ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้าไปในสมองผ่านไปยันอก เขาหายใจแรงขึ้นและเหงื่อเริ่มออกผมปัดมือเธอออกตามสัญชาตญาณจากในร่างกาย

"จ จะทำอะไรครับ" แม้จะจำอะไรกับมันไม่ได้เลย แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างแล่นอยู่ในอก

มันบอกไม่ถูก มันทั้งโกรธ ทั้งกลัว ผวาไปหมดจนเหมือนคุมสติตัวเองไม่ได้เลย เขาพยายามหายใจให้คงที่

"ข ข ขอโทษครับ ขอโทษครับ"

"ผมไม่ได้ตั้งใจจะปัดมือ... ขอโทษครับ"

"ผมชิราอิชิ นาโอกิ อยู่ปีสามครับ"

เขายื่นมือออกไปจับกับมืออีกฝ่าย ราวกับเป็นสัญชาตญาณติดตัว ปี1 งั้นหรอ ระบบคัดเกณฑ์เข้าเรียนที่นี่มันยังไงกันนะ

จะว่าไปที่นี่มาได้ยังไงเรายังไม่สามารถตอบได้เลยแล้วอีกฝ่ายจะรู้ไหมนะ

"จะว่าไปแล้ว คาเงยามะซัง พอจะจำอะไรได้ไหมครับ"

ตอนที่อีกฝ่ายจับมือเขาเพื่อลุกขึ้นมา ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้เขาใจเย็นลงอย่างรวดเร็ว

สัมผัสที่เบาบางจากหญิงสาวตรงหน้ามันให้ความรผุ้สึกคุ้นเคยอยากพูดไม่ถูก ทั้งๆที่ไม่เคยพบหรือรู้จักกันมาก่อนแท้ๆ..

"อ ยังไงก็ต้องขอโทษอีกครั้งนะครับ"

"คุณ.. คุณชื่ออะไรหรอครับ"
"อ้ะ ผมต้องแนะนำตัวก่อนสิ .."

"ผมชิราอิชิ นาโอกิครับ"

"ผมกังวลว่าจะไปลุ่มล่ามเรื่องของคุณ.. เกินไป"

"แต่ถ้าไม่ว่าอะไร.. ขอบคุณนะครับ"

เขานึกบางอย่างออกหลังพูดเสร็จ

"จะว่าไปแล้วคุณชื่ออะไรหรอครับ"
"ผมชิราอิชิ นาโอกินะครับ"

เผื่อไว้คราวหน้าเจอกันจะได้ทักทายถูกด้วย แม้ว่าครั้งนี้จะไปทำให้เขาเดือดร้อนก็ตาม
..

"อันที่จริงผมเองก็ลังเลแล้วก็สงสัยนะครับ"
"อย่างที่ว่าจำไม่ได้นี่ ดีแล้วรึเปล่านะ อะไรทำนองนั้นแหละครับ"

สายลมเอื่อยๆพัดผ่านเราทั้งคู่ไป นั่นทำให้สายตาของเขาวางไปรอบๆ มองดูบางคนที่สับสน บางคนก็โกรธ หรือเสียใจ

"แต่ก็อาจจะไม่ดีสำหรับทุกคน?"

"ทาฮาระซังละครับ อะ ถ้าผมถามมากไปต้องขอโทษด้วยนะครับ"

พอนึกดีๆบทสนทนาก่อนหน้านี้เขาพึ่งแนะนำตัวตัวเองไปแท้ๆ ให้ตายสิ ทำไมสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวขนาดนี้

แต่ยังไม่ทันจะได้แก้เขิน คำถามที่ว่า
โดนอะไรมา ก็ดึงสติเขากลับมา

มือลูบที่หน้าตัวเองราวกับพยายามจะทบทวนบางอย่าง จะว่าไปแล้วภาพที่เห็นก่อนหน้านี้มันก็เหมือนจะมีอยู่แล้วด้วยสิ

"ผมเองก็จำไม่ได้ครับ"
น้ำเสียงเจือด้วยความไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีรอยยิ้มจางๆประดับหน้าไว้

+

พอได้ยินว่าอีกฝ่ายเจ็บ เขาก็รีบลุกพรวดพราดขึ้นมา คราวนี้ทำตัวไม่ถูกยิ่งกว่าเดิม

เขาลนลานมากขึ้นเหงื่อออกเยอะจนเห็นได้ชัด แถมมีน้ำตาซึมๆออกมาด้วยเล็กน้อย

"ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆครับ มีแผลไหมครับ ให้ผมช่วยดูให้นะครับ"

"ผมขอโทษจริงๆนะครับ อือ... ทำยังไงดี.."

