“ จะว่าหมดแล้วก็คงไม่ได้หรอกค่ะ ความจริงฉันยังไม่ได้สำรวจรอบๆเลย แต่ดันถูกโซนอาหารสะกดจิตเอาไว้น่ะค่ะ ”

เธอนึกตลกคำพูดของตัวเอง พูดอะไรแปลกๆอีกแล้วล่ะสิ แต่ไม่ เธอต้องเก็บสีหน้าเอาไว้ซะก่อนนะไคโมมี

” คือว่า ถ้าคุณหญิงไม่สะดวกจะใช้ภาษาทางการเหมือนเดิมก็ได้นะคะ （´∇｀''） “ เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายคงจะยังไม่ชิน แม้จะไม่ชำนาญมากแต่เธอก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักศัพท์ทางการเลย

“ คุณหญิงจารวาสินะคะ เป็นชื่อที่ไพเราะจัง “

สายตาของโมมีเหลือบไปเห็นเจ้าพัฟบอลน้อย คงจะรอคอยช่วงเวลานี้มานาน และเธอก็ เอ่อ รั้งพวกเขาไว้นิดนึงรึเปล่านะ ? นึกแล้วก็ตลกดีเหมือนกัน หากมันชอบของหวานขนาดนั้นก็คงลงเอยเหมือนกับพัฟบอลของเธอ ดีที่โมมีเลี่ยนความหวานซะก่อนจึงไม่ได้จัดการส่วนของเธอจนหมด ก็ ส่งไม้ต่อให้เจ้าพัฟบอลของเธอนั่นล่ะ

(+)

“ โอ้ — ทำตัวสบายๆเถอะค่ะ เรามาที่นี่เพื่อสนุกกันนี่นา “ โมมียกยิ้มให้อีกฝ่าย

ก่อนที่เธอจะเหลือบไปเห็นเจ้าพัฟบอลน้อยของอีกฝ่าย คงจะอยากลิ้มลองของหวานจนแทบอดใจไม่ไหวแล้ว

” โอ้ ฉันรู้จักของอร่อยๆนะคะ ถ้าไม่รังเกียจฉันจะพาไปลองชิมดู “

เธอมีท่าทีตื่นเต้นและเคอะเขินเล็กน้อย เพราะคงกังวลว่าจะวางตัวไม่เหมาะสมหรือเปล่า

” เรียกฉันว่าโมมีก็พอ คุณ… ? “

( สายกินแวะมาทักทายค่ะ🙌🏻 )

“ แถมยังมีอาหารอร่อยๆด้วย ”

โมมีเอ่ยขึ้นจากข้างหลังอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าเธอโผล่มาจากไหนนะ ? แต่ตอนนี้พัฟบอลของเธอลิ้มรสอาหารจนบินไปไหนไม่ไหวแล้ว เธอจึงออกมาเดินเล่นเสียหน่อย

“ โอ้— ขอโทษที ฉันรบกวนคุณรึเปล่า ”

โมมีรีบกล่าวขอโทษหลังจากที่รู้ตัวว่าตนเองทำตัวเสียมารยาท