อยู่ดี ๆ ก็เข้าไปเรียนโรงเรียนแบบนั้น

สึนะก็จะยิ่งเครียดมากขึ้นไปอีกนะ นายรอให้สึนะปรับตัวจนคุ้นชินกับอะไรหลาย ๆ อย่างก่อนเถอะอลาวดี้

ไม่งั้นหลานนายก็จะมีสภาพเป็นแบบนี้อีกแน่นอน" (128)

ต่อให้แหลกสลายกี่ครั้งก็ยังกลับเฉิดฉาย

“ชอบหรือไง?” เอโกะแขวะ
“ชอบครับ” อิซางิเอ่ยแล้วยิ้มกว้าง มองคนที่ยิงประตูประกาศศักดาอย่างภูมิใจ

“พี่ซาเอะก็ชอบผมนะ”

เอโกะกลอกตา ยีหัวอิซางิแรงๆ

“สรุปจะมาแข่งฟุตบอลหรือมาอวดว่าที่แฟนหา!”

“โยอิจิฉันผิดไปแล้ว” ผิดเรื่องอะไรไม่รู้บอกผิดไว้ก่อนวิถีพ่อบ้านเขาเป็นแบบนี้กันทุกคน
“แต่นายต้อง”
“ต้องอะไร”
“ยังคิดไม่ออกตอนนี้ไว้คิดออกจะมาบอกแล้วกัน”
“เอ้ายัยต้นอ่อนนี่คนอุตส่าห์ง้อนะเว้ย!”
“ไม่รู้แหละเราจะงอนทำไมล่ะไม่อยากคุยด้วยไปไหนก็ไปเลย” ไคเซอร์ถูกไล่สรุปแล้วผิดอะไร
“ฉันผิดอะไร”
“ทุกอย่างครับ”
“เนสแกเป็นเพื่อนฉันจริงไหมวะ”
“ไม่เป็นไรนะครับไคเซอร์”

"จะให้พ่อเธอมาสอนน่ะเหรอ อย่าเลยดีกว่า ขนาดชื่ออิตาลีมันก็ยังไม่ได้ตั้งให้เธอตั้งแต่เกิดเลย แล้วเธอจะไปคาดหวังอะไรจากมันอีก

เดี๋ยวพรุ่งนี้จะพาไปซื้อเสื้อผ้า กับสมัครเรียนที่โรงเรียนใหม่

ซึ่งโรงเรียนนี้จะไม่เหมือนกับโรงเรียนในสลัมที่เธอเคยเรียนมาก่อนแน่นอน" (77)

เพราะอยู่ดี ๆ อลาวดี้ก็ถามขึ้นมากลางคัน จีอ็อตโต้ที่ยังไม่ได้เตรียมคำตอบเอาไว้จึงหยุดชะงักไปนิดนึง

"ก็คือว่า...เอ่อ---

"จีอ็อตโต้! นี่แกอย่าบอกนะว่าแกให้ลูกแกเรียนโรงเรียนในสลัมน่ะ แกแม่งบ้าไปรึเปล่าเนี่ย!

สึนะมันเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของบอสใหญ่วองโกเล่นะ!" (63)

'เสร็จฉันแน่อลาวดี้!' ในขณะที่กำลังยืนรอคำตอบอยู่ จีอ็อตโต้ก็คิดขึ้นมา พร้อมกับซ่อนรอยยิ้มของตัวเองเอาไว้

ผ่านไปสักพัก อลาวดี้ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"แกนี่มันเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องมาก ๆ เลย ลูกโดนแกล้งขนาดนั้น แกยังปล่อยปละละเลยมาได้

นี่ฉันถามจริง ๆ เลยนะ (59)