"ผ ผมชิราอิชินะครับ" เขาแนะนำตัวไปเพียงเท่านั้นตามอีกฝ่าย เพราะเข้าใจว่าเธอก็ต้องรู้เพียงเท่านั้น

แต่ถึงแบบนั้น ยังไม่ทันได้ทำอะไรต่อ สายตาจับจ้องมาพี่ใบหน้านั้นมำให้ต้องถามออกไป

"ม มีอะไรรึเปล่าครับ"

"ค ครับ ผมจะระวังให้มากขึ้นครับ"

ผมตอบไปแบบนั้น พลางก้มหัวเล็กน้อยเพราะไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย ไม่ใช่เพราะว่ากลัวหรืออะไรทำนองนั้น แต่เป็นเพราะเขารู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมา

"จะว่าไปแล้ว ผมขอถามชื่อคุณไว้ได้ไหมครับ คราวหน้าถ้าหลายๆอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว"

"ผมจะไถ่โทษครับ.."

"พวกปวกเปียกหรอครับ"

เขาทวนคำพูดของอีกฝ่าย ก่อนจะเบนตาไปทางอื่น คนคนนี้เป็นคนไม่ดีสินะ?

"ผมชื่อ ชิราอิชิ"
"ชิราอิชิ นาโอกิครับ"

ผมตอบไปด้วยเสียงที่เบากว่าเดิมราวกับไม่มั่นใจบางอย่าง อีกทั้งตอนนี้ก็ไม่กล้ากลับไปมองเขาตรงๆ น่ากลัวเป็นบ้า

"แล้ว.. แล้วคุณละครับ"

เขาสะดุ้งตัวเล็กน้อยตอนที่ถูกสัมผัส ก่อนที่จะรีบรุดยืนขึ้นเพื่อไม่ให้ไปทับอีกฝ่าย

"ผมไม่เป็นอะไรเลยครับ" เขาตอบทันที ก่อนจะยื่นมือไปที่อีกฝ่าย

"ขอโทษจริงๆนะครับ ให้ผมช่วยพยุงนะ"

"มีแผลรึเปล่าครับ ให้ผมดูได้ไหม"

เขาเอ่ยอย่างร้อนลนเพราะกังวลว่าหญิงสาสตรงหน้าจะได้รับบาดเจ็บเพราะความซุ่มซ่ามของเขา

"อา.. ๆๆ ทำยังไงดี"

ตัวเขาโยกเอนไปตามแรงเล็กน้อยตอนที่อีกฝ่ายตบหลัง แต่ดูเจตนาแล้วเขาก็ไม่ได้ตีเพราะหมั่นไส้ด้วยสิ

"อะ ..ขอโทษทีนะ"

ว่าพลางก้มหัวงุดๆด้วยความประหม่า

"ผมชิราอิชิครับ ชิราอิชิ นาโอกิ"
"เอ่อ.. อ่า.. ถ ถ้าเรียกยาก ก็เรียกนาโอกิก็ได้นะครับ"

เขาเอ่ยอย่างประหม่า และส่งยิ้ทแหย๋ๆแปลกๆไปให้อีกฝ่าย

"ผมรู้ครับว่ามันไม่ถึงกับตาย.. แต่ว่าผมก็อดกังวลไม่ได้"

"แต่ผมคงกังวลมากเกินไป ขอโทษด้วยนะครับ" เขากล่าวขอโทษอีกครั้งและก้มหให้เธอ

"จะว่าไปแล้ว ..คุณชื่ออะไรหรอครับ"

"ผมชื่อชิราอิชิ นาโอกิครับ"

เขาแนะนำตัวก่อนอย่างมีมารยาทแต่ก็ยังทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยราวกับไม่คุ้นเคยเวลาคุยกับคนอื่นเสียแบบนั้น

พอรู้ตัวว่าตอนนี้เขากำลังทับร่างของใครบางคน เขาก็รีบรุดตัวขึ้นจากอีกฝ่ายด้วยความตกใจ

"ผ ผมไม่เป็นอะไรครับ"

"ขอโทษด้วยนะครับ ขอโทษด้วยจริงๆครับ" เขาว่าพลางก้มหัวขอโทษไม่หยุด สายตาสั่นไหวในชั่วขณะนึงเพราะความรู้สึกผิด

"ไหวครับ" เอ่ยกล่าวและยันตัวขึ้นยืน และยื่นมือไปให้อีกคนที่นั่งอยู่

"ให้ผมช่วยนะครับ"

นาโอกิรีบเอามือไปปิดปากตัวเอง และส่ายหัวทันควันเพื่อปฏิเสธ

"ผม ผมจะบอกว่าขอโทษน่ะครับ! พอดีว่าเผลอตัวไป.."

