Ik snap verder wel dat je een soort modus operandi vindt om het leven leefbaar te houden, maar zulke constante dreiging moet toch wel iets doen met je geestesgesteldheid.

Jezus, ik leef met je mee. Ik las in Zero Zero Zero van Saviano over het, zoals hij het noemde, postmoderne geweld en dacht: Mexico, ik begin er niet aan. En coke ook niet. Ziekmakend.

Moet dan altijd denken aan Kevin Spacey in American Beauty die, als iemand die hij al kent zich aan hem voorstelt, iets zegt als: geeft niks, ik zou mezelf ook niet onthouden. Blijkt dan trouwens wel de minnaar van zijn vrouw te zijn, geloof ik.

Het zijn ook enkel de inwisselbare hoofden bij wie ik het heb. Van op het eerste gezicht weinig kleurrijke persoonlijkheden.

Dankzij Google verschijnen de kleintjes die je nooit meer zult zien wel voortdurend op je telefoon. Althans, bij mij. Dit gebeurde er twee jaar geleden vijf jaar geleden, etc. Dagelijkse tripjes down memory lane. Ik vraag me wel eens af wat dat met een mens doet.

Je ziet het meteen aan de vertwijfelde uitdrukking zodra je zo iemand een hand geeft en je naam noemt.

Altijd bang om een fout te maken.

Was zweten.

Klaar.

Merendeel sloeg als een tang op een varken.

Touche.