ตอนนี้เราห่างจากการเขียนงานมานาน นานจนลืมไปแล้วว่าการเขียนงานต้องทำยังไง หรืออย่างน้อยเราเคยทำยังไง เราเหมือนคนที่อยากได้ชื่อว่าวิ่งมาราธอนรูทยากๆมาแล้ว แต่จริงๆเดินเกินห้ากิโลก็ปวดหลัง ไม่ได้มีความสามารถจะไปร่วมในมาราธอนได้เลยด้วยซ้ำ
.
.
หรือจริงๆแล้ว ทั้งหมดนี้ เราอาจแค่อิจฉาที่นักเขียนดูมีตัวตนมากกว่านักแปลก็ได้

เราคิดเอาเองว่าเขียนงานใช้ได้ และฟิคหลายเรื่องที่เคยเขียนสมัยก่อนก็พล็อตเจ๋งมาก คิดจริงๆถึงขั้นอิจฉาความเก่งของตัวเองในตอนนั้น โดยไม่เจียมกะลาหัวเลยว่าจริงๆแล้วฟิคเจ๋งๆพวกนั้นขายได้ไม่ถึงปกละ 30 เล่ม เราอิจฉาตัวเองในอดีตเสมอ โดยไม่ได้ตระหนักว่าแท้จริงเราคนนั้นห่วยน้อยกว่าตอนนี้นิดเดียว และไม่เคยได้รับการยอมรับอะไรขนาดนั้น

คนที่เซลฟ์เดาท์เสมออย่างเราก็รู้สึกว่าตัวเองห่วยอีกครั้ง จริงๆแล้วรู้นะ ว่าเป็นคนไม่มีความคิดสร้างสรรค์มากพอ คิดพล็อตเจ๋งๆฉากเด็ดๆคำพูดไอคอนิคไม่ได้หรอก แถมมีแผลใจใหญ่โตจากคอมเมนต์อาจารย์ตอนปี 1 ว่าภาษาไม่สละสลวย แต่ก็ยังอหังการ์อยากได้รับการยอมรับในงานเขียน เพียงเพราะคิดเองว่าตัวเองเขียนงานได้ไม่เลว