bsky.app/profile/myke...

ตัดภาพมาเดกุที่กำลังยืนดูการซ้อมต่อสู้อยู่

“อาจารย์ไอซาวะครับ ถึงผมจะบอกว่าอัตลักษณ์สองคนนั้นเข้ากันก็เถอะ…” เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเขียวเข้มเอ่ยด้วยรอยยิ้มเหยเก “แต่นิสัยน่าจะแม่เหล็กคนละขั้วเลยมั้งครับ”

ชายหนุ่มยืนมองแล้วก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบ

“ก็ดูเข้ากันดีนี่”

แบบ ‘เจ้าชาย’ กับ ‘เจ้าหญิง’ น่ะ

fin.

“เออ ก็รีบตามมาละกัน’เจ้าหญิง’”
“หรือต้องให้ฉันอุ้มท่าเจ้าหญิงถึงจะไปได้ ฮะ? เอายังไง?”

คัตสึกิพูดด้วยน้ำเสียงติดเหวี่ยง พูดเหมือนหยั่งเชิงอีกฝ่าย

โชโตะลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือไปหาคนตรงหน้า “งั้นอุ้มหน่อยสิ”

“ไม่อุ้มโว้ย!!”

จะให้อุ้มก็อุ้มได้

แต่กลัวว่าเดี๋ยวจะดูเป็น ‘เจ้าชาย’ กับ ‘เจ้าหญิง’ มากเกินไปน่ะสิ

เอ๊ะ เดี๋ยวนะ

เจ้าหญิง?

ฝ่ายคนโดนเรียกด้วยสรรพนามแปลกใหม่ก็ตกใจอยู่เล็กน้อย ก่อนจะเอียงคอถามคนตรงหน้า

“นายเรียกฉันว่าเจ้าหญิงเหรอ?”

…

คัตสึกินิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตะโกนออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมทั้งตะโกนดังลั่น

“ไม่ใช่โว้ย!!”

“ได้ยินอยู่ชัด ๆ นะเมื่อกี้”

ฝ่ามือแกร่งขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิง เจ้าของกายกำยำนั้นตั้งท่าจะล่วงหน้าไปก่อน

ดวงตากลมโตนั้นสบกับนัยน์ตาสีแดงชาดราวกับต้องการท้าทาย, ลูกคนเล็กก็ไม่ยอมลูกคนเดียวเหมือนกัน

คัตสึกิเห็นเช่นนั้นแล้วก็โมโหเลือดขึ้นหน้า เขาปล่อยระเบิดออกจากฝ่ามือแล้วกดลงกับพื้นดินข้างตัวราวกับต้องการระบายอารมณ์

ตู้ม!!

“ทำไมเอาแต่ใจแบบนี้วะ?! คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงหรือไง?! หา!!”

เด็กหนุ่มพูดออกไปสุดเสียงอย่างคนเกรี้ยวกราด แต่แล้วเขาก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าพูดอะไรออกไป

ยังพูดไม่ทันจบคำ คัตสึกิก็ใช้แรงระเบิดพาพวกเขาทั้งสองขึ้นไปถึงยอดผา และทันทีที่เขาวางอีกคนลงก็เอ็ดทันที

“ทำอะไร?! ฉันจะขึ้นฟ้าแล้วมันทำไม? นายก็อยู่ข้างล่างไปสิวะ!”

“แต่มันไม่เหมือนแผนที่เราคุยกันไว้นี่” โชโตะเอ่ยแย้ง

“ก็ฉันจะทำแบบนี้!” เจ้าของเรือนผมสีทองเองก็ไม่ยอมเช่นกัน

เรียวคิ้วสองสีนั้นขมวดแน่นจนแทบเป็นปม “งั้นฉันก็จะทำแบบนี้เหมือนกัน”

“ห— อ๊ะ!” โชโตะร้องอุทานด้วยความตกใจ เขาพยายามสร้างน้ำแข็งออกมาจากร่างกายซีกขวา หวังจะยันตัวเองกลับขึ้นไปใหม่แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะน้ำแข็งที่ถูกสร้างขึ้นไม่ได้มีรากฐานอยู่ตรงพื้นดิน

เด็กหนุ่มกำลังคิดจะจุดไฟตรงเท้าขวาเพื่อลอยกลางอากาศแต่ทันใดนั้นเองคนที่ใช้ระเบิดล่วงหน้าไปไกลแล้วกลับพุ่งมารับตัวเขาไว้ โดยการใช้แขนข้างเดียวโอบรอบเอว

“บาคุ—”

ตู้ม!

“บาคุโก นายจะไปไหนน่ะ?” โชโตะที่เห็นเพื่อนร่วมทีมออกนอกเส้นทางที่ได้คุยกันไว้ก็เอ่ยเรียก

“เรื่องของฉันเว้ย!” คัตสึกิตะโกนตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

เห็นเช่นนั้นคนที่มีอัตลักษณ์ 2 อย่างในคนเดียวก็จึงใช้น้ำแข็งพาตัวเองทะยานขึ้นไปบนฟ้าเช่นกัน

แต่ด้วยความร้อนรนหรืออย่างใดก็ไม่ทราบ ธารน้ำแข็งกลับหักครึ่งตรงกลางทางจนทำให้กายผอมโปร่งร่วงหวือลงจากท้องฟ้า

คัตสึกิคลอนหัว ทำไมเขาถึงได้มาเสียสมาธิกับเรื่องไม่เป็นเรื่องทั้งที่อยู่ระหว่างการซ้อมต่อสู้ได้เนี่ย เดี๋ยวก็โดนอีกทีมลอบโจมตีพอดี— แต่พอรู้ตัวอีกทีสายตาก็เหลือบไปหาเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ข้างตัวอีกแล้ว

แม่ง หงุดหงิดโว้ย

เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ทองปล่อยระเบิดออกจากฝ่ามือเพื่อพาตัวเองขึ้นไปอยู่บนยอดผาจำลอง

ไม่ได้มีแผนอะไรในใจแต่เหมือนแค่อยากเอาตัวเองออกมาให้ห่างจาก ‘princess’ มากกว่า

พอเป็นแบบนั้นก็เลยเลี่ยงการมองหน้าอีกคน แล้วก็ไม่ยอมเรียกชื่อดี ๆ ด้วยเพราะกลัวจะเผลอหลุดคำพูดในหัวออกไป เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ปี 1 จนขึ้นปี 2

คัตสึกิพยายามหาคำตอบให้ไอ้คำว่า ‘princess’ ในหัวตัวเอง

ไม่ว่าจะเป็นอัตลักษณ์ของเจ้าตัวรวมถึงการที่อีกคนมีใบหน้าเรียบนิ่งจนดูเย็นชาเหมือนเจ้าหญิงน้ำแข็ง

แต่มันก็ยิ้มเยอะขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอวะ

หรือเพราะยิ่งยิ้มก็ยิ่งดูละมุน ยิ่งดูเหมือนเจ้าหญิงเข้าไปใหญ่