【 Doc : https://shorturl.at/dix3E 】
【 โค/โรล/เวิ่น — 24/7 】
【 #SKZ_commu only 】
( ติดงานตอบช้ามากๆ สะกิดได้ตลอดนะคะ🙏😭 )
ต่างฝ่ายต่างรู้สุกประหม่าเลยทำให้เกิดเดดแอร์ขึ้นมาสักระยะหนึ่ง
"เมื่อครู่คุณกำลังจะไปไหนหรอครับ หรือว่าสำรวจที่นี่.."
เขาเอียงคอถามเล็กน้อยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งและสุภาพ
ต่างฝ่ายต่างรู้สุกประหม่าเลยทำให้เกิดเดดแอร์ขึ้นมาสักระยะหนึ่ง
"เมื่อครู่คุณกำลังจะไปไหนหรอครับ หรือว่าสำรวจที่นี่.."
เขาเอียงคอถามเล็กน้อยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งและสุภาพ
"มี...อะไรรึเปล่าครับ?"
"มี...อะไรรึเปล่าครับ?"
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าเหมือนกำลังพยายามนึกอะไรสักอย่างอยู่
"ภาพที่ผมเห็นไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น แค่รู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกแปลกๆ"
"เรียกว่าโชคดีได้มั้ยนะ"
ประโยคสุดท้ายเขาพูดออกมาเบาๆเหมือนกำลังพูดกับตัวเองก่อนจะหันมามองอีกฝ่ายเงียบๆก่อนจะพูดต่อ
"แล้วนายรู้สึกยังไงตอนเห็นภาพนั้นหรอ.."
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าเหมือนกำลังพยายามนึกอะไรสักอย่างอยู่
"ภาพที่ผมเห็นไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น แค่รู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกแปลกๆ"
"เรียกว่าโชคดีได้มั้ยนะ"
ประโยคสุดท้ายเขาพูดออกมาเบาๆเหมือนกำลังพูดกับตัวเองก่อนจะหันมามองอีกฝ่ายเงียบๆก่อนจะพูดต่อ
"แล้วนายรู้สึกยังไงตอนเห็นภาพนั้นหรอ.."
"เอ่อ...ชิราซางิ มิซึกิครับ"
"แล้วคุณคือ..."
เขาถามกลับไปอย่างสุภาพด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เจาไม่รู้ว่าคนตรงหน้าต้องการอะไรจากเขากันแน่
"เอ่อ...ชิราซางิ มิซึกิครับ"
"แล้วคุณคือ..."
เขาถามกลับไปอย่างสุภาพด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เจาไม่รู้ว่าคนตรงหน้าต้องการอะไรจากเขากันแน่
"ก็จริง..."
เขามองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ถามกลับด้วยความงุนงงแล้วถอนหายใจเบาๆ
"ก็นิดหน่อยครับแต่ไม่มีอะไรมากหรอก"
"บางทีผมอาจจะพูดอะไรแปลกๆไปบ้าง ต้องขอโทษด้วยนะครับ"
"ก็จริง..."
เขามองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ถามกลับด้วยความงุนงงแล้วถอนหายใจเบาๆ
"ก็นิดหน่อยครับแต่ไม่มีอะไรมากหรอก"
"บางทีผมอาจจะพูดอะไรแปลกๆไปบ้าง ต้องขอโทษด้วยนะครับ"
เขาหันมองรอบๆอีกครั้งก่อนที่จะหันมาตอบคำถามของคนตรงหน้า
"ก็คิดว่ามันประหลาดดีน่ะ ทั้งเสียงกระซิบ ทั้ง...หน้ากากนี่ด้วย"
"ความรู้สึกที่น่าอึดอัดที่อธิบายไม่ถูกด้วย"
เขาเว้นช่วงการพูดไว้ประมาณ 2-3วินาทีก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งๆตามเดิม
"เธอได้ไปเดินสำรวจมานี่ เจออะไรน่าสนใจบ้างไหม?"
เขาหันมองรอบๆอีกครั้งก่อนที่จะหันมาตอบคำถามของคนตรงหน้า
"ก็คิดว่ามันประหลาดดีน่ะ ทั้งเสียงกระซิบ ทั้ง...หน้ากากนี่ด้วย"
"ความรู้สึกที่น่าอึดอัดที่อธิบายไม่ถูกด้วย"
เขาเว้นช่วงการพูดไว้ประมาณ 2-3วินาทีก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งๆตามเดิม
"เธอได้ไปเดินสำรวจมานี่ เจออะไรน่าสนใจบ้างไหม?"
เขาหัวเราะแห้งๆไปเพื่อให้บรรยากาศดูเกร็งน้อยลงก่อนที่จะหันไปมองรอบๆ เสียงคนอื่นคุยกันครึกครื้น ทำเอาไม่มีสมาธิอยู่กับตัวเองเลย
"อืมม ถ้ามีที่โล่งกว่านี้ก็ดีเลยครับ รบกวนพาผมไปหน่อยได้มั้ยครับ"
เขาหัวเราะแห้งๆไปเพื่อให้บรรยากาศดูเกร็งน้อยลงก่อนที่จะหันไปมองรอบๆ เสียงคนอื่นคุยกันครึกครื้น ทำเอาไม่มีสมาธิอยู่กับตัวเองเลย
"อืมม ถ้ามีที่โล่งกว่านี้ก็ดีเลยครับ รบกวนพาผมไปหน่อยได้มั้ยครับ"
"ยังยิ้มได้ขนาดนี้หลังปฐมนิเทศได้..."
เขาหยุดพูดต่อเพราะกลัวว่าอาจจะเป็นการเสียมารยาทเกินไปแต่ก็ต้องชะงักกับคำขม(?)ของอีกฝ่าย
"ฮะๆ หรอครับ"
มิซึกิหัวเราะเบาๆ แต่ท่าล้วงกระเป๋าคงจะดูขี้เก๊กเกินไปจริงๆเลยเปลี่ยนเอามือมาไพล่หลังแทน
"จะว่าไปแล้ว ยังไม่รู้ชื่อของเธอเลย...ผมชิราซางิ มิซึกิครับ"
"ยังยิ้มได้ขนาดนี้หลังปฐมนิเทศได้..."
เขาหยุดพูดต่อเพราะกลัวว่าอาจจะเป็นการเสียมารยาทเกินไปแต่ก็ต้องชะงักกับคำขม(?)ของอีกฝ่าย
"ฮะๆ หรอครับ"
มิซึกิหัวเราะเบาๆ แต่ท่าล้วงกระเป๋าคงจะดูขี้เก๊กเกินไปจริงๆเลยเปลี่ยนเอามือมาไพล่หลังแทน
"จะว่าไปแล้ว ยังไม่รู้ชื่อของเธอเลย...ผมชิราซางิ มิซึกิครับ"