คำขอโทษขอโพยร้อยคำกระโดดเข้าซีรีบีมยันเซลล์หลายตัวในสมองทำเอารุ่นพี่คนที่ตั้งใจมาหลอกก็ใจชื้นจมูกยื่นสุดๆ

' ฮึ การตอบสนองมันต้องแบบนี้สิ! '

" ล้อเล่นหน่า เอ้า ! ลุกขึ้นก่อนสิ เปื้อนหมดแล้ว "

ขว้างเห็ดหน้าตาประหลาดออร่าแปลกๆเข้าพุ่มไม้ไปก่อนจะเดินเข้าไปดึงแขนอีกคนให้ลุกขึ้นมา พลางปัดๆกางเกงที่เปื้อนฝุ่นให้อีกคน

" ขี้กลัวจริงๆเลยนะครับ "

เพราะตื่นสายจนได้เรื่อง กว่าจะถึงที่จัดงานและใส่คอสตูมเสร็จก็ได้ยินสัญญาณออกตัวไปแล้ว

ท้องไส้ที่เป็นแรงขับเคลื่อนหลักก็ลอยตามกลิ่นของกินมือใครสักคนมา

‘ เอ๋ ดีจังเลยน้าา เป็นคนที่ดูกินแล้วน่ากินจัง ’

’ มองไปด้วยวิ่งไปด้วยดีกว่า คนในชมรมไม่ว่าหรอกถ้าไปประจำบูธสาย ’

เข้าข้างตัวเองเสียงั้นก่อนวิ่งเหยาะๆตามข้างๆ

" โอ๊ะ ทามูระคุง "

สังเกตจากสิ่งที่ถือการแต่งกายเป็นทานูกิกิ๊บใบไม้แปะกลางหัวมีหมวกฟางห้อยคอและเสื้อกล้ามขาว...ไม่หนาวเรอะสติยังดีมั้ยนะ...พอเห็นถือเห็ดหน้าตาประหลาด...มีรอยฟันแล้วด้วย?...

พลันหันไปมองเจ้าของชื่อ

" เหนื่อยหน่อยนะ! "

แซ่ก

จังหวะเดียวที่ได้ยินพุ่มไม้แยกตัวก็ได้ยินเสียงกระซิบขี้เล่นดังมาก่อน

“ เอ๋ หยุดวิ่งแล้วหรอ? “

” เอ๊ะ หรือว่ารู้ตัวว่าโดนตามมาเลยยอมแพ้แล้ว ~ “

” ฮุฮุ กินได้แล้วหรอ ~ “

(กัวแว้วว /เปลี่ยนจิ้มแก้มมม)