😭

ปวดเหมือนกัน

กุว่าอันนี้ไม่น่าเกริ่นและ น่าจะประวัติวิโรในฟิคลิน 😭😭

วินวาร์ดตระหนกว่าทำไมพ่อ(?)ถึงรู้ชื่อของตัวเขา จนกระทั่งวินวาร์ดได้อ่านสูติบัตรต่อจนมาอ่านเจอกับชื่อเล่นของเขา "วินวาร์ด"

แม่แท้ ๆ(?) : สวัสดีแม่หน่อยสิจ๊ะ

เหมือนว่าวินวาร์ดจะเชื่อ และเข้าไปกอดแม่แท้ ๆ(?) ของเขา พร้อมกับร้องไห้ออกมา

📖(⛓️) : มะ.. แม่.. ผมนึกว่า.. ฮึก.. เขาคนนั้นจะเป็นแม่แท้ ๆ ของผมสะอีก...

วินวาร์ดร้องไห้หนักขึ้นหลังจากที่พูดจบ

📖(⛓️) : มะ.. ไม่ทราบว่าพวกคุณคือใครครับ..?

ญ.ปริศ. : อืม.. ถ้าอธิบายไปคงไม่เชื่อแน่เลย งั้นคุณคะ

ชายแปลกหน้าผมสีดำสลวยก้มหยิบสูติบัตรแปลก ๆ ขึ้นมา แล้วมอบให้หญิงข้าง ๆ

จากนั้นหญิงแปลกหน้าก็มอบให้วินวาร์ด เขารับมาแล้วอ่าน เป็นข้อมูลของใครไม่รู้ มำให้เขาสับสนยิ่งกว่าเดิม

พ่อแท้ ๆ(?) : อ่านออกมั้ยวินวาร์ด?

📖(⛓️) : ...!

วินหาเก้าอี้เก่าๆมา แล้วก็บลาๆๆปึ๊บ

ช.ปริศนา : ไม่ต้องห่วงนะลูก พ่อกับแม่แค่มาเยี่ยมเฉย ๆ ขอเข้าไปดูในบ้านได้มั้ยครับ?

ด.ญ.ปริศนา : พี่ชายสูงจางง~

เด็กหญิงที่ไม่รู้จักเดินเข้ามาในบ้านแล้วยืนใกล้ ๆ เขา จากนั้นก็เขย่งขาเพื่อเพิ่มความสูงคนเธอ

วินวาร์ดที่กำลังยืนอึ้งและสับสนว่าทำไมพวกเขาถึงเรียกตัวเราว่า " ลูก " ก็ยืนนิ่งไปชั่วขณะ

ญ.ปริศนา : อะแฮ่ม ลูกเอาเก้าอี้มาให้พ่อกับแม่นั่งหน่อย เอาของตัวเองมาด้วยนะจ๊ะ

เขากลัวว่าพวกเขาจะมาขโมยข้าวของในบ้าน
(ทั้งๆที่ในบ้านก็ไม่ได้มีเหี้ยอะไรที่มันแพงๆเลยสักอย่าง ไอสัส(แต่แม่มน่าเอ็นดูว่ะเบบี๋วิโร))

เขากอดอกมองหน้าพวกเขาเสมือนว่ากำลังดุและให้เขาออกไปจากหน้าบ้าน

ญ.ปริศนา : ชู่ว ๆ ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ..

เธอเอ่ยแล้วหัวเราะเบา ๆ เพราะความน่าเอ็นดู ถอดแว่นตาดำและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ทำให้วินวาร์ดรู้สึกผ่อนคลายใจลงเล็กน้อย..

เมื่อเขาเจอกับ ครอบครัว ๆ หนึ่ง ที่เขาไม่เคยเห็นจากที่ไหนมาก่อน

สายตาของเขาเหมือนดั่งลูกสุนัสพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้ที่กำลังระแวงบวกกับความสงสัยปะปนกันไป

📖(⛓️) : (พวกเขาเป็นใครกัน โจรปลอมตัวมารึป่าวน่ะ..)

เขารีบวิ่งไปเปิดประตู ค่อย ๆ อ้าออกมา ลมโชยอ่อน ๆ ทำให้รู้สึกอบอุ่น

จนกระทั่งวินวาร์ดได้ชะเง้อหัวออกมา นัยน์ตาของเขาจากที่ขยายกว้างก็หุบลงทันใด..

ตอนนั้นเอง วินวาร์ดอาศัยอยู่ในบ้านนั้นตามลำพัง คนในบ้านหายไปไหนนั้นวิยวาร์ดก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ เพราะพวกเขาก็ไม่เคยเอ่ยปากบอกกับเขาเลย

จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงกดกระดิ่งที่คุ้นหูมาก นัยน์ตาสีโทแพซฟ้าขยายขึ้นราวกับว่าพวกเขาได้กลับมาหาแล้ว

เมื่อวินวาร์ดได้มีอายุเพียง 12 ปี เป็นเด็กหนุ่มความสูงมาตรฐาน เป็นเด็กดี เป็นเด็กน่ารัก

ช่วงนั้นมีเหตุการณ์หนึ่งในชีวิตที่ปัจจุบันเขาก็ยังไม่ลืม และไม่คิดจะลืม..