พูดจบก็สะดุ้งเล็กน้อยกับสัมผัสที่มาโดนแก้ม พลางลนบานทำตัวไม่ค่อยถูก และกว่าจะจัดการความคิดต่างๆได้ รู้ตัวอีกทีมือของเขาก็ถูกยื่นมาแล้ว

"ขอบคุณนะครับ.. จะว่าไปแล้ว.. คุณชื่ออะไรหรอครับ ผม ผมจะได้เรียกถูก"

"เรื่องหนักอึ้ง..? อ่า แสดงว่าทุกคนก็น่าจะเห็นเหมือนกันหมดเลยสินะครับ"

เขาเริ่มสนใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดกล่าวออกมา แล้วพินิจพิจารณาถึงสิ่งที่ยังติดค้างอยู่ในหัว

"อ- อ ผมไม่เป็นไรครับ"

"แต่ถ้าให้พูด ที่ว่าเป็นมันคงเป็นเรื่องในห้องโถงมากกว่า"

"แสดงว่าคุณเองก็จำอะไรไม่ได้เลยเหมือนกันไหมครับ อย่างมาที่นี่ได้ยังไง- อะ ขอโทษทีครับ"

เขาหยุดพูดไปชั่วขณะ
"ผมน่าจะพูดเยอะไปหน่อย.."

+
"เธอ.. ไม่เจ็บหรอ" เอ่ยถามด้วยความกังวลใจ พลางมองซ้ายขวาหาลู่ทางเพื่อที่จะพาหญิงสาวไปล้างมือเสียหน่อย

เพราะความซุ่มซ่ามของเขาแท้ๆ เลยทำให้เธอเดือดร้อนเสียได้..

แล้วเขาก็เผลอลอบถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"จะว่าไปผมเองก็ไม่รู้เลยครับว่ามันมีอยู่ที่ไหนน่ะครับ"

เขาทำหน้างงฉงนออกมาอย่างชัดเจน แม้จะสั่นไหวเพียงครู่นึงตอนที่เธอชะงักมือออกไป แต่สุดท้ายก็ลุกขึ้นมาได้โดยสวัสดิภาพ

นาโอกิไม่ได้คิดอะไรถึงส่วนสูงของเธอ แม้จะห่างกันไม่มากแต่มันไม่ใช่เรื่องที่เขาจำต้องไปวิจารณ์

พอลุกขึ้นมาสายตามองไปที่มือของเธอที่เขาจับอยู่ มีรอยถลอกด้วยนิดนึง

(ด โดนพี่สาวกินแล้ว😭😭)

"อา.. ทำยังไงดี เอาเป็นว่าตอนนี้เราลุกกันก่อนดีไหมครับ"

ว่าจบก็ลุกขึ้นและยื่นมือไปให้หญิงสาวตรงหน้า หวังเพียงช่วยพยุง แม้เขาจะดูพึ่งพาไม่ค่อยได้ในตอนนี้ แต่เขาก็ยินดีจะทำทุกทางที่พอจะช่วยให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้น

"ให้ผมช่วยนะ"

แม้จะไม่ชัดมาก แต่ที่ขอบตาของเขามีน้ำตาซึมๆเล็กน้อย.. ตอนนี้คนที่ทำตัวไม่ถูกกับกลายเป็นคนที่ทำให้อีกฝ่ายเดือดร้อนเสียแทน

"ผมขอโทษจริงๆนะครับ ถ้าไม่รังเกียจเดินไปหาที่ล้างแผล หรือว่าห้องพยาบาลไหมครับ"

ห้องพยาบาลคืออะไรกันนะ พอพูดออกไปก็นึกสงสัยในคำพูดตัวเองอีกครั้ง มันคงจะเป็นสิ่งคุ้นปากคล้ายกับคำว่าขอโทษรึเปล่า?
+