต่แอบจิ๊ปากเบาๆเพราะโดนทำให้ตกใจ

“ไม่มีคนอื่นให้ถามแล้วรึไง ทำไมต้องเป็นฉันด้วย”

เขาเอ่ยถามเชิงไล่ เพราะคิดว่าตัวเองคงแนะนำไม่เป็น

เสียงเรียกแสนดังทำให้เขาเกือบจะตกต้นไม้ ชีพจรเต้นเร็วขึ้นมา และเขาก็หันขวับไปหาต้นตอ เป็นสาวคุ้นหน้าคุ้นตาที่เจอกันไม่กี่ครั้ง

"ธ..เธ-- รุ่นพี่?"

เกือบจะเรียกอีกคนห้วนๆก็ต้องกลืนคำนั้นลงไป

"เรียกอะไรซะดัง...นกมันตื่นหมดละ หนวกหู"

เขาหันมองไปทางอื่น ราวกับเบื่อหน้า

"ขึ้นมาบนนี้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับ..รุ่นพี่กันล่ะ"

(ทำความรู้จักได้ แต่อาจจะปากไม่ดีหน่อย ไม่แนะนำคนปากไม่ดีเหมือนกันเดี๋ยวเรื่องจะไม่จบ 🫶)

(แล้วมายุ่งอะไรด้วย ก็ยิ้มไปคนเดียวสิ 😒)

(จะมองอะไรนักหนา เอาเวลาไปชมนกชมไม้เถอะ น่ารำคาญ)

(ไำยสดยไสบ บอกว่าอย่ามาใกล้ยังไงเล่า!)